Μια παράσταση με την παραδοσιακή ερμηνεία της Γιώτας Βέη ως κορυφαίας ενός πανάρχαιου χορού, που μας κυκλώνει, μας ενώνει και εντέλει μας σώζει.
Η καλλιτεχνική εταιρεία Αργώ μας ταξιδεύει στον ποιητικό και μουσικό λόγο, σε ένα καταστάλαγμα της λαϊκής μας ευαισθησίας. Σαλπάρει με τραγούδια ακριτικά, παραλογές, κλέφτικα, ερωτικά, της λευτεριάς, της ξενιτιάς και της προσμονής, από την Ήπειρο, τη Θεσσαλία, τη Ρούμελη, τη Θράκη, την Κρήτη, την Πελοπόννησο, το Αιγαίο, τον Πόντο, τη Σμύρνη και τη Μ. Ασία, περνάει από τσάμικα και καλαματιανά και φτάνει στην ποίηση του Ρίτσου, του Σεφέρη και του Ελύτη και τη μουσική του Μ. Θεοδωράκη.
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας πρόσφυγας. Στις μεγάλες ανακρίσεις των συνόρων του κατέσχεσαν όλα του τα υπάρχοντα. Και όμως επέζησε. Τον άλλο χρόνο, σε ένα μεγάλο μπλόκο, του κατέσχεσαν τα τραγούδια του. Ήταν νεκρός. Αυτά τα τραγούδια δε βγήκαν ποτέ ζητιανιά στις αυλές και στους δρόμους των σταυροφόρων. Ό,τι ζήτησαν το ζήτησαν μέσα τους, στις ακρώρειες των παθών και του πένθους. Στις παύσεις και στους ισοκράτες καιρούς, με την αξιοπρέπεια του ελαχίστου. Σε αυτές τις σκληρές και άνυδρες γεωγραφίες και στις ξερολιθιές της ιστορίας, φυτρώνει το τραγούδι ως σπάνιος ανθός, ευώδης, πολύχρωμος, γαμήλιος και πένθιμος. Και έτσι ήταν πάντα, ένας κυκλικός χορός, τραγικός και μοιραίος στη μεγάλη σκηνή της ποίησης, πίσω από τα αναλόγια των εκκλησιών και πάνω από την υγρή τάβλα στα σπίτια των φτωχών, με τις γιορτές και τα μνημόσυνα. Στις εσωτερικές εκείνες καρτερίες και νηστείες των δικών μας αγίων. Στις μεγάλες εκείνες λιτανείες της πέτρας και της μνήμης. Πόσα τραγούδια πρέπει να ζήσεις για να βρεις τα ωραία εκείνα περιβόλια της μέσα πατρίδας. Το «Αχ» των τραγουδιών, οι σιωπές της λύπης και η χαρά, είναι πολύ ακριβά για να σπαταληθούν στη γελοιότητα και την ελαφρότητα των παραιτημένων και των χειροκροτητών.
Τα τραγούδια
Μέρος Α΄
Αντάμαν παλληκάρι δώδεκα χρονών (Ακριτικό)
Μούλεγε η μάνα μου (Παραλογή – Ήπειρος)
Ο Μικροκωνσταντίνος (Ακριτικό – Θράκη)
Ο Διγενής ψυχομαχεί (Ακριτικό – Κρήτη)
Αλέξης Ανδρειωμένος (Παραλογή)
Σ’ γέφυρα (Παραλογή, παραλλαγή του γεφυριού της Άρτας – Πόντος)
Γιάννης περνοδιάβαινε (Παραλογή – Ρούμελη, Πελοπόννησος)
Τώρα τα πουλιά (Ακριτικό, γάμου-τραγουδιέται σε όλη την Ελλάδα σε παραλλαγές)
Βγήκα ψηλά στον Όλυμπο (Θεσσαλία – κλέφτικο)
Ντελή παπάς (Ιστορικό – κλέφτικο)
Αλησμονώ και χαίρομαι (Πολυγωνικό Β, Ηπείρου – ξενιτιάς)
Καλημερίζω μια ψυχή (Κάλυμνος – τραγούδι της προσμονής)
Μπρατσιέρα (Αιγαίο – επιστροφή από την ξενιτιά)
Τζιβαέρι (Αιγαίο – της ξενιτιάς)
Μέρος Β΄
Καίγομαι και σιγολιώνω (Ήπειρος)
Τρία καράβια πάνε Σμύρνη και Κορδελιό (Μ. Ασία – τραγούδι του πρόσφυγα)
Μήλο μου και μανταρίνι (Σμύρνη – ερωτικό)
Σαν τα μάρμαρα της πόλης (ερωτικό)
Από τα γλυκά σου μάτια (Μυτιλήνη)
Πέργαμος (Μ. Ασία – ξεριζωμός)
Η θάλασσα είναι ταπεινή κι αγέρας την ταράζει (Σμύρνη)
Αμοργιανό μου πέραμα (Αμοργός)
Άσπρα μου περιστέρια (Μακεδονία – καλαματιανό)
Νερατζούλα φουντωμένη (Πανελλήνιο – τσάμικο)
Λόγια φτωχά βαφτίζονται (Ρίτσος – Θεοδωράκης)
Έτσι με το καρτέρεμα (Ρίτσος – Θεοδωράκης)
Στο περιγιάλι το κρυφό (Σεφέρης – Θεοδωράκης)
Της αγάπης αίματα (Ελύτης – Θεοδωράκης)
