Ένα από τα πλέον αντισυμβατικά έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ παρουσιάζεται από τις 7 Οκτωβρίου μόνο για 12 παραστάσεις στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, σε σκηνοθεσία και διασκευή της Αρασέλης Λαιμού.
«Η λαγνεία, ο πόθος και οι ηδονικές απολαύσεις έχουν απλωθεί σαν μολυσματική ασθένεια στη Βιέννη του εκκεντρικού Δούκα, όταν εκείνος αποφασίζει να αποχωρήσει. Στη θέση του τοποθετεί τον συντηρητικό και μέχρι υστερίας υποταγμένο στις επιταγές του Νόμου, Λόρδο Άγγελο, με την ελπίδα ότι εκείνος θα καταφέρει επιτέλους να πατάξει τη διαφθορά και τα έκκλητα ήθη στον τόπο. Η ανατροπή ξεκινάει όταν η Ισαβέλλα, μια γυναίκα αφοσιωμένη στον Θεό, χτυπάει την πόρτα του Λόρδου ζητώντας έλεος για τη ζωή του αδερφού της.»
Σε αυτήν την ιδιότυπη πολιτική μαύρη κωμωδία οι χαρακτήρες είναι απόλυτοι. Η επιθυμία έρχεται σταδιακά να καταρρίψει τη λογική τους και η σύγκρουση με την ανθρώπινη αδυναμία τους να ζήσουν σύμφωνα με τις υψηλές αρχές που πρεσβεύουν φαντάζει αναπότρεπτη.
Η θεατρική παράσταση παρουσιάζεται από χορευτές και ηθοποιούς, εξερευνώντας μέσω του λόγου και της κίνησης μια κατάσταση ηθικής κρίσης όταν ο νόμος και η εξουσία παλεύουν με τα ανθρώπινα αντί να τα υπηρετούν.
Το έργο γράφτηκε από τον Σαίξπηρ το 1603 αμέσως μετά το θάνατο της Ελισάβετ Α΄, με σκοπό να παρουσιαστεί από ηθοποιούς -σαν μια άλλη «ποντικοπαγίδα»- μπροστά στο νέο βασιλιά Ιάκωβο Α΄. Ο βασιλιάς Ιάκωβος Α΄, υπεύθυνος για τη σύγχρονη μετάφραση της Αγίας Γραφής και συγγραφέας του «Basilicon Doron» -του βιβλίου στο οποίο εξηγείται γιατί η απόλυτη εξουσία οφείλει να παραδοθεί από τον Θεό απευθείας στον Βασιλιά και όχι στον Πάπα- φάνταζε ιδιαίτερα συντηρητικός στα μάτια του Σαίξπηρ, γι’ αυτό και ο ποιητής αποφάσισε να τον «υποδεχτεί» στο θρόνο με μια ιλαροτραγωδία που και θα καθρέφτιζε τα χούγια του νέου άρχοντα, αλλά και θα καλόπιανε τις όποιες πιθανές αρετές του.
