Ανάμεσα σε ατελείωτα posts, reposts, stories και σοσιαλ-μιντιακό περιεχόμενο από τις διακοπές μας, μια ίδια λεζάντα χαρακτήρισε το φετινό καλοκαίρι και αυτή δεν ήταν άλλη από το «Μου χρωστάς έναν Αύγουστο». Για να είμαι ειλικρινής με κούρασε απίστευτα η επαναλαμβανόμενη αυτή πρόταση και άρχισα λίγο να σκέφτομαι ποιος, που και γιατί να μας χρωστάει και στο κάτω κάτω γιατί να μην του χρωστάμε εμείς. Φιλοσοφία επί φιλοσοφίας μέχρι που στα ακουστικά μου εισέβαλλαν οι Ghost Sounds. Από τις πρώτες νότες με ταξίδεψαν και κατάφεραν αυτή τη χιλιοειπωμένη μέχρι στιγμής φράση, να με κάνουν να την ακούσω με άλλο τρόπο. Ο «Αύγουστος» με πήγε στο «Φίλα Με» και από εκεί στο «Κύμα» και στο «Κράταμε». Υπάρχουν τραγούδια που δεν περιορίζονται σε μια μελωδία· γίνονται εικόνες, αισθήσεις και αναμνήσεις από στιγμές που ζήσαμε ή που θα θέλαμε να έχουμε ζήσει. Με ελληνικό στίχο, ηλεκτρονικούς ήχους συνδυάζουν house, afro house, trip-hop, ambient, soul, bossa nova και future garage με την βαθιά καλοκαιρινή νοσταλγία. Οι Ghost Sounds δημιουργούν μουσική που μοιάζει να γεννιέται κάπου ανάμεσα στη θάλασσα και στο ηλιοβασίλεμα. Τα τραγούδια τους μιλούν για υποσχέσεις, ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μας και όσα εξακολουθούν να μένουν μέσα μας.
Όσο άκουγα τη μουσική τους, τόσο μου δημιουργούνταν η αίσθηση ότι τους γνωρίζω. Στην αναζήτησή μου στο διαδίκτυο δεν βρήκα κάτι σπουδαίο πέρα από το ότι δεν έχουν αποκαλύψει τις ταυτότητες τους και ότι χρησιμοποιούν το ΑΙ ως εργαλείο της μουσικής τους. Έτσι θέλησα να τους μιλήσω, να μάθω για αυτούς και να δω αν όσα σκέφτομαι ακούγοντας τα κομμάτια τους είναι κοινές σκέψεις. Τους ζήτησα λοιπόν αρχικά ένα bio και τους ρώτησα τα τυπικά. Ποιοι είναι, πως ξεκίνησαν, τα ερεθίσματά τους και η απάντηση τους μύριζε αλμύρα:
«Οι Ghost Sounds γεννήθηκαν μια Κυριακή, εν αναμονή του θέρους. Θέλαμε να μετατρέψουμε τις εικόνες σε ήχους και να κρατήσουμε το θέρος λίγο περισσότερο. Ξεκινήσαμε αυθόρμητα, μέσα από πειραματισμούς, και σταδιακά βρήκαμε τη δική μας ταυτότητα.
Τα τραγούδια μας γεννιούνται συνήθως σε απλές στιγμές. Στιχάκια στα notes του κινητού εν πλω, voice notes από μια βεράντα με θέα τη θάλασσα, η αναμονή σε ένα λιμάνι, ένα ηλιοβασίλεμα ή ένας άνθρωπος που κοιτάζει τον ορίζοντα από το καράβι της επιστροφής.
Οι ίδιες εικόνες περνούν πολλές φορές και σε όσα μοιραζόμαστε, μέσα από φωτογραφίες και βίντεο από τα ταξίδια και την καθημερινότητά μας. Έτσι, κάθε τραγούδι αποκτά τον δικό του μικρό κόσμο, στον οποίο ο καθένας μπορεί να επιστρέφει μέσα από τις δικές του αναμνήσεις».
Έπειτα τους ζήτησα να μου εξηγήσουν για την χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στη μουσική τους:
«Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ένα από τα εργαλεία που χρησιμοποιούμε στη δημιουργική διαδικασία. Μας επιτρέπει να δοκιμάζουμε μελωδίες, φωνές, ήχους και διαφορετικές μουσικές κατευθύνσεις. Ο τρόπος και ο βαθμός χρήσης της αλλάζουν σε κάθε τραγούδι. Σε ορισμένα κομμάτια υπάρχουν και φωνητικά από πραγματικούς ερμηνευτές, τα οποία κάποιες φορές επεξεργάζονται για να διατηρείται η ανωνυμία τους.
Το AI μπορεί να μας βοηθήσει να εξελίξουμε μια ιδέα, αλλά δεν αποφασίζει τι θέλουμε να πούμε. Κάθε τραγούδι περνά από πολλές δοκιμές, αλλαγές και επιλογές μέχρι να φτάσει στην τελική του μορφή. Πάντα ξεκινά από ένα συναίσθημα ή μια εικόνα που θέλουμε να μοιραστούμε.
Καταλαβαίνουμε ότι η χρήση του AI στη μουσική δημιουργεί ερωτήματα και διαφορετικές απόψεις. Ακούμε την κριτική όταν γίνεται με σεβασμό, γιατί μπορεί να οδηγήσει σε έναν ουσιαστικό διάλογο. Η μουσική δεν χρειάζεται να αρέσει σε όλους. Επιλέγουμε όμως να μη δίνουμε χώρο στις προσβολές και στο hate speech. Συνεχίζουμε να δημιουργούμε και να αφήνουμε τη μουσική να βρίσκει τους ανθρώπους που θέλουν να την ακούσουν».
Με αφορμή λοιπόν την αίσθηση που μου αφήνει η μουσική τους, τους έκανα πέντε ερωτήσεις για τον Αύγουστο, τις υποσχέσεις, την μουσική και τις αναμνήσεις που κουβαλάμε μέσα μας για πάντα.
Αν κάποιος σου χρωστάει έναν Αύγουστο, σου χρωστάει κάτι χειροπιαστό ή μια αίσθηση υπόσχεσης;
Μας χρωστάει τις εικόνες του θέρους που κουβαλάμε μέσα μας από παιδιά. Τις ατέλειωτες ώρες έξω, στη φύση και στη θάλασσα, τα παγωτά και τα βράδια που δεν θέλαμε να τελειώσουν. Είναι ο μήνας που θέλουμε να χαμηλώσουμε τους ρυθμούς και να έχουμε κοντά μας τους ανθρώπους που αγαπάμε. Όταν κάποιος λείπει από όλα αυτά, νιώθουμε πως μας χρωστάει έναν Αύγουστο. Όχι κάτι χειροπιαστό, αλλά εικόνες, στιγμές και συναισθήματα.
Πολλές φορές, όμως, χρωστάμε κι εμείς στον εαυτό μας έναν Αύγουστο. Έναν Αύγουστο που θα είμαστε λιγότερο αυστηροί και σκληροί μαζί του.
Όταν ένας άνθρωπος έρχεται στη ζωή σου σαν κύμα, έχει σημασία πόσο έντονα σε παρασύρει ή τι αφήνει μέσα σου όταν υποχωρεί;
Περισσότερη σημασία έχει αυτό που αφήνει πίσω του. Ένα κύμα δεν χρειάζεται να είναι μεγάλο για να σε παρασύρει, όπως κι ένας άνθρωπος δεν χρειάζεται να μείνει πολύ για να σε αλλάξει.
Κάποιοι άνθρωποι περνούν από τη ζωή μας για λίγο, σαν ένα μικρό κύμα, αλλά αφήνουν μέσα μας μια ολόκληρη θάλασσα. Στο τέλος δεν θυμόμαστε μόνο πόσο μας παρέσυραν. Θυμόμαστε ποιοι γίναμε αφού έφυγαν. Αυτό είναι το αποτύπωμά τους.
Η θάλασσα καταπραΰνει τις εξομολογήσεις μας επειδή τις αφουγκράζεται ή επειδή τις παίρνει μαζί της;
Ίσως επειδή κάνει και τα δύο. Η θάλασσα είναι σαν μια μάνα. Δεν χρειάζεται να της εξηγήσουμε πολλά. Καταλαβαίνει ακόμη και τη σιωπή. Μπροστά της είναι πιο εύκολο να είμαστε αληθινοί και να παραδεχτούμε όσα δυσκολευόμαστε να πούμε στους άλλους ή ακόμη και στον ίδιο μας τον εαυτό. Μπορεί να μην έχει όλες τις απαντήσεις, αλλά μας βοηθά, έστω για λίγο, να ξεχαστούμε.
Οι άνθρωποι που έχουν συνδεθεί στις αναμνήσεις μας με μουσική είναι γραφτό να μένουν για πάντα εκεί;
Η μουσική έχει έναν παράξενο τρόπο να φυλάει ανθρώπους, εικόνες και ολόκληρες εποχές της ζωής μας. Όταν κάποιος συνδεθεί μέσα μας με ένα τραγούδι, αφήνει ένα σημάδι που δύσκολα σβήνει.
Ένα τραγούδι δεν φέρνει πίσω μόνο έναν άνθρωπο. Φέρνει πίσω κι ένα βλέμμα, έναν δρόμο, ένα καλοκαίρι και την εκδοχή του εαυτού μας που υπήρχε τότε. Κι όταν έχουμε συμφιλιωθεί με όσα έγιναν, αυτή η επιστροφή δεν πονά το ίδιο. Γίνεται μια όμορφη, γλυκόπικρη ανάμνηση.
Είμαστε η πιο αληθινή εκδοχή του εαυτού μας τον Αύγουστο ή απλώς η πιο ελεύθερη;
Ίσως τον Αύγουστο είμαστε η πιο αληθινή εκδοχή του εαυτού μας. Ο ίδιος ο μήνας κουβαλά την προσδοκία πως οι ρυθμοί θα πέσουν και πως, έστω για λίγο, θα αφήσουμε πίσω μας όσα μας πιέζουν.
Όταν χαμηλώνει ο θόρυβος, μπορούμε να ακούσουμε πιο καθαρά τον εαυτό μας. Να καταλάβουμε τι θέλουμε, τι μας λείπει και τι δεν μας χωράει πια. Κι αν μέσα από αυτή τη μικρή επιστροφή στον αληθινό μας εαυτό καταφέρουμε να γίνουμε και λίγο πιο ελεύθεροι, τότε ακόμη καλύτερα. Ίσως αυτό να αναζητούμε τελικά όλοι: έναν τρόπο να είμαστε αληθινοί χωρίς να αισθανόμαστε παγιδευμένοι.
