Ένα παλιό αρχοντικό της Θεσσαλονίκης, από τα ελάχιστα σωζόμενα του τέλους του 19ου αιώνα, η Βίλα Καπαντζή, όπου στεγαζόταν άλλοτε το ιστορικό Ε΄ Γυμνάσιο Αρρένων και σήμερα το Πολιτιστικό Κέντρο του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης, είναι ο επόμενος σταθμός του θιάσου από φέτος.

Η παράσταση δε φιλοξενείται απλώς στη Βίλα Καπαντζή. Από την αρχή σχεδιάστηκε για να παιχτεί μέσα σε αυτό το παλιό αρχοντικό. Δηλαδή, ο χώρος της πραγματικότητας γίνεται το σκηνικό της μυθοπλασίας. Συνεχίζεται έτσι η πρόσφατη αναζήτηση της Πειραματικής Σκηνής για παραστάσεις σε μη θεατρικούς χώρους ιδιαίτερου χαρακτήρα. Για το έργο του Τσέχοφ χρησιμοποιείται ένα συνομήλικο του έργου οικοδόμημα, με τη σάλα του να υποδέχεται σε μια παροδική κοινότητα ηθοποιούς και θεατές. Κύκνειον άσμα του Τσέχοφ, ο «Βυσσινόκηπος» (1904), είναι μια θεατρική παράσταση που πραγματεύεται τον αποχαιρετισμό, το τέλος μιας εποχής.

Ο πανέμορφος βυσσινόκηπος βγαίνει στο σφυρί, ο κόσμος αλλάζει, η χρεοκοπία έρχεται, οι αυταπάτες επιμένουν, οι άνθρωποι πασχίζουν για λίγη ευτυχία, συγκινητικοί και κωμικοί ταυτόχρονα. Ο Στανισλάφσκι, πρώτος σκηνοθέτης του έργου, όταν το διάβασε έγραψε στο συγγραφέα: «Έβαλα τα κλάματα διαβάζοντάς το και δεν μπορούσα να σταματήσω». Κι ο Τσέχοφ του απάντησε: «Το έργο μου δεν είναι δράμα, αλλά κωμωδία, στιγμές στιγμές μάλιστα φάρσα».