Τον Κο Κ, τον έχω κατατάξει στο μυαλό μου στην ελίτ της λόκαλ ανεξάρτητης ελληνικής σκηνής. Τραγουδοποιός και μουσικός παραγωγός με πέντε ολοκληρωμένα άλμπουμ στο ενεργητικό του, τα: “Το μέλλον” , “Ρεπό” 2020, “40 Μέρες” 2015, “Σήματα Καπνού” , “Εδώ Είναι Το Σπίτι μου” αλλά και το E.P. “Κος Κ”. Ο ήχος του κινείται γύρω από το indie rock, το folk με εξέχουσες post punk στιγμές και άρτιες παραγωγές. Την ίδια μουσική ουσία βρίσκει κανείς και σε project στα οποία έχει αναλάβει την επιμέλεια. Τυχαίνει δε αν έχεις ακούσει δουλειές του να αναγνωρίζεις ενορχηστρώσεις και παίξιμο σε δουλειές άλλων καλλιτεχνών, στις οποίες το συναίσθημα του ήχου του, υπάρχει αναλλοίωτο. Πιστεύω μάλιστα, πως γενικά έχει ασκήσει επιρροή σε λόκαλ καλλιτέχνες της ευρύτερης indie, folk, electro και post punk σκηνή. Ωστόσο ο στίχος του είναι μοναδικός. Στοχαστικός, λυρικός, οξύς, γλυκός, (αυτό)διδακτικός. Στο «Μέλλον» μού άφησε την αίσθηση μιας σύγχρονης γραφής του Μικρού Πρίγκιπα, σίγουρα πιο ροκ.
Τον Κο Κ θα τον απολαύσουμε όσοι είμαστε ή επισκεφθούμε τη Θεσσαλονίκη στο Πικ Νικ Urban Festival 2025 που έστησε φέτος ένα αστικό road
trip σε ανοιχτούς χώρους και γειτονιές και κλείνει με μια μεγάλη γιορτή δίπλα στη θάλασσα, την Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου στους Κήπους του Αλεξάνδρου στη Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης. Λίγο πριν την εμφάνισή του στο 13ο Πικ Νικ Urban Festival και την επίσημη παρουσίαση του πέμπτου ολοκληρωμένου άλμπουμ του «Το Μέλλον» του ζήτησα να κάτσουμε κάτω από ένα δέντρο και να φιλοσοφήσουμε για τη ζωή που ζούμε.
Ονόμασες τον δίσκο σου «Το μέλλον». Τι σε παρακίνησε αρχικά και έπειτα ποια είναι η σχέση σου με τον χρόνο; Εμπειρία ή αναπόφευκτη φθορά;
Ήμουν μεταξύ δύο τίτλων, η αρχική ιδέα ήταν να λέγεται «πού πάνε όσα χάνονται» στίχος του τραγουδιού «πού πάμε λέγε». «Το μέλλον» ήρθε λίγο αργότερα ως τραγούδι. Είναι ένα τραγούδι που μιλά για τους πολέμους μεταξύ -των αρχηγών- των λαών, για τον πόλεμο μέσα μας αλλά και την ευθύνη. Μάλλον επιλέχθηκε ως τίτλος επειδή είναι η πιο άχρονη συνθήκη. Μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος ας πούμε. Ίσως γιατί το μέλλον μοιάζει ουτοπικό, άπιαστο, δεδομένου ότι μπορεί να μην έρχεται τελικά. Νομίζω κάπως έτσι βλέπω τον χρόνο γενικά. Ως μια συνέχεια, άχρονη, όπως και τα συναισθήματα που αυτός ο δίσκος, μου δημιουργεί.
Έχεις σκεφτεί το μέλλον αν είχε ανθρώπινη υπόσταση με ποια φιγούρα θα το αποτύπωνες;
Όχι δεν το έχω σκεφτεί. Πιστεύω όμως ότι μια φωτογραφία του μέλλοντος ίσως να αποτύπωνε μια κατάσταση που δεν θα καθορίζεται από την τεχνολογία -η οποία θα υπάρχει σαφώς στον βαθμό που φανταζόμαστε όλοι- αλλά από τους διαθέσιμους φυσικούς πόρους. Πχ. το ρεύμα που θα αναλογεί στον καθένα ή στο λιγοστό νερό. Τελικά δηλαδή θα γυρίσουμε πίσω, στις βάσεις των αναγκών, με τη διαφορά ότι θα έχουμε τεχνολογία ναι, μα οι σχέσεις των ανθρώπων, τα συναισθήματά τους, η αλληλεγγύη και η αυτοοργάνωση, θα δείξει τον δρόμο για το πού πάμε από εκεί κι έπειτα. Μια σκέψη.
«Θα»: Το κυριότερο μελλοντικό μόριο τι σημαίνει για εσένα;
Είναι η έναρξη, η αφετηρία, της ιδέας αλλά και η παγίδα σε ό,τι αφορά την υλοποίησή της. Στο συγκεκριμένο τραγούδι λέγεται με μια ειρωνεία, κάπως δεικτικά, ότι ναι μπορεί να…, αλλά μπορεί και να μην… Με μια αφυπνιστική διάθεση παρ’ όλ’ αυτά.
Προγραμματίζω και πράττω ή ελπίζω και επαναπαύομαι;
Περίπου προγραμματίζω. Και πράττω ελπίζοντας. Η ανάπαυση θα έρθει για όλους, τώρα τι γίνεται.
Αγαπημένος μου στίχος από το «Εν κινήσει» ο ακόλουθος: «Ζητάς να γίνεις τι; Γίνε! Κάποιος εαυτός περισσεύει»! Προσωπικά το εξέλαβα πολύ απελευθερωτικά γιατί ίσως έχω την ανάγκη αυτή. Θεωρείς πως πάντα στο τέλος κάτι θα αφήνουμε απέξω θέλοντας ή μη;
Σ’ ευχαριστώ, ναι φαντάζομαι ότι δεν γίνεται αλλιώς. Υπάρχουν τόσα που συμβαίνουν στη ζωή του καθένα, και στις επιλογές του. Ακόμα κι όταν δεν πιστεύεις ότι υπάρχουν επιλογές ή δεν τις βλέπεις καν πάλι εκεί είναι. Συνειδητές και μη. Όσα κι αν συμπεριλάβεις στην καθημερινότητά σου πάντα θα υπάρχει κάτι ακόμα που θα ήθελες, κάτι παραπάνω ή λιγότερο που θα έκανες, όπου έπειτα κάτι άλλο ενδεχομένως να συνέβαινε. Θα μπορούσε να είναι κάτι στιγμιαίο πχ, σαν εκείνη την ταινία, που δεν θυμάμαι το όνομά της, που χάνεις το τρένο και παίρνεις ένα επόμενο. Αν είχες προλάβει το τρένο θα ήσουν πιθανόν κάπου αλλού, θα συναντούσες άλλους ανθρώπους, άλλες συνθήκες. Από μια τόσο μικρή στιγμιαία μεταβλητή.
Τι αποτύπωμα έχει αυτός ο νέος δίσκος και σε ποιους απευθύνεται;
Δεν είμαι καλός σε αυτό. Το αποτύπωμα σε ό,τι με αφορά είναι οι δύο καινούριες σελίδες στο μουσικό μου ημερολόγιο. Κάπου, κάποια στιγμή ένιωσα έτσι. Σε κάθε δίσκο μου συμβαίνει κάτι ανάλογο. Αρχικά απευθύνεται σε μένα. Ενδεχομένως να συναντήσει και κάποιον άλλον άνθρωπο. Ακόμα και το πιο αιχμηρό τραγούδι, ένα πολιτικό ή κι ένα πιο ανάλαφρο τραγούδι, αν είναι ειλικρινές θεωρώ πως σε μια τέτοια συνθήκη γεννιέται.
Ο ήχος του πρώτου μέρους στο «Μέλλον» είναι πιο electro rock (και σε κάποια σημεία post punk). Στο δεύτερο μέρος όμως γίνεσαι πιο λυρικός και ακουστικός. Τι σε έκανε να κυκλοφορήσεις το υλικό σου ως ένα δίσκο;
Έτσι έγραφα πάντα. Σε όλους τους δίσκους, αλλά και πριν ακόμα κάνω δίσκους. Έγραφα. Διαχρονικά, ανάμεσα στις post punk στιγμές υπήρχε κι ένα ακουστικό τραγουδάκι. Όπως η «ξένη» ή παλιότερα το «πάρε τα μάτια μου και κοίτα». Απλά σε αυτόν το νέο δίσκο έδωσα παραπάνω χώρο και στην ακουστική μου πλευρά. Τον ίδιο χώρο. Είναι 8&8 τραγούδια. Ως ένα κυκλοφορήθηκαν γιατί είναι ένα.
