*TRIGGER WARNING/ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ: Ακολουθεί περιγραφή περιστατικών βίας, σωματικής και λεκτικής κακοποίησης.
Ο πολίτης ακινητοποιεί, η αστυνομία συλλαμβάνει και η δικαιοσύνη κρίνει. Αυτή οφείλει να είναι η ορθή σειρά δράσης σε οποιοδήποτε έγκλημα συντελείται μπρος στα μάτια μας. Μα με αφορμή αυτό το βίντεο που είδα να κυκλοφορεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με την υπόθεση της Σαλαμίνας θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια μικρή ιστορία που έζησα μπρος στα μάτια μου ένα καλοκαίρι του 2019.
Πίναμε τα ποτά μας στο χωριουδάκι το παραθαλάσσιο που ‘χαν αράξει τα σκάφη και τα κούναγε το κύμα. Το μπαράκι μικρό κι όλοι στριμωγμένοι μέσα, άλλοι χόρευαν, άλλοι παράγγελναν ποτό, άλλοι μιλούσαν και γελάγανε. Ήμουν έξω να πάρω αέρα και μπήκα ξανά για να πάρω ποτό. Στήθηκα στην μπάρα, όπου ένα ζευγάρι μπροστά μου περίμενε την παραγγελία τους κι εγώ φώναξα στον μπάρμαν «μια βότκα λεμόνι». Όσο περίμενα το ζευγάρι συνομιλούσε έντονα μιας και τους κάλυπτε η δυνατή μουσική μα γω που ήμουν δίπλα τους άκουγα καθαρά. Εκείνη να του λέει «δεν είσαι άντρας ρε μαλάκα, δεν είσαι», «σκάσε μωρή» της απάντησε εκείνος. Πήρανε τα ποτά τους και φεύγοντας την ξανά άκουσα να του λέει «ρε δεν έχεις αρχίδια ρε μαλάκα, δεν είσαι άντρας ρε μια πουστάρα είσαι». «Σκάσε μωρή καργιόλα μην σου σπάσω τη μούρη», ήτανε η απάντησή του καθώς απομακρυνόταν από το ηχητικό μου πεδίο. Άρπαξα αμέσως το ποτό μου και τους ακολούθησα, ήθελα να μάθω ως περίεργος ποια θα ναι η κατάληξη, γιατί το ένιωσα καλή κατάληξη δεν θα ‘χε.
Το ζευγάρι δεν ήτανε από τα μέρη μας. Έξω από το μπαρ είχε πολύ κόσμο εκείνη τη βραδιά. Ντόπιοι και τουρίστες σε μια μεγάλη γκάμα ηλικιακή γέλαγαν, έπιναν, χόρευαν ακόμα και μέσα στη μέση του δρόμου. Αναζήτησα το ζευγάρι και τους εντόπισα, λογομαχούσαν έντονα στη μέση του δρόμου ανάμεσα στον κόσμο. Βάδισα γρήγορα προς το μέρος τους για να ακούσω τι λέγανε. Ναι, το αντιμετώπισα ως ριάλιτι, δεν το κρύβω …ποτέ δεν κοιτάω τη δουλειά μου. Κι όπως πλησίαζα τον βλέπω να της ρίχνει ένα χαστούκι στο πρόσωπο και μια κουτουλιά. Πάγωσα ειδικά όταν άκουσα το κεφάλι της να πέφτει στην άσφαλτο. Ένας γδούπος ανατριχιαστικός και ξαφνικά ο χαμός.
Ένας νεαρός άντρας όρμησε και αμέσως άρχισε να του δίνει μπουνιές, γύρω του μαζεύτηκαν κι άλλοι νέοι που δεν τον άφηναν να διαφύγει, καθώς τον χτυπούσαν και η κοπέλα πεσμένη κάτω στα πόδια τους δίχως να γνωρίζουμε αν αναπνέει. Μια φίλη γιατρός έτρεξε να δει πώς είναι η κοπέλα κι ένας από την παρέα πήγε μαζί της για να λειτουργήσει ως ασπίδα της. Γω αμέσως έτρεξα προς τα πιο μικρά παιδιά (έφηβοι) που άλλα θέλανε να πάνε να δούνε από κοντά κι άλλα τα ‘χε πιάσει φόβος. Δεν ήθελα κανένα τους να πλησιάσει και προσπαθούσα να διατηρήσω και γω την ψυχραιμία μου. Ευτυχώς στο νησί μας υπάρχει ένας ευγενής «γίγαντας» που αμέσως χώθηκε ανάμεσα στον τύπο που έριξε την κουτουλιά στην κοπέλα και τον ντόπιο που πήρε τον νόμο στα χέρια του. Τους χώρισε με πολύ κόπο και τρώγοντας και κείνος ξύλο.
Απομάκρυνε και φυγάδευσε σ’ ένα παγκάκι πιο μακριά τον αιμόφυρτο πια και ζαλισμένο γκόμενο της κοπέλας που ήτανε ακόμα φαρδιά πλατιά στην άσφαλτο. Πλησίασα να ρωτήσω τη φίλη-γιατρό πώς είναι η κοπέλα και να ρωτήσω αν κανείς πήρε την αστυνομία. Τότε κάποιοι άλλοι νεαροί όρμησαν στο παγκάκι κι άρχισαν να ξυλοφορτώνουν τον ήδη σακατεμένο. Φωνές, φασαρία, ουρλιαχτά, αυτά θυμάμαι πιο έντονα και μια αγέλη θυμωμένων νεαρών να σώζουν τον κόσμο από έναν άντρα που έδειρε μια γυναίκα. Ξανά μανά προσπάθησαν να τους χωρίσουν. Τους χώρισαν μα η αγέλη των «σωτήρων» δεν μπορούσε να σταματήσει, τους ήταν αδύνατον και όρμησαν ξανά.
Η αστυνομία φυσικά πουθενά. Ήμουν μπροστά, όταν η κοπέλα άρχισε να συνέρχεται και η πρώτη της κουβέντα ήτανε «που είναι ο ναύτης μου»; «Κάτσε να δούμε Αλίκη στο ναυτικό μου αν είσαι καλά, ζαλίζεσαι; Έχεις τάση προς εμετό; Πού πονάς;», της έλεγε η γιατρός μα εκείνη να φωνάζει «Πού είναι ο ναύτης μου». Δεν θα σας κρύψω πως μ’ έπιασε θλίψη λύπηση και για το ζευγάρι και για τους συντοπίτες μου.
Η κοπέλα σηκώθηκε, την πήγανε στο αιμόφυρτο «ναυτάκι» της που το περιφρουρούσαν πια οι πιο ψύχραιμοι ενήλικες για μην τον σκοτώσουν στο ξύλο τα θυμωμένα νιάτα που αποζητούσαν την αυτοδικία και τότε την βλέπω να τρέχει να του λέει «αγάπη μου», να τον αγκαλιάζει και να ξεμακραίνουν προς το σκάφος το πολυτελές που εργάζονταν. Θα τη θυμάμαι αυτή τη νύχτα πάντα ως τη νύχτα που βίωσα ένα λιντσάρισμα μπροστά στα μάτια μου. Μια μάταιη νύχτα που θα μπορούσε να ‘χε πεθάνει ένας άνθρωπος από το ξύλο.
Αυτό το συναίσθημα ετεροντροπής ένιωσα όταν είδα τον σωτήρα της 20χρονης από τη Σαλαμίνα που σοφά έπραξε και τράβαγε βίντεο, μα το βίντεο δυστυχώς πρόδωσε και εκείνον. Ο σωτήρας της Σαλαμίνας ήτανε σαν την αγέλη που βίωσα εκείνο το βράδυ. Το κοινό τους στοιχείο ήταν πως δεν θέλανε να σώσουν τις κοπέλες μα να εκτονωθούν. Ποιο το κέρδος σου σαν σωτήρας να συνεχίζεις να χτυπάς έναν άνθρωπο που ήδη αιμορραγεί και είναι ακινητοποιημένος; Ποιο το κέρδος του σωτήρα στη Σαλαμίνα να χτυπάει έναν τύπο που έπραξε λάθος και να του λέει επί λέξει «και της είπες ότι θα βγάλεις μαχαίρι άμα δεν την βιάσεις μωρή γαμιόλα; είπες ότι θα την βιάσει μωρή ψώλα; ήρθες Σαλαμίνα μωρή πουτανίτσα από την Καλαμάτα, γαμώ την μάνα σου για να βιάσεις ποιον μωρή καργιόλα; μια τυχαία κοπελίτσα μωρή πούστρα;». Κι όλα αυτά συνοδευμένα με φάπες;.
Ο σωτήρας της Σαλαμίνας επικαλέστηκε στα κανάλια που τον βγάλανε πως η αστυνομία δεν υπάρχει και γιατί όχι …έχει δίκιο. Μήτε αστυνομία σοβαρή έχουμε πια, μήτε καν δικαστικό σύστημα που να πράττει το ορθό. Ο Έλληνας πια όλο και καταφεύγει στην αυτοδικία και από τη μια δεν τον αδικώ μα απ’ την άλλη δεν μου επιτρέπω να συμμετέχω σε αυτό το παιχνίδι εξουσίας και τιμωρίας.
Ναι είμαι θυμωμένος να βλέπω διάσημους κατηγορούμενους για παιδεραστία με βραχιολάκι σπίτι τους, παιδοβιαστές από τον Κολωνό ακόμα ατιμώρητους ή τα ονόματά τους σβησμένα γιατί έχουνε τις διασυνδέσεις τους. Βλέπω πολλά λυπηρά σε ένα κράτος δικαίου που δεν έχουμε. Θυμώνω που βλέπω αστυνομικούς να πίνουν τον καφέ τους και να παίζουν το παιχνίδι της μολότωφ αντί να περιπολούν τις επικίνδυνες περιοχές της Αττικής. Γίνομαι έξαλλος όταν το δικαστικό σύστημα δίνει συγχωροχάρτια σε εγκληματίες ενώ εμείς οι πολίτες δεν επιτρέπεται να κρίνουμε τη δικαστική εξουσία ακόμα κι όταν μας προκαλεί όλους με τις αποφάσεις της.
Ναι, έχουμε αποκτηνωθεί αλλά ζώα, αγέλες, αυτοδίκες δεν πρέπει να γίνουμε. Οι σωτήρες πρέπει να τραβάνε και βίντεο πια για να τους πιστέψει το σύστημα, πρέπει να ακινητοποιούν τον δράστη κι όταν είναι βίαιος να τον ακινητοποιούν με βία αλλά ίσαμε κει. Ο αστυνομικός έρχεται για να συλλάβει και ο δικαστικός για να δικάσει αυτή είναι η ορθή σειρά δράσης οτιδήποτε άλλο είναι μια απλή εκτόνωση πάνω σε έναν συνάνθρωπό μας, ο οποίος παρέκκλινε και πρέπει να τιμωρηθεί όχι από εμάς μα από τις δικαστικές αρχές. Μην γίνουμε κτήνη, γιατί δεν θα μας βγει σε καλό.
