O Θέμης Παντελόπουλος είναι ηχολήπτης και μουσικός με πολύ μεγάλη εμπειρία στο χώρο της πειραματικής μουσικής. Παρακολούθησε την πορεία της εγχώριας σκηνής για πολλά χρόνια, καθώς παρέμεινε στο πόστο του ηχολήπτη του θρυλικού Mικρού Μουσικού Θεάτρου ως το πρόωρο τέλος του χώρου.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, και στο πλαίσιο της συμμετοχής του στη διαδικτυακή μουσική κοινότητα Artist Server, ο Θέμης κατάλαβε τη σημασία του ίντερνετ με τη λογική του δημιουργικού εργαλείου, καθώς ένα μουσικό κομμάτι που είχε δημιουργήσει ως Nokalypse (το δημιουργικό του άλτερ έγκο) ρεμιξαρίστηκε από διάσπαρτους ανά τον πλανήτη remixers. Το κομμάτι ονομαζόταν Triple Bath, και έδωσε το όνομα του σε ένα νέο δισκογραφικό label.

H Τriple Bath δημιουργήθηκε το 2006, με έδρα την Αθήνα, έχοντας σαν στόχο να παρουσιάσει τη δουλειά δημιουργών, οι οποίοι δραστηριοποιούνται σε ένα ευρύ φάσμα ήχων. Αυτοί οι ήχοι θα μπορούσαν να αναλυθούν σε τρεις ευρείες κατηγορίες, με την κάθε κατηγορία να έχει πολλές δικές της υποκατηγορίες και με όλα τα παραπάνω συχνά να συναντιούνται. Πρώτη από αυτές τις κατηγορίες, σύμφωνα με τον Θέμη, είναι σαφώς η ηλεκτροακουστική μουσική και οι πολλαπλές προεκτάσεις της (Nokalypse, Mecha Orga). Η δεύτερη είναι ο ελεύθερος αυτοσχεδιασμός, είτε αυτός παράγεται από επαγγελματίες είτε όχι (Eziak, 4+1). Η απαρχή αυτής της αναζήτησης άλλωστε εντοπίζεται στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, και ιδιαίτερα στον πειραματισμό που έκανε ο John Cage με μουσική προερχόμενη από αντικείμενα. Τέλος, πολύ σημαντική για την Triple Bath, είναι η παραδοσιακή Μουσική χωρίς συγκεκριμένο γεωγραφικό προσδιορισμό (Burgundy Grapes), και ιδιαίτερα η συνάντηση της με την αβανγκάρντ. Παράλληλα με αυτές τις αναζητήσεις, στον προσανατολισμό του label βρίσκεται σίγουρα και η κυκλοφορία περιβαλλοντικών ηχογραφήσεων (field recordings).

O κατάλογος της Triple Bath ξεπερνά πλέον τούς πενήντα καλλιτέχνες, και ο τρόπος με τον οποίο το label λειτουργεί στηρίζεται πάντα στο διαδίκτυο, με την έννοια ότι πολλοί από τούς μουσικούς δεν έχουν συναντηθεί ποτέ με το Θέμη Παντελόπουλο, και οι ανταλλαγές και η διακίνηση του υλικού γίνονται μέσω του ίντερνετ. Φαίνεται ότι παρά τη ραγδαία εξέλιξη του διαδικτύου η φιλοσοφία της Triple Bath δεν έχει αλλάξει από τις εποχές του Artist Server. Oι κυκλοφορίες της εταιρίας κυκλοφορούν σε χειροποίητα, φροντισμένα cd­r τα οποία αντανακλούν την αυτοσχέδια λογική και αισθητική του label με τον τρόπο που είναι στημένα.

To τριήμερο 7 έως 9 Φεβρουαρίου είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την Τriple Bath. Σε έναν νέο χώρο, το Ανάμεσα στο Βοτανικό, φιλοξενείται το φεστιβάλ όπου η εταιρία θα έχει την τιμητική της, με σκοπό τη μύηση σε βάθος στην φιλοσοφία και την αισθητική της. Οι συζητήσεις αφορούν την ανεξάρτητη μουσική σκηνή της Αθήνας (πραγματοποιούνται Σάββατο και Κυριακή), και το κατά πόσο είναι δυνατό να συνεχίσει να υφίσταται μέσα στην παρούσα φάση και με τους υπάρχοντες χώρους. Οι προβολές των σύντομων ντοκιμαντέρ έχουν μεγάλο ενδιαφέρον, γιατί είναι ταινίες που αφορούν σχήματα του ίδιου του label. Τα live σχετίζονται με σχήματα προερχόμενα από το roster της εταιρίας και καλές εξαιρέσεις (βλ. Dead Gum), αλλά και περφόρμανς όπως εκείνη του πολυπράγμονα Στυλιανού Τζυρίτα με τίτλο «Η έννοια του θανάτου στην ελληνική κοινωνία μετά το 1821». Τέλος, το εικαστικό επιστέγασμα ενός πρωτότυπου φεστιβάλ, είναι η έκθεση με επιλεγμένα εξώφυλλα από album της Triple Bath, όπου φαίνεται με σαφήνεια το crossover που γίνεται ανάμεσα στον ήχο, την εικόνα με την ιδιαίτερη αισθητική αντίληψη του ίδιου του label.

Το Triple Bath Festival χαρτογραφεί μια σπουδαία πτυχή του ήχου της πόλης. Αξίζει την προσοχή μας, και ιδιαίτερα αυτήν την εκκεντρική περίοδο.