«Ο Ελέφας» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μια κωμωδία, ένα βουκολικό δράμα, μια μαύρη κωμωδία ή μια σύγχρονη τραγωδία. Κι εδώ – επειδή πολύς κόσμος ρωτάει αν ο Κώστας Μποσταντζόγλου γράφει σαν τον πατέρα του, τον Μποστ – ανακαλύπτεται η μοναδική ομοιότητα που έχει με τα έργα του πατέρα του: δεν μπορείς να τα κατατάξεις εύκολα σε κάποια κατηγορία.
Για τον σκηνοθέτη και τους ηθοποιούς, ο «Ελέφας» είναι μια άσκηση ήθους. Πρόκειται για περιπτώσεις ανθρώπων της ελληνικής απόμακρης επαρχίας, που το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τις μεταξύ τους σχέσεις, όπως και ο τρόπος που έχουν μάθει να εκφράζουν τα αισθήματά τους. Ένας τρόπος που διαφέρει από τον ‘εκλεπτυσμένο’ τρόπο μιας προσεκτικής συμπεριφοράς των αστικών κέντρων και που μας κάνει να γελάμε επειδή είναι ιδιαίτερα απόμακρος από εμάς που υποτίθεται πως είμαστε πιο κοντά στον ‘πολιτισμό’.
Και αυτός ο τρόπος, το να ανακαλύψεις δηλαδή κάτω από τα λεγόμενά τους, το πραγματικό τους αίσθημα, προσφέρει στον καλλιτέχνη, είτε από τη θέση του σκηνοθέτη, είτε του ηθοποιού, είτε του σκηνογράφου, μια όμορφη και δημιουργική δυσκολία.
