Στο «Ποσειδώνας», ένα σύντομο διήγημα του Φραντς Κάφκα, βρίσκουμε τον θεό της θάλασσας στο γραφείο του να ασχολείται με την ατελείωτη γραφειοκρατία που έχει το βασίλειό του. Δεν απολαμβάνει τη δουλειά του και ενώ έχει άπειρους βοηθούς να ασχοληθούν με αυτά τα θέματα, εκείνος προτιμάει να την κάνει ο ίδιος μόνο και μόνο επειδή η συγκεκριμένη δουλειά έχει ανατεθεί σε εκείνον.
Έχει κάνει αιτήσεις για ένα καλύτερο πόστο, αλλά κανένα δεν του ταίριαζε και σε κάθε περίπτωση, ο θεός της θάλασσας δεν μπορεί να έχει λιγότερες αρμοδιότητες, όπως το να ασχολείται με ένα συγκριμένο κομμάτι της μονάχα, γιατί αυτό θα μείωνε την εξουσία του. Αφού ξεκίνησε ως θεός της θάλασσας, έπρεπε να είναι ολόκληρης της θάλασσας. Το άλλο που τον εκνευρίζει, είναι όλες οι υποθέσεις και οι ιστορίες που γίνονται γύρω από το όνομά του. Οι άνθρωποι τον φαντάζονται να καβαλάει τα κύματα με την τρίαινά του και ο ίδιος το μόνο που κάνει είναι να βρίσκεται κολλημένος στο γραφείο του, από το οποίο έβγαινε μονάχα για να επισκεφτεί τον Όλυμπο. Ο Ποσειδώνας έχει πειστεί πως μόνο όταν καταστραφεί ο κόσμος θα βρεθεί ένα κενό στο πρόγραμμά του για να εξερευνήσει το βασίλειό του.
Και μετά από αυτή την ιστορία δημιουργείται το ερώτημα, μπορούν οι θεοί να αφήσουν τα βασίλειά τους και απλά να υπάρξουν ανάμεσά μας δίχως υποχρεώσεις; Απ’ όλες τις μυθολογικές ιστορίες μας, υπάρχουν αρκετές στις οποίες οι θεοί εξορμούν στην κοινωνία, συνήθως για να κυνηγήσουν μια γυναίκα ή να τιμωρήσουν έναν θνητό, δηλαδή για προσωπικό όφελος. Όμως, μήπως όλες αυτές οι εξορμήσεις είναι ξεσπάσματα αθάνατων πλασμάτων που βρίσκονται εγκλωβισμένα σε μια αβάσταχτη βαρετή ρουτίνα; Εξάλλου, όσο μεγαλύτερη δύναμη έχει κάποιος, τόσο περισσότερη καταστροφή θα προξενήσει από τη βαρεμάρα του, ειδικά αν είναι θεότητα που δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν.
Και αν ο θεός που παρατήσει το βασίλειό του δεν θέλει να επιστρέψει; Αν οι άλλοι θεοί του δημιουργούν συνέχεια νέα εμπόδια για να τον αποτρέψουν από το να εγκαταλείψει το πόστο του; Τότε έχουμε το Hades! Είναι αδύνατο να μιλήσει κανείς για το Hades 2 δίχως να αναφερθεί στο πρώτο. Στα μάτια μου, ανήκει σε αυτή την κατηγορία, όπως τα Kill Bill ή Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, όπου είναι διαφορετικά κομμάτια της ίδιας πανέμορφης «ταπετσαρίας» και μπορείς να τα εκτιμήσεις καλύτερα στο σύνολό τους, παρά το καθένα ξεχωριστά. Θέλω να πω, ποιος έκατσε να δει ταινία και έβαλε πρώτα το Return of the King; Το Hades 2 μοιράζεται το ίδιο DNA και σκελετό με τον προκάτοχό του και αν τα δεις από μακριά οι διαφορές τους μοιάζουν απειροελάχιστες, αλλά αν κάτι δεν είναι χαλασμένο γιατί να προσπαθήσεις να το φτιάξεις;
Όπως ο Ποσειδώνας είναι κολλημένος σε έναν γραφειοκρατικό εφιάλτη στο διήγημα του Κάφκα, στο Hades, o Ζαγρέας, γιος του Άδη, προσπαθεί να αποδράσει από τον Κάτω Κόσμο με τη βοήθεια των Ολύμπιων –εκτός του πατέρα του που ελευθερώνει όλα τα τέρατα του Κάτω Κόσμου για να σταματήσουν τον γιο του. Ποια είναι η τιμωρία για έναν θεό του Κάτω Κόσμου; Πώς μπορείς να τον απειλήσεις, να τον αποθαρρύνεις ή να τον σταματήσεις από το να δραπετεύσει; Είναι ήδη στο βασίλειο των νεκρών, δεν μπορείς να τον σκοτώσεις περισσότερο.
Το Hades είναι ένα “roguelike” που αυτό, μεταξύ άλλων, σημαίνει πως είναι στη φύση του παιχνιδιού να επαναλαμβάνεις τις ίδιες πίστες ξανά και ξανά με σκοπό να φτάσεις μακρύτερα από την τελευταία σου προσπάθεια. Στα roguelikes δεν φορτώνεις το τελευταίο σου save και συνεχίζεις από εκεί, δεν υπάρχει game over, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ξεκινήσεις την πίστα από την αρχή. Οπότε, ο «θάνατος» για τον Ζαγρέα και για τον παίκτη, σημαίνει να επιστρέφεις κάθε φορά πίσω στο παλάτι του Άδη και να αντιμετωπίζεις τα σχόλια του πατέρα σου που είναι πεπεισμένος πως ό,τι κάνεις θα οδηγήσει σε αποτυχία. Το μόνο που μπορεί να κάνει ο Ζαγρέας είναι να προσπαθεί ξανά και ξανά μέχρι να φτάσει στην έξοδο.
Το Hades έχει ένα σενάριο 300.000 λέξεων. Αυτό σημαίνει πως είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό παιχνίδι δράσης που πολεμάς τέρατα μέχρι να τελειώσει η πίστα. Όταν επιστρέφει στο παλάτι του Άδη, αλλά και όταν προσπαθεί να αποδράσει, ο Ζαγρέας μπορεί να συναντήσει δεκάδες χαρακτήρες από την ελληνική μυθολογία. Ο Ύπνος, ο Θάνατος, η Νυξ, ο Αχιλλέας, ο Σίσυφος, ο Ορφέας και η Ευρυδίκη, όλοι θα έχουν πάντα κάτι καινούργιο να σου πουν και θα σχολιάσουν τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν. Αυτό, σε συνδυασμό με ένα αριστουργηματικό soundtrack, έχει ως αποτέλεσμα έναν ζωντανό κόσμο που αντιδρά στις επιλογές του παίκτη και απωθεί τη μονοτονία που περιμένει κανείς να ακολουθήσει όταν κάποιος επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά. Καμία απόπειρα απόδρασης από τον Κάτω Κόσμο δεν είναι ποτέ ίδια.
Το Hades κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2020, μετά από ενάμιση χρόνο σε Early Access. Πέρα από τις διθυραμβικές κριτικές που απέσπασε και τα παραπάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα που πούλησε, θεωρείται ένα από τα καλύτερα βιντεοπαιχνίδια που έχουν κυκλοφορήσει. Όταν δημιουργείς έναν πραγματικό τιτάνα, πού μπορείς να πας και τι μπορείς να κάνεις μετά;
Ομολογώ πως δεν ήξερα πώς να αισθανθώ όταν ανακοινώθηκε το Hades 2. Η Supergiant Games κυριολεκτικά δεν έχει κακό παιχνίδι στον κατάλογό της. Bastion, Transistor και Pyre, όλα μικρά indie διαμάντια που αξίζουν την προσοχή όλων, αλλά το Hades είναι άλλη κατηγορία από μόνο του. Δεν είναι ότι αμφισβητούσα την ποιότητα του Hades 2, αλλά αναρωτιόμουν, τι άλλο έχουν να προσφέρουν σε έναν κόσμο που ήδη έχουν δώσει τα πάντα; Απ’ ό,τι φαίνεται, η απάντηση είναι πολλά περισσότερα. Το Hades είναι ένα πανέμορφο δέντρο· το Hades 2 είναι ένα πανέμορφο δάσος. Κάνει ό,τι θα έπρεπε να κάνει κάθε σίκουελ και αυτό είναι να εξελίσσεται ενώ παραμένει γνώριμο.
Το Hades 2 δεν είναι μια ιστορία απόδρασης από τον Κάτω Κόσμο, αλλά μια ιστορία αντίστασης απέναντι στον χρόνο που τις μοίρες των ανθρώπων αλλάζει και τα πάντα διαβρώνει. Αυτή τη φορά πρωταγωνίστρια είναι η Μηλινόη, αδερφή του Ζαγρέα και κόρη του Άδη και της Περσεφόνης, της οποίας ο άθλος είναι να σταματήσει τον Κρόνο από το να κατακτήσει τον Όλυμπο.
Αναθρεμμένη από την Εκάτη, η Μηλινόη είναι μια μάγισσα που προσπαθεί να επιστρέψει στο σπίτι που ποτέ της δεν γνώρισε. Στην αρχή της ιστορίας, ο Κρόνος, ο Τιτάνας του χρόνου, ήδη έχει κατακτήσει τον Κάτω Κόσμο και εκεί που το προηγούμενο παιχνίδι ήθελε τον παίκτη να αποδράσει από εκεί, τώρα η αποστολή είναι να εισβάλλει μέσα και να τον σώσει από τον νέο τύραννο. Ταυτόχρονα, ο παίκτης μπορεί να επιλέξει, αντί να πάει στον Κάτω Κόσμο, να πάει προς τα πάνω και να βοηθήσει τους Ολύμπιους να απωθήσουν τον στρατό του Κρόνου από το βουνό.
Στην πορεία της θα συναντήσει ένα νέο καστ χαρακτήρων όπως η Νέμεσις, ο Οδυσσέας, η Έρις και η Εκάτη μεταξύ άλλων, ενώ φυσικά αρκετοί χαρακτήρες επιστρέφουν. Όπως κάθε αρχαιοελληνική ιστορία που σέβεται τον εαυτό της, ο πυρήνας της αφορά μια δυσλειτουργική οικογένεια που τα προβλήματά τους γίνονται προβλήματα όλου του κόσμου που κινδυνεύει με αφανισμό. Μπορεί οι περισσότεροι χαρακτήρες να αντιμετωπίζουν τον Κρόνο ως εχθρό, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως τα πάνε καλά μεταξύ τους, ούτε και ότι θα χάσουν αφορμή για μια σωστή παραδοσιακή φιλονικία. Αυτό γίνεται τέλεια μέσω του gameplay στον μηχανισμό που επιστρέφει από το προηγούμενο, όπου ο παίκτης καλείται να επιλέξει μεταξύ δύο διαφορετικών δώρων από τους Ολύμπιους και αυτός που θα απορριφτεί, θα νευριάσει με τον παίκτη και θα προσπαθήσει να τον σκοτώσει και μετά τη μάχη, που θα του έχουν περάσει τα νεύρα, θα συμπεριφέρεται σαν να μην έγινε τίποτα.
Από το Bastion, η Supergiant Games ξεκίνησε την καριέρα της δίνοντας μια υπόσχεση στους παίκτες πως κάθε έργο της θα έχει την υψηλότερη ποιότητα σε όλους τους καλλιτεχνικούς τομείς. Αισθητική, ερμηνείες, σενάριο και σκίτσα, όλα τηρούν αυτή την υπόσχεση στο Hades 2, κάνοντας την Supergiant Games ασταμάτητη στον χώρο, καθώς παιχνίδια με το τριπλάσιο μπάτζετ δεν μπορούν καν να μπουν στην ίδια συζήτηση με τα παιχνίδια του καταλόγου της. Βεβαίως, όπως και σε κάθε παιχνίδι της, η μουσική παίζει τεράστιο ρόλο με τον συνθέτη, ερμηνευτή και audio director, Darren Korb, να επιστρέφει και να δίνει το εκατό τοις εκατό για ακόμα μια φορά στο soundtrack κάνοντάς σε να πιστεύεις πως το παιχνίδι έρχεται δώρο με το άλμπουμ και όχι το ανάποδο.
Με τον Κρόνο για κεντρικό ανταγωνιστή, το Hades 2 είναι μια ιστορία για τον χρόνο που αλλάζει. Όλοι οι χαρακτήρες πέφτουν θύματά του και προσπαθούν να τον σκοτώσουν, αλλά όπως ανακαλύπτουν και αυτοί, είτε θεός είτε θνητός, κανείς δεν μπορεί να ζήσει σε έναν κόσμο δίχως αυτόν. Οπότε, η αλλαγή είναι μονόδρομος για να βρουν οι χαρακτήρες τη νίκη που αποζητούν.
Είναι σίγουρο πως και το Hades 2 θα αποσπάσει αμέτρητα βραβεία και διακρίσεις. Θα μιλάμε γι’ αυτό όπως μιλάμε για σίκουελ όπως το Portal 2, το Half-Life 2 ή το Arkham City και αξίζει κάθε έπαινο που θα λάβει –ειδικά από τη στιγμή που κυκλοφορεί σε καιρούς όπου εταιρείες παραγωγής κρύβονται πίσω από εξωφρενικά υψηλές τιμές με τη δικαιολογία πως έτσι εξασφαλίζουν την ποιότητα των έργων τους.
