Το νέο έργο του συγγραφικού διδύμου των Μιχάλη Ρέππα – Θανάση Παπαθανασίου επιστρέφει ξανά στο Θέατρο Rex, μετά την αναστολή του τον περασμένο Μάρτιο, για να φωτίσει μια Αθήνα που δεν υπάρχει πια παρά μόνο στο παρελθόν, στα όνειρα και τις αναμνήσεις μας. Τη σκηνοθεσία υπογράφουν οι ίδιοι, τη μουσική ο Νίκος Κυπουργός και τους στίχους των τραγουδιών η Αφροδίτη Μάνου.

Πρόκειται για ένα μουσικό έργο για όλα όσα βρίσκονται πέρα από αυτά που μπορούν να περιγράψουν οι λέξεις και να κατανοήσει το μυαλό. Για τη μυστική πατρίδα, στην οποία αγκαλιάζονται τα αντίθετα και ο πόνος συμπληρώνει και ολοκληρώνει τη χαρά. Εκεί όπου το μαρτύριο και η ευτυχία γίνονται ένα στην ουτοπία του έρωτα. Αυτή τη δύσβατη Νεφελοκοκκυγία, που μόνο οι ποιητές μπορούν να την επισκέπτονται χωρίς διόδια.

Το έργο εξελίσσεται στην καρδιά της δεκαετίας του ’60, από την άνοιξη του 1963 μέχρι την άνοιξη του 1964. Μια εποχή που όλα έδειχναν προς ένα καλλίτερο  αύριο. Μια εποχή που οι άνθρωποι πίστευαν πως έκλεισαν επιτέλους οι οδυνηροί λογαριασμοί της δεκαετίας του ’40, αλλά την ίδια στιγμή στα έγκατα της ελληνικής κοινωνίας δούλευαν οι δυνάμεις του διχασμού. Αυτό το συλλογικό τραύμα έγινε το πλαίσιο και το θεμέλιο των 19 χαρακτήρων του έργου. Αυτό τους έδωσε φωνή και όνομα. Ο Νίκος, ο Αντώνης, ο Ιάσων, ο Ναπολέων, η Ρίτα, ο μπαμπάς, η μαμά, η θεία Τζίνα, ο θείος Στάθης, η θεία Ρενάτα, ο κύριος Ερρίκος, η κυρία Θάλεια, η εξαδέλφη Ειρήνη… Γυναίκες με κρεπαρισμένα μαλλιά και κόκκινα νύχια. Άντρες σιωπηλοί με σκούρα κοστούμια που μυρίζουν καπνό και αβάσταχτη μελαγχολία. Και έφηβοι. Έφηβοι έκπληκτοι μπροστά στη ζωή που ξετυλίγεται ξαφνικά μπροστά τους. Έκπληκτοι από τη ζωή που εκρήγνυται βίαια μέσα τους. Έφηβοι που ψηλαφούν τις πρώτες τους πληγές.