Η στιγμή της αλληλεπίδρασης με το κοινό θεωρείται από τη συντριπτική πλειοψηφία των μουσικών, η καλύτερη στιγμή της συναυλίας αλλά και βασική τους επιδίωξη. Αλληλεπίδραση, η οποία εκφράζεται συνήθως με ένα δυνατό χειροκρότημα και ακόμα περισσότερο με τις “παραγγελιές” του κοινού λίγο πριν το τέλος της συναυλίας. Διαδικασία παιχνιδιάρικη και εξαιρετικά διασκεδαστική, που μπορεί κανείς να απολαύσει σε συναυλίες διάφορων μουσικών ειδών, σίγουρα όμως όχι σε συναυλίες σύγχρονης κλασικής μουσικής…
Την Τετάρτη 16 Ιανουαρίου, ο κύριος Karol Beffa, στο αμφιθέατρο Θόδωρος Αγγελόπουλος του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών, ανέτρεψε πανηγυρικά την παραπάνω πεποίθηση. “Ο Κύριος Beffa αρέσκεται σε αυτοσχεδιασμούς στο πιάνο πάνω σε θέματα που προτείνει το κοινό”, διάβαζα λίγες μέρες πριν, στο δελτίο τύπου. Διατηρούσα τις επιφυλάξεις μου, μέχρι την ώρα που έπιασα στα χέρια μου το πρόγραμμα, τα 2/3 του οποίου καταλάμβανε η φράση “αυτοσχεδιασμοί γύρω από θέματα προτεινόμενα από το κοινό”. Μωρέ λες..?
Περίπου δεκαπέντε λεπτά μετά την έναρξη της συναυλίας και αφού είχε ερμηνεύσει το «Menuet antique» του Maurice Ravel και αποσπάσματα από το «Heures persanes» του Charles Koechlin, ξαφνικά, ο κύριος Beffa στρέφεται προς το κοινό, και καθισμένος στο πιάνο σταυροπόδι, περιμένει ν’ακούσει ένα μουσικό θέμα που θα αποτελέσει το εφαλτήριο του αυτοσχεδιασμού του. Το κοινό, αμήχανο στην αρχή, ζητά Debussy, Liszt, Ligetti, αλλά γρήγορα περνά και σε πιο τολμηρές “παραγγελιές”, όπως “Frère Jacques”, ρεμπέτικο ή το “Ne me quitte pas”. Το τελευταίο τον δυσκόλεψε λίγο. Αυτό πώς πάει..? αναρωτιόταν με σχεδόν παιδική αφέλεια μπροστά στο πιάνο, προσπαθώντας να θυμηθεί τις πρώτες νότες, όταν από τα ηχεία άρχισε να ακούγεται ο Jaques Brell -συγχαρητήρια στον ηχολήπτη του Γαλλικού ινστιτούτου για τα γρήγορα αντανακλαστικά του- και λίγο πριν το ρεφρέν, ξεκίνησε ένας ακόμα μαγικός αυτοσχεδιασμός που εξελίχθηκε σε μία από τις πιο δυνατές στιγμές της βραδιάς…Και κάπως έτσι τελείωσε μία συναυλία σύγχρονης κλασικής μουσικής, στην οποία το κοινό ήταν απολύτως συγκεντρωμένο, εξαιρετικά δραστήριο, δεν κοίταξε ούτε μια στιγμή το ρολόι και συμμετείχε ουσιαστικά από την αρχή μέχρι το τέλος, καθορίζοντας την έκβαση αλλά και τον χαρακτήρα της…
Ότι οι όροι “σύγχρονη κλασική μουσική” και “μουσικός αυτοσχεδιασμός” απευθύνονται σε ένα πολύ μικρό ποσοστό του φιλόμουσου κοινού με ιδιαίτερες μουσικές γνώσεις και αναπτυγμένη περιέργεια, είναι μία διαπίστωση που βρίσκει τους περισσότερους από εμάς σύμφωνους. Ο κύριος Beffa διαφωνεί, και μας το απέδειξε με τον καλύτερο τρόπο. Δώστε μου την αφετηρία κι εμπιστευτείτε με, είπε, μας πήρε από το χέρι και μας μύησε απλά και αβίαστα στη τελετουργία του αυτοσχεδιασμού.
Την προηγούμενη μέρα, ο Karol Beffa έδωσε διάλεξη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τίτλο “Ποιος ο λόγος να συνθέτουμε ακόμα μουσική?” Μετά τη συναυλία είχαμε βρει τις απαντήσεις σε αυτό και σ΄ένα ακόμα ερώτημα, “ποιος ο λόγος να πηγαίνει κάνεις σε μία συναυλία σύγχρονης Κλασικής Μουσικής?”
Και τον ευχαριστούμε γι αυτό.
