Πιστεύω ότι παρακολούθησα μια πρεμιέρα από το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής που θα θυμάμαι για καιρό, την αποκαλούσαν «Η Χρυσή Εποχή» του Κωνσταντίνου Ρήγου θυμάμαι κι ήμουν παρών. Πιστεύω μαγεύτηκα τόσο που θα μανιφεστάρω αναγνώστες σχωράτε με!
Πιστεύω εις έναν Χορό πατέρα «παντοκράτορα».
Πιστεύω δεν γνωρίζω τίποτα από χορό κι ας χορεύω συνεχώς.
Πιστεύω σε έναν Κωνσταντίνο Ρήγο χορογράφο που η κάθε του δουλειά εικόνες μαγικές είναι γιομάτη.
Πιστεύω σε έναν Κωνσταντίνο Ρήγο σκηνοθέτη που σπάει τις φόρμες, καίει εγκεφαλικά κύτταρα και καρδιές.
Πιστεύω ότι 35 χρόνια καριέρας Κωνσταντίνου Ρήγου είναι μόνο μια καλή αρχή κι ας γερνάω μαμά.
Πιστεύω ότι κάποιοι χορεύουν για να θυμούνται, κάποιοι χορεύουν για να ξεχάσουν κι άλλοι έχουν την τύχη να χορεύουν σε έργα του Ρήγου που δεν θα ξεχαστούν.
Πιστεύω εις μιαν μούσαν Έλενα Τοπαλίδου που στο «Κυανοπώγων» ακροβατούσε στο ένα της πόδι απάνω σε μια καρέκλα που στηριζόταν στο ένα πόδι.
Πιστεύω στις Ρηγέ Ουτοπίες και στη Φρουτοπία που είναι μια μόνο μία.
Πιστεύω στην ποπ κουλτούρα που κρύβει τη συλλογική Μνήμη των Κύκνων και περνάει μέσα από ένα τείχος κονσέρβες Κύκνος.
Πιστεύω ότι το μέλλον ξεκινάει τώρα, έχει χρυσούς φοίνικες στον κήπο που τους ποτίζει χρυσή βροχή.
Πιστεύω ότι πίσω από χρυσές κουρτίνες κρύβονται εξουθενωμένοι χορευτές που παίρνουν ανάσες πριν αλώσουν την σκηνή.
Πιστεύω στα πάντα όταν πιστεύω στην αγάπη, και στο τίποτα όταν δεν πιστεύω την αγάπη μα αγαπώ και εξακολουθώ να αγαπώ κι ας πληγώνομαι.
Πιστεύω στον δεινόσαυρο που εμφανίζεται πάνω στη σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής περιμένοντας τον μετεωρίτη να έρθει να τον εξαφανίσει ως είδος.
Πιστεύω ότι ο χορός δεν είναι μόνο το κλασικό μπαλέτο κι ότι το κλασικό πέθανε!
Ζήτω η αβαν-γκάρντ που αφήνει τον χορό να μας συμπαρασύρει ωσάν ένα οστικό κύμα μίας πυρηνικής έκρηξης που ήρθε καθυστερημένα απ’ το προβλεπόμενο.
Πιστεύω ότι στη μάχη του μοντέρνου με το μεταμοντέρνο κανείς δεν θα επιβιώσει παρά μόνο οι πειραματιστές.
Πιστεύω στην εποχή της εικόνας και του σελφισμού.
Πιστεύω σε οθόνες όπως εκείνη που ήταν απάνω στη σκηνή της ΕΛΣ αλλάζοντας θέσεις προβάλλοντας εμάς, εκείνους, εκείνον τον γυμνό ξανθό λευκό άντρα που ξάπλωσε λαχανιασμένος βαστώντας στα χέρια του τα γεννητικά του όργανα για να μην μας σοκάρει.
Πιστεύω ότι στο Ηotel California ο Κωνσταντίνος Ρήγος έχει δικιά του σουίτα και πράττει όργια δημιουργικά.
Πιστεύω στον Πέτρο Τουλούδη που δεν χρησιμοποιεί το χρυσό χρώμα στην καθημερινότητα του μα το αξιοποίησε στην Χρυσή Εποχή στο έπακρον.
Πιστεύω στον πολυέλαιό του που κατεβαίνει απ’ το ταβάνι.
Πιστεύω σε μια Daglara drag παντοκράτειρα, ποιήτρια ορατών κοστουμιών που ’χω φορέσει σε πάρτι ηλεκτρονικής μουσικής επί της γης και στα όνειρα μου όταν χορεύω ανάμεσα σε κύκλους.
Πιστεύω στα πολυμορφικά ρούχα με κοινή χρωματική παλέτα που βοηθάνε ένα κόκκινο φόρεμα κορσέ να ξεχωρίσει.
Πιστεύω στις ζώνες των μποξέρ ειδικά όταν αναγράφουν ΕΛΣ.
Πιστεύω ότι οι μουσικές συνθέσεις του Θοδωρή Ρέγκλη είναι η Χρυσή Εποχή που ξανάρχεται.
Πιστεύω στο LOVE PEACE UNITY RESPECT και στο EAT SLEEP RAVE REPEAT στο repeat.
Πιστεύω ότι ο Θεός είναι ένας DJ που στο σάουντρακ της καθημερινότητας μας παίζει lounge ήχους το πρωί, house το μεσημέρι, δυνατό beat το απόγευμα, techno το βράδυ και trance πριόνια ίσαμε τα ξημερώματα.
Πιστεύω ότι ο υιός ο μονογενής καρφώθηκε με συρραπτικό πιστόλι χειρός πάνω σε ξύλινο χρυσό κόντρα πλακέ, γι’ αυτό του πήρε τρεις μέρες ν’ αναστηθεί.
Πιστεύω ότι το τέλος του κόσμου δεν θα ‘ρθει γιατί είναι ήδη εδώ και το ζούμε οι αδαείς σφυρίζοντας αδιάφορα.
Πιστεύω πως τα κορμιά είναι φτιαγμένα για έρωτα και για χορό όχι για να παρακολουθούν καθήμενα στον καναπέ γενοκτονίες.
Πιστεύω ότι έχουμε βουλιάξει μαζί με τον Τιτανικό και επιπλέουμε πάνω από την Πειραιώς 260.
Πιστεύω στις ομαδικές χορογραφίες στα ενωμένα χέρια και στην ΟΚΤΑΝΑ μια ομάδα που ήτανε πολύ προχώ.
Πιστεύω ότι ο Αχιλλέας χόρευε Βossa Νova και ερωτικά τανγκό με τον συντροφό του έχοντας ενωμένα τα χείλια τους ανασαίνοντας ως ένα.
Πιστεύω ότι η Χρυσή Εποχή του Κωνσταντίνου Ρήγου έπρεπε να τελειώνει με όλους εμάς τους θεατές απάνω στη σκηνή να χορεύουμε και τους χορευτές να κάθονται στις κόκκινες αναπαυτικές καρέκλες της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Πιστεύω στο «Απόψε φίλα με» και «Μείνε κοντά μου» γιατί αλλιώς «δεν θα ξαναγαπήσω».
Πιστεύω στα πάρτι σε όλα τα πάρτι ακόμα και στ’ ανορθόδοξα.
Πιστεύω ότι όλα ξεκινάνε από δυο για να μένει πάντα το ένα.
Πιστεύω ότι ένα ένα όταν συναντήσει άλλο ένα ένα γίνονται ένα.
Πιστεύω στην τριαδικότητα του 1+1=1.
Πιστεύω σε μένα σε εσάς σε όλους μας.
Πιστεύω πως πρέπει να τιμούμε τους νεκρούς μα να τιμούμε πιότερο τους ζώντες τους δημιουργικούς.
Πιστεύω πως το δεύτερο μέρος της παράστασης είναι το πιο δυνατό κι ας μου άρεσε και το πρώτο.
Πιστεύω ότι όσοι διαβάσετε αυτό το άρθρο δεν θα καταλάβετε τίποτε ή θα καταλάβετε πολλά αν το ξαναδιαβάσετε, αφού δείτε την παράσταση στην Εθνική Λυρική Σκηνή.
Πιστεύω ότι πρέπει να ζητήσω άφεση αμαρτιών από το ελculture γι’ αυτό το μανιφέστο μα εγώ ριγώ ή κι εγώ ρηγώ.
Πιστεύω πως έγινε κατανοητό ότι Η Χρυσή Εποχή του Κωνσταντίνου Ρήγου είναι η παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε.
Αμήν.
