Πώς μπορεί να πάει ο Χορός κόντρα στο Χρόνο;
Την αντιφατική σχέση του Χορού με το Χρόνο, ή ακόμα του ίδιου του ανθρώπινου σώματος με το Χρόνο, ερευνά η χορογράφος Αναστασία Λύρα, στο Μικροσκοπικό Θέατρο, που η ίδια σχεδίασε σε ένα Πλακιώτικο σπίτι του 19ου αιώνα, στα θεμέλια του οποίου συνυπάρχουν τμήματα της Ρωμαϊκής Αγοράς και κτισμάτων του 1ου αιώνα π.Χ.

Η χορευτική εικαστική παράσταση «Τρεις χοροί κόντρα στο χρόνο» που φτάνει στα όρια της εγκατάστασης, αποτελεί μέρος μιας τριλογίας με θέμα το Χρόνο και σχεδιάστηκαν από τη δημιουργό, ώστε να παρουσιαστούν σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέροντα χώρο που τοποθετεί το ανθρώπινο σώμα «κάτω από το μικροσκόπιο».

Πρόκειται για τρία διαφορετικά αφαιρετικά χορευτικά σόλo γυναικών, τη Θαλασσογραφία, το Ζήτω η Φόρμα: ο Χορός με τις Λέξεις και το Tu Αmor a contrarreloj (O Έρωτας σου κόντρα στο Χρόνο), που διατηρούν με ακρίβεια την ίδια διάρκεια. Κι αυτό γιατί ένας από τους βασικούς άξονες της παράστασης είναι η διερεύνηση της πρόσληψης του χρόνου, τόσο από το θεατή, όσο και από τον ερμηνευτή, σε σχέση με τις διαφορετικές φόρμες του χορού, το ρυθμό και την εικαστική προσέγγιση.

Τα τρία αυτόνομα μέρη της παράστασης εξετάζουν τρεις διαφορετικές έννοιες του Χρόνου, μέσα από οριζόντιες, κάθετες και περιστροφικές κινήσεις, που από το αέναο και το άχρονο φτάνουν στο οριακό, το επείγον και το εκστατικό. Το σώμα παρουσιάζεται ως μια μικρή μηχανή του Χρόνου και του Χώρου, καθώς μέσα από την επιτόπια διερεύνηση του ελάχιστου, κοινό και χορευτές συμπαρασύρονται σε μια «δίνη», που τους φέρνει αντιμέτωπους με το ακραίο της ανθρώπινης υπόστασης. Ανάμεσα στα Ρωμαϊκά τείχη και τη σύγχρονη σκηνική κατασκευή, η παράσταση «ξετυλίγει» το νήμα της ανθρώπινης έλικας, άλλοτε υπό τη ρομαντική μουσική του Hector Berlioz και το σπαρακτικό flamenco του Paco de Lucia, άλλοτε υπό τον εκκωφαντικό ήχο της σιωπής και την αιχμηρή δύναμη των λέξεων.