*ήχος αλλαγής πλευράς*
Στα αυτόφωτα λοcαλια, τώρα! Εδώ η πλευρά β’ του Σεπτεμβρίου έχει και μια κλεφτή ματιά στην αντίστοιχη Οκτωβρίου. Πέντε singles και δύο άλμπουμ έμειναν στο repeat των ακουστικών μου και έγιναν το απόλυτο φθινοπωρινό soundtrack. Πάμε να τα αναλύσουμε:
Raphael Meleteas – Someone Else
Κάπου εδώ μέσα στο μυαλό μου ακούγεται η φράση “Ladies & Gentlemen we have a winner”. Το “Someone Else” είναι ο καλύτερος λοcaλ δίσκος της χρονιάς και γι’ αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία. Να προσθέσω βέβαια την φράση και «όχι μόνο λοcαλ» για να προλάβω τους βιαστικούς. Άκουσα πρώτη φορά το ομώνυμο single προπομπό “Someone Else” τον Αύγουστο και ειλικρινά με εξέπληξε η αβίαστα smooth διάθεση, που μου άφηνε την αίσθηση ενός ανακυκλούμενου ηχοτοπίου, το οποίο όμως κάθε φορά, από στροφή σε στροφή είχε κάτι άλλο να μου πει. Η επίσημη κυκλοφορία του ολοκληρωμένου πια ντεμπούτου του Ραφαήλ Μελετέα με βρήκε στα τέλη του Σεπτέμβρη να το ταιριάζω με κάθε σύννεφο στον ουρανό κα με κάθε χρώμα του ηλιοβασιλέματος. Εμπνευσμένο από την πλούσια παράδοση της ορχηστρικής pop, της κινηματογραφικής μουσικής και των library recordings στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και του ’70, το άλμπουμ κοιτάζει πέρα από τη νοσταλγία, αγκαλιάζοντας αυτές τις μουσικές παραδόσεις μέσα από μια σύγχρονη οπτική και μια ξεχωριστή καλλιτεχνική φωνή.
Γράφω ξανά πως έχουν κάτι αβίαστο οι συνθέσεις του. Ένα άνοιγμα για το αυτί και το μυαλό του ακροατή. Δεν είναι στείρα δημιουργία κανόνων, ούτε μια παγίδα ελιτισμού για τον ίδιο τον καλλιτέχνη, που για να είμαι ειλικρινής θα είχε όλα τα ερείσματα να συμβεί. Η επιτυχία του όμως έγκειται ακριβώς σε αυτή την άνευ παρωπίδων δημιουργία. Στην χρήση του όποιου λάθους ως μέσο οικειότητας και ζεστασιάς του ήχου. Γραμμένο, ενορχηστρωμένο, ερμηνευμένο, ηχογραφημένο και μιξαρισμένο εξ ολοκλήρου από τον ίδιο, το “Someone Else” είναι ένα βαθιά προσωπικό έργο. Από την διατήρηση της αντήχησης των οργάνων και την ατμόσφαιρα του χώρου, στους καθημερινούς ήχους, ο Ραφαήλ εμπλούτισε την ατμόσφαιρα του δίσκου του με το πέρασμα του χρόνου, τη πραγματική ζωή δηλαδή, και το ένα αγκάλιασε το άλλο. Ακόμα και οι παύσεις του είναι όσο κινηματογραφικές χρειάζονται για να μπορείς να ανασάνεις μέσα στο αστικό τοπίο. Φυσικά ο δίσκος κυκλοφορεί σε βινύλιο, φυσικά από τη Veego Records.
Youth Valley –Αs Passive Aggressive As It Gets
Πόσο είχε λείψει ο ήχος τους από την σκηνή. Λαμπρό παράδειγμα συγκροτήματος που έπρεπε να φύγει «προχθές» για εξωτερικό. Χαρακτηριστικό συναίσθημα ήχου. Νεφελώδες και σκοτεινό που σε κάνει να αφήνεσαι για να νιώσεις την ελευθερία και την απαλλαγή της πτώσης. Ψευδαίσθηση θα μου πείτε… αλλά χωρίς τις σωστές ισορροπίες και η ελευθερία και η ντοπαμίνη της ανόδου τίθενται υπό αμφισβήτηση. Στο “Lullabies For Adults” το ντεμπούτο άλμπουμ της μπάντας του Joshep Powell, έγινε η αρχή με κομμάτια της shoegaze όπως τα “Pegasus”, “Godheads”, “February”, και “Jean Moreas” να μου αφήνουν με τις καταιγιστικές τους κιθάρες τις καλύτερες των εντυπώσεων. Ερχόμενοι στο σήμερα και στο “Αs Passive Aggressive As It Gets”, έναν δίσκο εξίσου δυνατό και μεστό όσο το ντεμπούτο τους, οι Youth Valley, κάνουν ξεκάθαρη την αγάπη τους και την μελέτη τους στη νέα post-punk εποχή. O δίσκος τους είναι ένα σύμπαν γεμάτο shimmering κιθάρες και υπνωτικούς ρυθμούς. Αντί να αναζητά δραματικές κορυφώσεις, βρίσκει ουσία και βάθος σε όσα μένουν ανείπωτα και μερικές φορές τα ανείπωτα κρατούν το μέσα σου λίγο ακόμα ελπιδοφόρα ρομαντικό, παρά τα σημεία των καιρών. Shoegaze, post-punk και dream pop, με τις χαρακτηριστικές κιθάρες τους και τους έντονους, εσωτερικούς στίχους του Joseph Powell ειδικά στα “Ocean Dream”, “Turn” και “Anchored”, με έκαναν να νιώσω αυτήν ακριβώς την ελευθερία και την απαλλαγή της πτώσης.
Λοcaλ Singles στο repeat:
Σtella – Belinda
Mazoha ft. Βαίλης Ράλλης – Η ιστορία της ζωής μου
Pan Pan & Καλλιόπη Μητροπούλου – Κάτι σου λείπει
Eros Eron & Cilia Katrali – Δορυφόροι
Marva Von Theo – Where She Belongs
Pan Pan x Καλλιόπη Μητροπούλου – Κάτι σου λείπει
Ας ξεκινήσουμε όλοι τις πρόβες για τον διάλογο Pan Pan & Καλλιόπης – κοινού:
Pan Pan & Καλλιόπη: Κάτι μου λείπει
Κοινό: Τι, τι, τι;
Pan Pan & Καλλιόπη: Σου λείπει κάτι;
Εντάξει; Ζεσταθήκατε; Οκ πάμε για ανάλυση. Δεν ξέρω πώς καταφέρνει αυτός ο άνθρωπος με τόσο απλά λόγια να περιγράφει κάθε συναίσθημα. Και δεν θέλω να μάθω. Κρατάω αυτή την μαγεία της ταχυκαρδίας που νιώθω κάθε φορά που ένας στίχος κουμπώνει σαν αγκαλιά μέσα μου. Πόσο θα ήθελα να διάβαζα τα λόγια αυτά… Και από την άλλη, το ταλαντούχο πλάσμα που λέγεται Καλλιόπη Μητροπούλου, το οποίο παραλαμβάνει κάτι, σταθερό, γήινο, γκρίζο και το κάνει αέρινο και ανάλαφρο χρωματίζοντας το με τη φωνή της. Ηλεκτρονικός ήχος, εσωστρέφεια και αυτό το συναίσθημα ήχου του Pan Pan έρχεται ως ένας «βόμβος φθινοπωρινός» να ταλανίσει τις σκέψεις μας, γνωρίζοντας από την πρώτη νότα τι μας λείπει.
Marva Von Theo – Where She Belongs
Άλλο ένα φανταστικό dark pop duo οι Marva Von Theo, επιστρέφουν μετά τα δύο προηγούμενα singles τους (“The Woman I Left Behind” “The Self-Destructive Me”) με το “Where She Belongs”. Στο κέντρο του βρίσκεται μια αγάπη που έρχεται απρόσμενα και ριζώνει τόσο βαθιά, κλονίζοντας τις βεβαιότητες πάνω στις οποίες ένας άνθρωπος είχε μάθει να ορίζει τον εαυτό του. Και εδώ έρχεται η συνειδητοποίηση πως αγαπάς για να βρεις τον εαυτό σου και όχι για να τον χάσεις. Θα μου πεις μέσα στο ταξίδι αυτό δεν θα χαθείς; Και θα σου πω πως η μόνη λάθος έξοδος που επιτρέπεται να πάρεις είναι για να σε βρεις έξω από τον φόβο. Οι στίχοι της Marva το εξηγούν το υπέροχα: “Worships the ground she walks/her everchanging forms/embracing every little flaw/a blooming tree in fall”. Η παραγωγή του Theo ενδυναμώνει κάθε στίχο με τον mid-tempo house παλμό και τις χαρακτηριστικές synth μελωδίες του. Ευφορικές, κινηματογραφικές γραμμές εγχόρδων αναδεικνύουν το ατμοσφαιρικό ύφος, η οποία κορυφώνεται σε πλήρη αναλογία με τη συναισθηματική διαδρομή των στίχων. Αναμένω δίσκο παιδιά!
