Κείμενο: Νίκος Βερβερίδης
Δεν αρθρογραφώ συχνά για θέματα πολιτικής. Στο ελculture προσπαθούμε να κρατάμε αποστάσεις από πολιτικές αντιπαραθέσεις και όποτε επιλέγουμε να το κάνουμε ορθώνουμε φωνή ψύχραιμη, με σύνεση και διάθεση ανάδειξης του καλού.
Με τη θερμοκρασία όμως να έχει σκαρφαλώσει σε νέα ρεκόρ για την εποχή και τα προβλήματα που προκαλούνται από την κλιματική αλλαγή να είναι αυξανόμενα στην ημερήσια διάταξη, είναι σημαντικό να μιλήσουμε για επαγρύπνηση.
Πέραν της δυνατότητας του καθενός μας να αφυπνίσει και να αφυπνιστεί ατομικά είναι σημαντικό να κινητοποιηθούμε και πολιτικά ως κοινωνία στις πιο κρίσιμες Ευρωεκλογές για τις ζωές και το μέλλον μας. Το μεγαλύτερο διακύβευμα στην Ευρώπη είναι η ανάγκη να πιέσουμε με τις επιλογές μας το πολιτικό σύστημα της ΕΕ να ασχοληθεί με τις επερχόμενες μεγάλες αλλαγές και τους κινδύνους που θα αντιμετωπίσουμε.
Θυμάμαι σαν χθες πριν εφτά, οχτώ χρόνια τις ομιλίες για το κλίμα στην Ακαδημία Αθηνών. Οι προβλέψεις των ειδικών για την οικονομική επίδραση ήταν πολλές δεκάδες φορές μεγαλύτερη από τη χρεωκοπία μας λίγα χρόνια πριν. Είμαστε ήδη οριακά έλεγαν τότε οι ειδικοί. Οι αλλαγές στο κλίμα είναι εδώ και δείχνουν πως κάθε χρόνο τα ακραία φαινόμενα έχουν ολοένα και μεγαλύτερη ένταση και οι κρίσεις θα είναι λιγότερο διαχειρίσιμες αν δεν υπάρξει βούληση για προετοιμασία και τομές.
Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφερθώ στον «ΚΟΣΜΟ» που ορθώνει λόγο και έχει προτάσεις σε αυτή την κατεύθυνση. Μας εξέπληξε ευχάριστα πριν λίγες εβδομάδες η πρωτοβουλία να προτείνει δίχως πολιτικά ταμπού να ενημερώσει τα υπόλοιπα κόμματα για την Ευρωπαϊκή ατζέντα σε σχέση με τους κινδύνους και τις προκλήσεις από την Κλιματική Αλλαγή.
Η χθεσινή ατάκα του Γραμματέα του και επικεφαλής της λίστας υποψηφίων στις ευρωεκλογές, Πέτρου Κόκκαλη, είναι χαρακτηριστική και έκανε μεγάλη αίσθηση στον ελληνικό Τύπο και τα ΜΜΕ: «Εδώ ο κόσμος καίγεται και εμείς τσακωνόμαστε ποιος την έχει μεγαλύτερη την περιουσία», είπε, σχολιάζοντας τον ΜΗ διάλογο, ή σωστότερα τον ΚΑΘΟΛΟΥ διάλογο για τα φλέγοντα ζητήματα που αφορούν την Ευρώπη και την Ελλάδα στην Ευρώπη στην προεκλογική περίοδο.
Εν κατακλείδι, τι διαπιστώνουμε; Τεράστια πολιτική φτώχεια, μεγαλύτερη από παλιότερα. Πολιτικός αναλφαβητισμός που διευκολύνει τους υποψηφίους του lifestyle. Ματαίως περιμέναμε πως με όσα έχουν συμβεί θα ακούγαμε θέσεις για βασικά ευρωπαϊκά θέματα, γιατί αυτά είναι που αφορούν άπαντες.
Κατά τα άλλα, ψάχνουμε σήμερα πώς θα απλωθεί η media literacy στους πολίτες, για να μην πέφτουν θύματα παραπληροφόρησης (sic). Πολύ σημαντικό βέβαια αυτό, αλλά τώρα επείγει πολύ περισσότερο μια μεγάλη προσπάθεια για πολιτικό αλφαβητισμό (political literacy). Διαμορφώνονται κοινωνίες χαμηλής πολιτικής αντιληπτικότητας, ολοένα περισσότεροι αναζητούν εύπεπτους λαϊκισμούς με αποτέλεσμα να διαπρέπουν οι φασίστες και οι ακροδεξιοί σε αυτό το τοπίο γενικευμένης πολιτικής, ας μου επιτραπεί, αγραμματοσύνης.
Είναι σημαντικό ο κόσμος, όλοι μας, να σκεφτούμε και να ψηφίσουμε με βάση όσα υποστηρίζουν τα κόμματα για την Ευρώπη και όχι με βάση παραπλανητικά, ας τα χαρακτηρίσω, κουτσομπολιά που ξεφεύγουν της κρισιμότητας των πραγμάτων και της κατάστασης.
