Στις θολές αναμνήσεις μου προσπαθώ να φέρω στο συνειδητό από πότε τραγουδάω στίχους της Άλκηστις Πρωτοψάλτη και του Νίκου Πορτοκάλογλου και η απάντηση είναι «μη σκας, από πάντα». Σηκώνω τους ώμους και συνεχίζω να πληκτρολογώ αναπολώντας παιδικές και εφηβικές μου στιγμές, οι οποίες έχουν για soundtrack τις φωνές όπως αυτές του Γιώργου Νταλάρα, της Δήμητρας Γαλάνη, της Χαρούλας και φυσικά των δυο προαναφερθέντων καλλιτεχνών. Τότε που δεν ήξερα τι είναι έντεχνο, mainstream, pop μιας και από το ραδιόφωνο της κουζίνας στο σπίτι που μεγάλωνα έπαιζαν δυνατά «Τα πιο ωραία λαϊκά» ή το «Φεύγω και έρχομαι» και στην κασέτα του ασημί Sony Walkman μου η Britney Spears, Christina Aguilera και Σάκης Ρουβάς σε απόλυτη αναλογία. Και η αλήθεια είναι πως από τα τα εγγλέζικα, καταλάβαινα λίγα ως και ελάχιστα, απλά μιμούμουν την προφορά και το έπαιζα πάρα πολύ κουλ. Tι καταλάβαινα όμως από τον στίχο «Με τον ρυθμό της μουσικής και με μπλου τζην Αμερικής// Μια εφηβεία επιεικής που γίνεται σαράντα» που το τραγουδούσα με τη μητέρα μου όσο ετοιμάζαμε τα οικογενειακά τραπέζια; Εχθές το βράδυ, λίγο πριν τα σαράντα λοιπόν, όχι μόνο κατάλαβα κάθε στίχο, ίσως και λίγο περισσότερο, ακόμη και από την προηγούμενη πενταετία, αλλά θαύμασα πόσο παραπάνω από τα εγώ μπορεί να μπει ο σεβασμός, η φιλία και η εκτίμηση μεταξύ δύο καλλιτεχνών για τους οποίους τα εκατόν είκοσι λεπτά αποδείχθηκαν πολύ λίγα.
Και αλήθεια πώς να χωρέσουν δυο τέτοιες καριέρες μέσα σε δύο ώρες προγράμματος; Η συναυλία ξεκίνησε και με τους δύο στη σκηνή να ερμηνεύουν το νέο κομμάτι τους «Δύο Παράλληλοι Δρόμοι», ένα βιωματικό τραγούδι μιας συνάντησης που τελικά συνέβη. Έπειτα ακολούθησε ένα φανταστικό «ζευγάρωμα» των κομματιών και η αρχή έγινε με το «Ηφαίστειο/Τι έχει μείνει απ’ τη φωτιά». Από τις πρώτες νότες είχα αρχίσει να συγκινούμαι οπότε μην περιμένετε σε αυτό το κείμενο να διαβάσετε μια επακριβή σειρά των τραγουδιών. Αν θυμάμαι λοιπόν καλά, ακολούθησε το κομμάτι «Ο Άγγελος μου» με μια Άλκηστη Πρωτοψάλτη να αποδεικνύει για ακόμη μια φορά πως ανήκει στην κατηγορία εκείνων των καλλιτεχνών που η ηχογράφηση στο στούντιο μειώνει, έστω και αυτό το ελάχιστο από την τελειότητα μιας αψεγάδιαστης φωνής. Ο Νίκος Πορτοκάλογλου δίπλα της, τη συνόδευε με μια από τις κιθάρες του και με την υπόλοιπη φανταστική ορχήστρα. Εκείνη την ώρα λοιπόν σκέφτηκα πως αν κάποιος δεν ήξερε πόσο σπουδαίοι έχουν υπάρξει οι δύο συγκεκριμένοι καλλιτέχνες τα τελευταία 35 χρόνια, θα πίστευε πως το live ήταν της Άλκηστης Πρωτοψάλτη και της μπάντας της. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή που το σκέφτηκα, αθόρυβα εξαφανίστηκε από τη σκηνή και το «Θάλασσά μου Σκοτεινή» έκανε την έφηβη μέσα μου και έξω μου να κλαίει.
Έγραψα και λίγο πιο πάνω για σεβασμό και κατώτερα καλλιτεχνικά «εγώ» και θέλω εδώ να το αναλύσω λίγο περισσότερο, γιατί πολύ σπάνια ο θεατής έρχεται σε επαφή και εκλαμβάνει μια αβίαστη ενέργεια χαράς, δοτικότητας, ζωντάνιας και αλληλοσεβασμού. Καμία φανφάρα, κανένα σόλο που θα ξεπερνούσε την απέναντι φωνή, καμία φανφαρολογία με αέρα καρδιναλίων. Την οποία αντικειμενικά θα δεχόμουν το δίχως άλλο, δεδομένου των μεγεθών. Αυτοί οι δύο άνθρωποι έκτος από το κοινό και τη φιλία τους, εχθές το βράδυ τίμησαν τους εαυτούς τους και αυτό είναι σπουδαίο. Το είπαν χαρακτηριστικά η μία για τον άλλον το πώς εκτιμά την -πάντα- ζεν ενέργεια του και το πώς θαυμάζει το -πάντα- τούρμπο της φωνής της. Έτσι λοιπόν δημιούργησαν το «ΤΟΥΡΜΠΟΖΕΝ» και στην πρόταση του Νίκου Πορτοκάλογλου για συνταγογράφηση του φαρμάκου, εγώ έψαχνα έναν υπεύθυνο να δώσω το ΑΜΚΑ μου. Γράφω πολλές φορές στα κείμενα μου πως οι μουσικοί είναι η μουσική τους. Είναι ο στίχος τους, η μελωδία τους, είναι το συναίσθημα που εκπέμπουν και ελκύουν ταυτόχρονα. Και ο δύο καλλιτέχνες εχθές, οι δύο Νεο-Σμυρνιώτες έφηβοι χάρισαν στο κοινό του Θεάτρου Βράχων μια βραδιά ακομπλεξάριστης χημείας. Απόδειξη η τελευταία αγκαλιά τους την οποία κατάφερα να απαθανατίσω.
Προφανώς και τα τραγούδια τους ήταν όλα εκεί! Θάλασσά μου σκοτεινή, τα Κύματα, Μόνος, Να με προσέχεις, Βενζινάδικο, Μη με πας απ’ το σπίτι, Τράβα σκανδάλη, Χαβάη, το Καλοκαιράκι και άλλα τόσα που δεν αναφέρω και των οποίων τα παντρέματα ήταν εξαιρετικά. Αν τους συναντήσετε σε κάποιο σταθμό της περιοδείας τους μην αμελήσετε να μην βγάλετε εισιτήρια!
