“Εκει που φωλιάζει μία και μόνη για όλες τις τέχνες, η ποίηση.” Εκει, ο Δημήτρης Χατζής ανιχνεύει “την ασίγαστη, ανημέρευτη προσπάθεια του ανθρώπου για την ομορφιά, την τέχνη,την ευτυχία, μέσα απ’ την αδυναμία, τη ματαιότητα, την απελπισιά και την άρνηση.” Κι εκεί, οι μαστόροι Τού Πρόχειρου Θεάτρου “ζυμώνουν” τη δική τους ποιητική στιγμή, “ψωμίζοντας” το προϊόν τού μόχθου τους στούς αληθινούς αποδέκτες, τούς κάθε φορά μοναδικούς και απόλυτους, τούς θεατές.

Το διήγημα του Χατζή διερευνά τη σχέση της τέχνης με τη ζωή μέσα από τον κόσμο της Ουγγαρρέζας γλύπτριας Ιζαμπέλλας Μόλναρ. Δοσμένο σε πρώτο πρόσωπο, και υιοθετώντας παράλληλα πολλά στοιχεία δοκιμιακής γραφής, το διήγημα θέτει καίρια ζητήματα πάνω στη σχέση ανάμεσα στην καλλιτεχνική δημιουργία και την προσωπική ζωή και πραγματικότητα. Βασική μέριμνα Του Πρόχειρου Θεάτρου, στην προκειμένη περίπτωση, είναι να μεταφερθεί πιστά ο αφηγηματικός χαρακτήρας του διηγήματος αποδίδοντας πλήρως το πνεύμα του Δημήτρη Χατζή.