Η αλήθεια είναι ότι δεν πάω συχνά στην εκκλησία αλλά έχω μια πολύ ωραία ανάμνηση από Ανάσταση. Ήταν ένα Πάσχα που έκανα στο Λονδίνο, νομίζω έναν χρόνο πριν τον covid, όπου πήγαμε μαζί με φίλους στον Ιερό Ναό Αγίου Νεκταρίου, που ήταν κοντά στο σπίτι μας στο Νότιο Λονδίνο. Δεν ήταν από τις πολύ μεγάλες στο κέντρο της πόλης, αλλά μου άρεσε πάρα πολύ γιατί ο ιερέας εξηγούσε πολλά σε σχέση με την Ανάσταση σε διάφορες γλώσσες. Είχε πάρα πολύ κόσμο στην εκκλησία και άκουγες πολλές γλώσσες ταυτόχρονα. Ρώσοι, Έλληνες, Σέρβοι, Κύπριοι, πολλοί άνθρωποι δεύτερης γενιάς. Ο παπάς ήταν Έλληνας ή Κύπριος και μπορείς να τον βρεις στο Youtube γιατί κάνει πατίνι μέσα στην εκκλησία.
Μπήκε με το πατίνι λοιπόν και έφτασε σχεδόν μέχρι το ιερό ραντίζοντας τον κόσμο. Ακόμα και αν το έχεις δει στο youtube, είναι άλλο να στο περιγράφω και άλλο να το ζεις. Ενώ αρχικά περίμενα ότι θα ήταν κάπως αστείο αυτό που θα συνέβαινε εκεί, τελικά είχε και μια τελετουργία φανταστική, πάρα πολύ συγκινητική. Δεν το περίμενα έτσι όπως εξελίχθηκε. Νόμιζα ότι θα ήταν απλώς ένας τύπος που θέλει να τον κοιτάζουν, μπορεί να ήταν κιόλας, αλλά μόνο και μόνο το ότι ήθελε να μας εντάξει όλους σε αυτό και τον ένοιαζε να περικλείει τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, ήταν συγκινητικό.
Θυμάμαι ότι ενώ οι περισσότεροι ήταν στον προαύλιο χώρο, στις 12 μπήκαν όλοι μέσα στην εκκλησία και κάπως έτσι μπήκαμε και εμείς, κάτι που δεν συνηθίζω. Αυτό που δημιουργήθηκε όμως, επειδή ήμασταν στο εξωτερικό και οι περισσότεροι για πολύ καιρό μακριά από την οικογένειά τους, ήταν κάπως ευλαβικό. Μπήκαμε, τα φώτα έσβησαν για πάνω από 1-2 λεπτά και δεν ακουγόταν τίποτα. Ήταν φοβερά κατανυκτικό. Μετά βέβαια φάγαμε κάτι που δεν ήταν ιδιαίτερα πασχαλινό, οπότε έμεινε και αυτή η γλυκόπικρη γεύση.
Παρόλο που δεν ήταν το καλύτερο Πάσχα που έχω κάνει, αυτή η Ανάσταση μου έχει μείνει, γιατί είχε το περισσότερο ενδιαφέρον και τελικά είχε όλα τα συναισθήματα μαζί.
