«Τα κόκκαλά του γίνανε κοράλλια, τα μάτια του μαργαριτάρια». Η Σαβίνα Γιαννάτου και οι Primavera en Salonico εμπνέονται από το τραγούδι του Άριελ, του αγαθού πνεύματος στην Τρικυμία του Σαίξπηρ και δημιουργούν το Watersong, με τραγούδια για το νερό και την έρημο, για τη ζωή και τον θάνατο, τη γονιμότητα, τη μαγεία, την επιθυμία, τον εξαγνισμό. Μαζί τους η Τυνήσια Λάμια Μπεντίουι, που με το χαρακτηριστικό της ηχόχρωμα φέρνει στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου τον κόσμο της ερήμου.

Η αραβική γλώσσα και η διάλεκτος των Βεδουίνων διασταυρώνονται με τις γλώσσες της Μεσογείου. Ούτι, κανονάκι, νέι, βιολί, ακορντεόν, κρουστά, waterphone και κοντραμπάσο είναι τα όργανα που συνοδεύουν τις φωνές, συνδυάζοντας το παραδοσιακό στοιχείο με τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό.

Από την πλευρά του το video animation λειτουργεί αντιστικτικά στην συναυλία, φέρνοντας  τον κόσμο της σημερινής πραγματικότητας, της οικολογικής καταστροφής και της αναγκαστικής μετανάστευσης σε σχέση με το «θέμα» νερό.