Με το Prey του 2022 ο σκηνοθέτης Dan Trachtenberg εκπλήρωσε την υπόσχεση στο φινάλε του Predator 2, όπου μαθαίνουμε πως οι Κυνηγοί έρχονται για αιώνες στη Γη παραδίδοντας στον πρωταγωνιστή της ταινίας ένα πιστόλι του 1715. Στο Prey, ο Trachtenberg απεικόνισε τη μονομαχία μιας γήινης και ενός Κυνηγού τον 18ο αιώνα, καταφέρνοντας έτσι να δώσει το φιλί της ζωής σε ένα franchise που χρόνια τώρα είχε σταματήσει να υπόσχεται πολλά στον κινηματογραφικό τομέα και τους φανς του να προσπαθούν να βρουν παρηγοριά σε βιντεοπαιχνίδια και κόμιξ.
Το Prey, αν και καλή ταινία με αρκετές αξιόλογες στιγμές, ήταν παρά μια σπίθα γι’ αυτό που επρόκειτο να ακολουθήσει. Από τη στιγμή που ήδη πήραμε μια ταινία Predator σε κάποιον περασμένο αιώνα, τα πληκτρολόγια είχαν πάρει φωτιά με τις εικασίες για το πού και το πότε θα διαδραματιστεί η επόμενη ταινία. Εξάλλου, το να βάλεις τους Κυνηγούς να μονομαχούν με ανθρώπους σε διαφορετικούς αιώνες είναι πρωτότυπο, ενδιαφέρον και από εκείνες τις έξυπνες στρατηγικές κινήσεις που χρειάζεται μια σειρά ταινιών για να συνεχίσει για αρκετά χρόνια δίχως να ξεμείνει από ιδέες –τουλάχιστον όχι σύντομα.
Το trailer για το Predator: Badlands δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμα τότε, αλλά ήδη ήταν γνωστό πως η ταινία θα διαδραματιστεί στο μέλλον και σε ένα διαφορετικό πλανήτη κιόλας, δηλαδή πολύ μακριά απ’ αυτό που υποσχέθηκε το Prey. Αλλά, από το πουθενά και προς έκπληξη όλων, τον Απρίλιο του 2025 δημοσιεύτηκε το trailer για το Predator: Killer of Killers, τη μυστική ταινία κινουμένων σχεδίων του Dan Trachtenberg και του Joshua Wassung που σχεδίαζαν να την κυκλοφορήσουν μερικούς μήνες πριν από το Badlands. «Δύο ταινίες Predator σε έναν χρόνο;», ήταν η ερώτηση που έκαναν πολλοί, την οποία έπαψαν να κάνουν όταν είδαν το trailer, το οποίο πήρε αυτό που έκανε το Prey και το εξέλιξε.
Το Killer of Killers είναι μια συλλογή τριών ιστοριών που διαδραματίζονται σε τρεις διαφορετικές εποχές με τρεις διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Στο πρώτο μέρος, το 841 μ.Χ. στη Σκανδιναβία, η πολεμίστρια των Βίκινγκ, Ούρσα, οδηγεί τον στρατό και τον γιο της ενάντια στον φονιά του πατέρα της. Στο δεύτερο μέρος, το 1609 μ.Χ. στην Ιαπωνία, ένας νίντζα, ο Κέντζι, εισβάλλει στο κάστρο του αδερφού του με σκοπό να τον αντιμετωπίσει σε μονομαχία. Στο τρίτο και τελευταίο μέρος, το 1942 μ.Χ. στον Ατλαντικό Ωκεανό, ο πιλότος Τζον Τόρρες προσπαθεί να ειδοποιήσει τους υπόλοιπους πιλότους για ένα εχθρικό αεροπλάνο που όμοιό του κανείς τους δεν έχει ξαναδεί.
Η ταινία, με διάρκεια μόνο ογδόντα πέντε λεπτών, καταφέρνει να συστήσει τέλεια όλους τους πρωταγωνιστές της και να μας δώσει αρκετούς λόγους να τους υποστηρίζουμε στις δοκιμασίες τους. Σε κάθε ιστορία είναι τόσο απορροφημένοι με τις προσωπικές αποστολές τους, που υπάρχουν σημεία που ακόμα και ο θεατής, απορροφημένος απ’ αυτά που βλέπει στην οθόνη, μπορεί να ξεχάσει πως βλέπει ταινία Predator, αλλά όλοι ξέρουμε ότι οι Κυνηγοί καραδοκούν και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να επιτεθούν. Οι μονομαχίες τους με τους πρωταγωνιστές είναι φυσικά και το αποκορύφωμα των τριών κομματιών, γιατί οι σεναριογράφοι κατανοούν αυτό που έκανε το πρώτο Predator να ξεχωρίζει, όπου ο John McTiernan δεν αρκέστηκε στα μπράτσα του Arnold Schwarzenegger για να νικήσει τον Κυνηγό, αλλά ανέτρεψε τις προσδοκίες των θεατών με το να δείξει γιατί η ωμή δύναμη δεν είναι αποτελεσματική εναντίον του. Αντίστοιχα, στο Killer of Killers ο θεατής καταλαβαίνει πως οι πρωταγωνιστές εξωθούνται στα άκρα προκειμένου να νικήσουν. Οι μονομαχίες καταλήγουν να είναι παζλ στα οποία οι Κυνηγοί, λόγω μεγέθους και προηγμένων οπλικών συστημάτων, έχουν το πάνω χέρι.
Είναι τόσο απολαυστικός ο τρόπος που οι σεναριογράφοι αντιμετωπίζουν όλους τους χαρακτήρες, που δεν το χωράει ο νους πως αυτή η ταινία βγήκε απευθείας στο Disney+ και όχι στους κινηματογράφους. Το Killer of Killers, μία από τις πρώτες ταινίες γυρισμένες χρησιμοποιώντας την Unreal Engine, αντλεί έμπνευση από το Akira του Katsuhiro Otomo και το Arcane του Netflix, στοχεύοντας να παντρέψει τη στιλιστική βία και το οπτικό υπερθέαμα με έναν τρόπο που είναι αδύνατον σε μια ταινία γυρισμένη με ζωντανούς ηθοποιούς. Ο ρυθμός της είναι γρήγορος και η δράση ασταμάτητη, αλλά οι σκηνοθέτες πάντα βρίσκουν τρόπους να βάλουν μερικές καλλιτεχνικές πινελιές που το κάνουν να ξεχωρίζει και από μια απλή ταινία δράσης, αλλά και από τις ίδιες ταινίες τής σειράς του. Πιο συγκεκριμένα, η χρήση οπτικών αφηγηματικών μέσων και ελάχιστου διαλόγου, κυρίως στο δεύτερο μέρος της ταινίας, είναι εξαιρετική. Και δίχως spoilers, το φινάλε έχει μια ενδιαφέρουσα ανατροπή που προσθέτει επίπεδα στον μύθο των Κυνηγών και της φιλοσοφίας τους ως είδος. Δείχνει διακριτικά τις διαφορές μεταξύ εκείνων και των ανθρώπων.
Δεν πιστεύω πως είναι υπερβολικό να πούμε πως το Killer of Killers είναι το δεύτερο καλύτερο Predator, αμέσως μετά το πρώτο του ’87, και ένα ξεκάθαρο αντίκτυπο της επιτυχίας του Into the Spider-Verse το 2018. Είναι θαυμάσιο που, έστω και αρκετά αργά, τα αμερικανικά στούντιο παραγωγής επιστρέφουν όλο και κοντύτερα στο παραδοσιακό 2D animation.
Και τώρα, εκεί που απλά περιμέναμε, ίσως και λίγο αδιάφορα, δυο ταινίες Predator το 2025, τώρα ανυπομονούμε για το Badlands τον Νοέμβριο και ό,τι άλλο έχει ετοιμάσει ο Dan Trachtenberg για το franchise.
