Εξερευνούμε, ανιχνεύουμε, πειραματιζόμαστε, παρουσιάζουμε καταστάσεις, στιγμές, ανθρώπους. Όπου το κοινό γίνεται μάρτυρας, κοινωνός, συνένοχος.
Εκείνη ακροβατεί, προσπαθεί να ισορροπήσει μέσα στο δίπολο της διπολικής διαταραχής (μανιοκατάθλιψη). Εμείς προσπαθούμε να ισορροπήσουμε ερευνώντας, δημιουργώντας εικόνες δικές της, δικές μας. Συνεχής εναλλαγή, αλλεπάλληλη διαδοχή. Μέρα και νύχτα. Φως και σκοτάδι. Πάνω και κάτω. Μεγαλείο και άβυσσος. Τα όρια δεν υπάρχουν. Είναι ελεύθερη μέσα στο διπολισμό.
Αυτοσχεδιάζουμε, δημιουργούμε, μιλάμε γι’ αυτά τ’ ανείπωτα…
“Ένα αρπακτικό πουλί έχει κουρνιάσει στο μυαλό μου, του οποίου τα νύχια έχουν βυθιστεί στην καρδιά μου, του οποίου το ράμφος έχει τρυπήσει το στήθος μου, του οποίου το φτερούγισμα έχει συσκοτίσει την αντίληψή μου”. Edvard Munch
