Και κάπως έτσι, ο πορτοκαλί Πρόεδρος που έχτισε την προεκλογική του καμπάνια πάνω στο America First και στο ότι δεν θα εμπλακεί ποτέ σε άλλον πόλεμο, έκανε ακριβώς αυτό πριν καλά καλά κλείσει το πρώτο εξάμηνο της δεύτερης θητείας του. Και μάλιστα το έκανε με τον πιο προβλέψιμο τρόπο, που άλλωστε ταιριάζει απόλυτα στα διαχρονικά λάθη της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής: ενεργώντας βεβιασμένα με βάση μια πληροφορία που δεν έχει τεκμηριωθεί ποτέ: ότι το Ιράν βρίσκεται στα πρόθυρα κατασκευής πυρηνικής κεφαλής.
Σας θυμίζει κάτι; Το 2003 ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος ξεκίνησε τον πολυετή και τραυματικό πόλεμο στο Ιράκ (και το Αφγανιστάν εδώ που τα λέμε, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία), πάνω σε μία ψευδή – όπως τελικά αποδείχθηκε – πληροφορία: ότι το Ιράκ είχε υποδομές κατασκευής όπλων μαζικής καταστροφής. Μόνο που ο Μπους τουλάχιστον είχε την εύλογη δικαιολογία ότι η χώρα του μόλις είχε δεχθεί μία τρομακτική και πολύνεκρη επίθεση στους δίδυμους πύργους.
Ο Τραμπ τι δικαιολογία είχε; Απλά το ότι σαν κακομαθημένο παιδάκι θέλησε να το παίξει ήρωας και να εκμεταλλευτεί τις νίκες των Ισραηλινών στο πεδίο έναντι του Ιράν ώστε να μπορέσει να πει: ορίστε, εγώ είμαι τελικά αυτός που έκανα αυτό που άλλοι δεν τολμούσαν, εγώ είμαι αυτός που κατέστρεψα το πυρηνικό πρόγραμμα των μουλάδων και έβαλα το πρώτο λιθαράκι για την ανατροπή τους. Όμως αυτό που έκανε στην πραγματικότητα ήταν απλώς να αποδείξει το γιατί είναι ο λιγότερο καταρτισμένος πρόεδρος των ΗΠΑ όλων των εποχών (για να χρησιμοποιήσω τον πιο ευγενικό όρο, αντί να επιλέξω τον πιο ακριβή όρο «ηλίθιος»), κάνοντας αυτό που οι προκάτοχοί του δεν έκαναν ποτέ: να πέσουν στην παγίδα του Νετανιάχου.
Διότι τι ακριβώς κατάφερε τώρα ο πορτοκαλί Πρόεδρος; Αφενός ένα νέο κύμα παγκόσμιου ενεργειακού πληθωρισμού, έναν νέο κύκλο αστάθειας στη Μέση Ανατολή, και πιθανότατα τη διαιώνιση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν στα κρυφά, όταν ήταν πολύ πιο πιθανός ο έλεγχός του μέσω διπλωματίας (άλλωστε ήταν πάλι ο πορτοκαλί πρόεδρος που στην πρώτη του θητεία είχε τραβήξει τις ΗΠΑ από τη συμφωνία που είχε πετύχει ο Ομπάμα με το Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμα). Αλλά δεν μπορούσε να αντισταθεί στον πειρασμό τού να βιαστεί να κάνει μια βαρύγδουπη κωμικοτραγική δήλωση για το μέγα επίτευγμά του (και πάλι χωρίς αποδείξεις, αφού δεν υπάρχει ουσιαστικός τρόπος εξακρίβωσης για το κατά πόσο οι βόμβες διάτρησης που έριξαν τα αμερικάνικα Β2 πράγματι ισοπέδωσαν τις πυρηνικές εγκαταστάσεις που βρίσκονται δεκάδες μέτρα κάτω από τη γη και άρα οι δορυφόροι δεν έχουν οπτική επαφή).
Εννοείται βέβαια ότι κάθε λογικός άνθρωπος που εκτιμάει τη δυτική κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων απεχθάνεται το καθεστώς των μουλάδων. Είναι μια απάνθρωπη, καταπιεστική, σκοταδιστική συμμορία που λειτουργεί θρασύδειλα εδώ και χρόνια χρησιμοποιώντας άλλους για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά του (Χεζμπολά, Χούτι, Χαμάς, σιιτικές ένοπλες ομάδες στο Ιράκ και τη Συρία), αποδεικνύοντας ότι είναι ο βασικός αποσταθεροποιητικός παράγοντας στη Μέση Ανατολή εδώ και δεκαετίες. Κάτι που άλλωστε εξηγεί το γιατί τους αντιπαθούν και όλα τα αραβικά κράτη της περιοχής (που δεν είναι και ότι χαρακτηρίζονται ακριβώς για τα δημοκρατικά ήθη τους).
Όμως η ιδέα ότι έτσι απλά θα πέσει αυτό το καθεστώς είναι αφελής. Ακόμη κι αν πέσει όμως τι ακριβώς θα ακολουθήσει; Θα ξεκινήσουν πορείες gay pride στις λεωφόρους της Τεχεράνης; Η ιστορία, και μάλιστα η πρόσφατη ιστορία, μας έχει δείξει ξανά και ξανά τι γίνεται όταν δημιουργείται κενό εξουσίας σε χώρες χωρίς παράδοση ώριμων δημοκρατικών θεσμών: το κενό έρχεται να το καλύψει κάποιος ακόμη χειρότερος. Το Ιράν είναι χαώδης χώρα, τόσο σε έκταση όσο και σε πληθυσμό. Ο έλεγχός του είναι αδύνατος, όσο κι αν ισοπεδώσεις τις βασικές του στρατιωτικές υποδομές. Η ριζοσπαστικοποίηση όμως είναι πάντα πιθανή.
Ο Τραμπ πανηγυρίζει γιατί, είπαμε, δεν έχει ιδέα από στρατηγική σκέψη και περιβάλλεται από αυλοκόλακες και όχι από αποδεδειγμένα καταρτισμένους ειδικούς. Όμως ο μοναδικός πραγματικός κερδισμένος από αυτή την ιστορία είναι ο Νετανιάχου, ο οποίος απέδειξε ότι μπορεί να χειραγωγεί τον πορτοκαλί πρόεδρο σαν μαριονέτα. Πώς τα φέρνει η ζωή αν είσαι θρασύς και ανελέητος: από τα πρόθυρα της καταδίκης λόγω διαφθοράς, ο Νετανιάχου εκμεταλλεύτηκε τη σοκαριστική επίθεση της Χαμάς και την πληγωμένη κοινή γνώμη στο Ισραήλ ώστε να ξεκινήσει μια παρατεταμένη και καθολική επίθεση κατά όλων των εχθρών του Ισραήλ, με πραγματικό όμως στόχο τη δική του πολιτική επιβίωση.
Και κάπως έτσι, δεν έχουμε καταφέρει να βρούμε έστω λίγο χρόνο ηρεμίας και σταθερότητας εδώ και καμιά δεκαπενταετία. Σε κάθε περίπτωση, βάλτε βενζίνη.
