Πού πήγαν τα τρία εκατομμύρια; Αυτό ρώτησε το Γαλλικό δικαστήριο το Εθνικό Μέτωπο και πιο συγκεκριμένα τη Μαρίν Λεπέν και απάντηση που να ευσταθεί δεν πήρε. Τα χρήματα αυτά αποτελούσαν τμήμα επιχορήγησης από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τα οποία και υπεξαιρέθηκαν από το κόμμα της αλλά και την ίδια προσωπικά, σύμφωνα με την καταδικαστική απόφαση που μόλις ανακοινώθηκε. Η ίδια η Μαρίν Λεπέν καθώς και άλλοι οκτώ ευρωβουλευτές του κόμματός της κρίθηκαν ένοχοι για την κατηγορία. Τι σημαίνει αυτό; Η βασική συνέπεια είναι ότι η Λεπέν δεν θα έχει το δικαίωμα να είναι υποψήφια για δημόσιο αξίωμα για πέντε χρόνια. Η ίδια βεβαίως θα ασκήσει έφεση. Εδώ όμως ξεκινάνε οι νομικές ερμηνείες: ακόμα κι αν ασκήσει έφεση, λένε κάποιοι, η προσωρινή απόφαση παραμένει εν ισχύ και έτσι ακόμα κι αν αθωωθεί δευτεροβάθμια, θα χάσει τη δυνατότητα υποψηφιότητας στις προεδρικές εκλογές του 2027.
Αποτελεί αυτό ένα ισχυρό χτύπημα για τους ευρωσκεπτικιστές πουτινολάγνους σε ολόκληρη την Ευρώπη, ένα πλήγμα για την ακροδεξιά; Δεν είμαι τόσο σίγουρος. Από τη μία ισχύει ότι η ίδια η Λεπέν είναι ένα είδος συμβόλου για το ευρύτερο κίνημα των Ευρωπαίων εθνικιστών, άλλωστε οι σχηματισμοί που ρέπουν προς τον ολοκληρωτισμό καλλιεργούν το personality cult. Επίσης, μην ξεχνάμε ότι η Λεπέν προπορεύεται στις δημοσκοπήσεις για τις προεδρικές εκλογές.
Όμως έχω ξαναγράψει ότι το γαλλικό εκλογικό σύστημα των δύο γύρων (σε ό,τι αφορά τις προεδρικές εκλογές) σε συνδυασμό με την ιδιαίτερα πολωτική φόρτιση που φέρει το Εθνικό Μέτωπο, καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την εκλογή της Λεπέν (ή όποιου ακροδεξιού υποψηφίου) στην προεδρία της Γαλλίας. Πολλές φορές στο παρελθόν η Λεπέν έφτασε στις εκλογές με δημοσκοπικό προβάδισμα για να χάσει καθαρά εν τέλει στον δεύτερο γύρο, λόγω του συνασπισμού των υπολοίπων εναντίον της.
Το πρόβλημα τώρα είναι ότι αν ισχύσει η συγκεκριμένη ποινή και η Λεπέν αποκλειστεί από την υποψηφιότητα, ένα σημαντικό τμήμα της γαλλικής κοινωνίας μπορεί κάλλιστα να την θεωρήσει θύμα μίας συνωμοσίας και αυτό να εκτοξεύσει τη δημοτικότητά της, δημοτικότητα την οποία η ίδια μπορεί να διοχετεύσει σε κάποιον άλλο υποψήφιο (προφανής διάδοχος είναι ο Ζορντάν Μπαρντελά), ο οποίος μπορεί να σερφάρει πάνω σε ένα νέο και ενισχυμένο κύμα τυφλής δυσαρέσκειας. Θεωρήστε επίσης δεδομένο ότι διάφοροι «φίλοι» (Μασκ, Ζαχάροβα, Όρμπαν) θα θυμηθούν ότι έχουν «δημοκρατικές» ευαισθησίες και θα ξεκινήσουν ένα μπαράζ προπαγάνδας. Έτσι, ίσως αυτός να είναι τελικά ο τρόπος να καταφέρει το Εθνικό Μέτωπο να ξεκλειδώσει το ανυπέρβλητο εμπόδιο του δεύτερου γύρου και να σπάσει το υπέρτατο ταμπού της ευρωπαϊκής πολιτικής: να καταφέρει να εκλέξει έναν ακροδεξιό Γάλλο Πρόεδρο.
Όμως αυτές είναι εικασίες. Δεν βρισκόμαστε ακόμα εκεί. Ο Μπαρντελά σε περίπτωση που λάβει το χρίσμα θα πρέπει να νερώσει πολύ το κρασί του, αλλιώς ακόμα κι έτσι θα βρεθεί κι εκείνος αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα του δεύτερου γύρου.
Όμως οφείλουμε όλοι μας να σκεφτούμε με στοργή τη μαρτυρική ηρωίδα Μαρίν, αν τελικά ισχύσει το απευκταίο σενάριο και η Μαρίν χάσει και αυτό το τρένο. Εκεί που από νεαρή πίστευε με πάθος ότι τελικά θα είναι εκείνη που θα καταφέρει να κάνει αυτό που ο πατέρας της δεν μπόρεσε ποτέ, αυτό που όλοι έλεγαν ότι αποκλείεται να συμβεί στη Γαλλία, αυτό που ξανά και ξανά ένιωθε ότι έφτανε τόσο κοντά στο να αποκτήσει ώστε σχεδόν μπορούσε να το αγγίξει, να το γευτεί, να που ξαφνικά έρχεται αντιμέτωπη με το φάσμα του αποκλεισμού. Το μοναδικό που θα ήταν ακόμη χειρότερο για εκείνη είναι να τα κατάφερνε τελικά ο Μπαρντελά, και μάλιστα λόγω της δικής της θυσίας. Η Μαρίν από το περιθώριο θα παρακολουθούσε έναν άβγαλτο πιτσιρικά που πριν από λίγο καιρό φορούσε πάνες να κατακτά το ιερό δισκοπότηρο, το πολυπόθητο δακτυλίδι που προοριζόταν για εκείνη, μόνο για εκείνη, θυμίζοντας κάποιον που ψιθύριζε my precious… Επαναλαμβάνω όμως ότι είναι ακόμα νωρίς. Ας περιμένουμε πού θα κάτσει τελικά η μπίλια. Άλλωστε τα έχουμε δει πια όλα.
