Το έργο του Ολλανδού Άρνον Γκρούνμπεργκ «Τίρζα» σκηνοθετεί για το Θέατρο Ιλίσια ο Κώστας Φιλίππογλου.
Μια αλληγορική ιστορία για τα εγκλήματα του σύγχρονου Δυτικοευρωπαίου απέναντι στους συνανθρώπους του, τους απογόνους του και τους αδύναμους ανθρώπους του τρίτου κόσμου, δοσμένα με χιούμορ αλλά και απόγνωση. Ένας ήρωας που δεν μπορείς παρά να λατρέψεις, να πονέσεις και να γελάσεις με τις γκάφες, την αφέλεια αλλά και το πάθος του. Ένας ήρωας που φτάνει στα άκρα σε μια στιγμή και δεν μπορείς παρά να τον θεωρήσεις έναν ήρωα με σκοτεινές πτυχές στα όρια της κλασικής τραγωδίας.

Ο Γέργκεν Χόφμέιστερ είναι ένας άνθρωπος φιλήσυχος και διακριτικός, ένας άνθρωπος που από ευγένεια δεν κάνει ερωτήσεις. Έχει δύο κόρες και εργάζεται ως επιμελητής σε γνωστό εκδοτικό οίκο. Προσπαθεί να ζει ήρεμα, γιατί θεωρεί ότι η ησυχία είναι ευχάριστη για όλους. Πιστεύει ότι ο καθένας μπορεί να αγγίξει την ευτυχία, φτάνει όλοι να συνεργαστούν λιγάκι. Δε θέλει τίποτα από τη ζωή του, δεν έχει ιδέες, δεν έχει προσδοκίες, του φτάνει που είναι πατέρας. Η ελευθερία στα μάτια του είναι κάτι το τρομακτικό, κάτι που οδηγεί στον εκτραχηλισμό. Κι ο εκτραχηλισμός οδηγεί στην καταστροφή.

Αγαπά τις κόρες του χωρίς εξάρσεις. Δεν τον νοιάζει που η σύζυγός του τον εγκατέλειψε για να ζήσει με το νεανικό της έρωτα, καθώς θεωρεί ότι δεν τους παράτησε, αλλά ασχολήθηκε με την προσωπική της αυτοεκπλήρωση. Δεν τον νοιάζει που εν μια νυκτί έχασε την περιουσία του. Αρκεί που έχει κοντά του τη βασίλισσα του ήλιου του, τη μικρή του κόρη Τίρζα.

Μια μέρα όμως όλα ανατρέπονται. Η σύζυγος επιστρέφει και ο καινούργιος φίλος της μικρής του Τίρζα μοιάζει σαν δύο σταγόνες νερό με τον Μωχάμετ Άτα, τον τρομοκράτη που έριξε τους δίδυμους πύργους. Η Τίρζα είναι πολύ ερωτευμένη. Ο πατέρας της δεν την καταλαβαίνει, έχει καταργήσει τον έρωτα από μικρός, θεωρεί ότι ο φίλος της τη χρησιμοποιεί, αλλά την Τίρζα δεν τη νοιάζει, θεωρεί την αγάπη αμοιβαία χρήση, με σεβασμό. Όταν η Τίρζα ανακοινώνει ότι φεύγει διακοπές στην Αφρική με τον μουσουλμάνο φίλο της, ο πατέρας αναστατώνεται. Όλα ξαφνικά αρχίζουν να πονάνε. Αργά αλλά σταθερά το σύμπαν του Χόμφέιστερ αποδομείται, ο ίδιος αποδομείται, με τραγικά αποτελέσματα. «Το κτήνος» ξυπνάει. Προσφέρεται να τους μεταφέρει στο αεροδρόμιο και από εκείνη την στιγμή η μνήμη του χάνεται. Γίνεται επιλεκτική.

Η Τίρζα δεν επικοινωνεί ποτέ και αυτός, μέσα στην απόγνωσή του, αποφασίζει να πάει στην Αφρική να τη βρει. Αυτό το ταξίδι στην Αφρική είναι μια επιστροφή στις ανθρώπινες ρίζες, ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Σιγά σιγά το παζλ ολοκληρώνεται, οι μνήμες επανέρχονται, τα φαντάσματα του παρελθόντος ξυπνούν.