Τι συμβαίνει όταν η χαμένη έκτη Καρυάτιδα επιστρέφει επιτέλους στην πατρίδα;
Η απολαυστική κωμωδία του Γιώργου Καπουτζίδη μετά τη θερμή υποδοχή που γνώρισε για δύο συνεχόμενες χρονιές, ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα.
Η χώρα φοράει τα καλά της. Οι κάμερες στήνονται. Οι λόγοι ετοιμάζονται. Οι δηλώσεις ξαναγράφονται. Οι μηχανισμοί δουλεύουν υπερωρίες. Οι τόνοι ανεβαίνουν.
Και κάπου εκεί, η εθνική συγκίνηση συναντά την πολιτική παράνοια, η επίσημη γραμμή συγκρούεται με τα κρυφά παρασκήνια και η Ελλάδα κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: να μετατρέπει το μεγαλείο σε φιάσκο και το φιάσκο σε ξεκαρδιστικό θέαμα.
Η «Καρυάτιδα!» γίνεται μια πικρή κωμωδία, μια σάτιρα εθνικής αυτογνωσίας, ένα φαρσοκωμικό πορτρέτο μιας χώρας που μπορεί να συγκινείται βαθιά, να διχάζεται θεαματικά και να αυτοϋπονομεύεται με αξιοζήλευτη συνέπεια — συχνά όλα μαζί, ταυτόχρονα. Γέλιο, κοφτερή σάτιρα και την αφοπλιστικά αμήχανη υπενθύμιση ότι το εθνικό μας δράμα συχνά απέχει ελάχιστα από την κωμωδία.
Η σκηνοθέτιδα Κατερίνα Μαυρογεώργη μοιράζεται το Ημερολόγιο Προβών για την παράσταση «Καρυάτιδα!» που συνεχίζει την καλοκαιρινή της περιοδεία:
Κάποια στιγμή το μακρινό 1993
Είμαι στο πατρικό μου, παιδάκι, και βλέπω καλλιτεχνικό πατινάζ στην τηλεόραση. Ο Αλέξης Κωστάλας περιγράφει. Τριπλό τόλουπ, διπλό άξελ. Μου είναι μια οικεία, βαθιά φωνή που με ενθαρρύνει να αγαπήσω την τέχνη. Κρατήστε το αυτό.
Κάποια στιγμή το μακρινό 2003
Ξανά στο πατρικό, φοιτήτρια, και πετυχαίνω μια σειρά στην τηλεόραση, τις Σαββατογεννημένες. Συγκεκριμένα, μια σκηνή μέσα σέ ένα gift shop με τουριστικά σουβενίρ. Ο ηθοποιός που παίζει τον Χοσέ και μιλάει μισοελληνικά-μισοισπανικά είναι ο Γιώργος Καπουτζίδης και γίνομαι φαν του, αλλά τότε δεν ξέρω ότι σχεδόν 20 χρόνια αργότερα θα συνεργαστούμε.
Κάποια στιγμή το μακρινό 2005
Πάλι στο σπίτι και πάλι βλέπω τηλεόραση, ο Χοσέ έχει γίνει Σπύρος κι εγώ παρακολουθώ το Παρά Πέντε. Μου αρέσει που σε αυτήν την σειρά οι «καλοί» έχουν γίνει ομάδα και δεν διστάζουν να τα βάλουν με τους «κακούς». Μου αρέσει επίσης που όλοι, καλοί-κακοί, παίζουν τέλεια και το σενάριο σπαρταράει. Το γράφει ο Χοσέ-Σπύρος-Γιώργος.
ΜΑΡΤΙΟΣ 2024
Βρίσκομαι σε μία αίθουσα στο Εθνικό Θέατρο και γνωρίζομαι με τον Γιώργο. Μας έχουν κάνει ένα καλλιτεχνικό προξενιό για να συνεργαστούμε σε κάτι. Αυτός έχει γράψει μια κωμωδία και εγώ θα την σκηνοθετήσω. Ένα κομμάτι μου, αυτό που είναι ακόμα φοιτήτρια στο πατρικό της το 2003 και βλέπει τηλεόραση με γυαλιά και πιτζάμες στον καναπέ, παρακολουθεί αποσβολωμένο την σκήνη που εκτυλίσσεται στην αίθουσα του Εθνικού.
ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2024
Ο Γιώργος μου στέλνει drafts του κειμένου από διάφορα μέρη του κόσμου που ταξιδεύει, την Ιαπωνία, το Βέλγιο, το Παρίσι, την Αίγινα. Εγώ τα διαβάζω στο σπίτι μου και ξεκαρδίζομαι. Βρίσκω ταιριαστούς ηθοποιούς, τους αγαπημένους μου συντελεστές και συντελέστριες, η ομάδα της Καρυάτιδας είναι ένα καλοκαιρινό παζλ που σιγά σιγά συμπληρώνεται…
ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2024
Οι πρόβες ξεκινούν. Το έργο, η ομάδα, εμείς οι συντελεστικές δυνάμεις στον πάγκο, συντονιζόμαστε προς κάτι που φαίνεται πως θα είναι αβάσταχτα αστείο και ευαίσθητο ταυτόχρονα.
ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2024
Είμαι νέα οδηγός στην Αθήνα και η όποια αγωνία έχω για τις πρόβες εκμηδενίζεται μπροστά στον τρόμο του αν θα βρω πάρκινγκ. Ο τρόμος για το αν θα βρω πάρκινγκ εκμηδενίζεται μπροστά στην ατέρμονη χαρά που έχω κάθε φορά που γυρνάω από την πρόβα. Νιώθω λίγο σαν ερωτευμένη.
Κάποια στιγμή πάμε στο στούντιο του Εθνικού για να κάνουμε μια ηχογράφηση με τον κύριο Αλέξη Κωστάλα γιατί ο Γιώργος Καπουτζίδης του έχει δώσει ρόλο εκφωνητή στο κείμενο. Όσο ηχογραφούμε, εγώ χαμογελάω από μέσα μου διάπλατα. Τριπλό τόλουπ, διπλό άξελ, 1993-2024.
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2025
Μπαίνουμε στο Ρέξ για τελικές πρόβες.
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2025
Η πρεμιέρα μας. Θυμάμαι να ακούω τα γέλια στην κατάμεστη αίθουσα, συντονισμένα, σαν να είχαν cue οι θεατές. Θυμάμαι την φορτισμένη σιωπή τους στο φινάλε, εκεί που όλα έχουν αλλάξει πλέον στο έργο. Θυμάμαι το γιορταστικό χειροκρότημα.
Θυμάμαι να βλέπω στην σκηνή την Αγορίτσα, την Μαρία, τον Δρόσο, τον Μιχάλη, τον Σωτήρη, την Ασημίνα, τον Στέλιο να παίζουν με τέτοια ενέργεια, τέτοια ακρίβεια και τέτοιο κέφι, να παίζουν όντως, με όλη την σημασία της λέξης. Άνθρωποι που γίνονται ομάδα κι ενώνουν τις δυνάμεις τους κι αναδεικνύεται και πρακτικά το νόημα του έργου, της Καρυάτιδάς μας. Μόνος του δεν μπορεί κανείς. Σκέτο το προσωπικό συμφέρον μόνο καταστρέφει και διαλύει. Και πόσο κομψά κι αστεία επιχειρεί να μεταδώσει αυτό το κείμενο το μήνυμα…
ΜΑΡΤΙΟΣ-ΜΑΪΟΣ 2025
Παραστάσεις, παραστάσεις, παραστάσεις και γεμάτο Ρεξ, χαρά και κούραση και ιώσεις και αναρρώσεις και ξανά παραστάσεις και χαρά κλπ κλπ.
ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2025
Μετακομίζουμε στο Θέατρο Κάππα στην Κυψέλη, κάνουμε την δεύτερη πρεμιέρα μας και μετά πίνουμε μπύρες και τρώμε τοστ στην πλατεία Αγίου Γεωργίου. Ο Γιώργος έχει γυρίσει πάλι από ένα ταξίδι εξωτικό και μας διηγείται αστείες ιστορίες από τους συνταξιδιώτες του. Γελάμε και ξανα-ξεκινάμε..
ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2025-ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2026
Αυτό που λέμε «σεζόν». Η παράσταση τρέχει, το Κάππα γεμίζει και ξαναγεμίζει. Όποτε πηγαίνω να δω την παράσταση οι ταξιθέτριες μου βγάζουν μια καρεκλίτσα και καθόμαστε όλες μαζί πίσω πίσω. Εγώ σημειώνω τις παρατηρήσεις μου στο κινητό ενώ ταυτόχρονα με πιάνουν και μένα γέλια και συχνά ξεχνιέμαι σαν να βλέπω πρώτη φορά το έργο.
Η φετινή σεζόν τελειώνει, η Καρυάτιδα όμως όχι. Η ιστορία της θα συνεχιστεί να ακούγεται και να παίζεται!
ΜΑΙΟΣ 2026
Και φτάνουμε αισίως στον Μάη του 2026. Όπου ναι, είναι γεγονός, ετοιμαζόμαστε για καλοκαιρινή περιοδεία. Η Καρυάτιδα μπαίνει σε ΚΤΕΛ, αεροπλάνα και βαπόρια και ποιος ξέρει μέχρι που θα φτάσει. Ήταν να μην βγει από την βιτρίνα της στο Βρετανικό Μουσείο. Ήταν να μην σκεφτεί τον Μάρτη του 2024 ο Γιώργος Καπουτζίδης αυτήν την δαιμόνια ιδέα: Τι θα γινόταν αν όντως ερχόταν η 6η Κόρη πίσω στην πατρίδα της; Σήμερα; Τώρα; Μια πρώτη απάντηση θα δοθεί στις 8 Ιουνίου στο Θέατρο Δάσους στη Θεσσαλονίκη.
Καλό καλοκαίρι!
