Το πέρασμα του χρόνου πάνω στο χώρο, τα φυσικά ίχνη που αφήνουν τα αντικείμενα, αλλά και η ανάγκη να δούμε και να θυμηθούμε πράγματα που υπήρξαν ή θα μπορούσαν να υπάρξουν, συνδέουν εννοιολογικά τα έργα που περιλαμβάνονται στις «Προθήκες θαυμάτων».
H έννοια της συλλογής σε συνδυασμό με τη χωροταξική διάταξη των κτιρίων -οι έτοιμες προθήκες του ενός κτιρίου και η χρήση του δεύτερου κτιρίου ως «ανοιχτής προθήκης»- οδήγησαν τους επιμελητές στη διερεύνηση εννοιών όπως το πλέγμα (grid) και ο ενδείκτης (index), που σχετίζονται άμεσα με τη μοντερνιστική αισθητική.
Σημείο αφετηρίας είναι το άδειο σπίτι – μία αστική οικία υπό τη μορφή κενής προθήκης, μία προθήκη υπό τη μορφή έρημης χώρας – και η καθαρά επιμελητικού χαρακτήρα απόφαση να το γεμίσει κανείς με αντικείμενα και εικόνες που ανασύρουν μνήμες, γεννούν συνειρμούς και παράγουν γνώση. Όπως σημειώνουν οι επιμελητές, η έκθεση ξανασυστήνει μια κλασική διαπίστωση του ζωγράφου Μαρκ Ρόθκο, θέτοντας το ερώτημα: «Οφείλει το έργο τέχνης να είναι θαυματουργικό;».
