Κείμενο: Έφη Μιχάλαρου*
Ο όμιλος της Βιοιατρικής ανήκει στις εταιρείες που όλα αυτά τα χρόνια με σοβαρότητα και συνέπεια είναι στη διαδικασία δόμησης συλλογής σύγχρονης τέχνης. Στο νέο κτίριο του Ομίλου, δημιουργούνται έργα work in progress, ταυτόχρονα με την κατασκευή, κάποια in situ, όλα όμως αποτελούν ένα curatorial project, με αδιάσπαστη ιδεολογική ενότητα μίας συλλογής που εμπεριέχει μερικούς από τους πιο σημαντικούς Έλληνες καλλιτέχνες της σύγχρονης εικαστικής σκηνής. Η επιλογή των έργων έχει σαν βασικό στόχο να απαλύνει, να θωπεύσει και να ταξιδέψει τον επισκέπτη.
ΤΕΧΝΗ & ΙΑΣΗ
Ο ρόλος της τέχνης εκτός από εκπαιδευτικός είναι και θεραπευτικός. Η φόρμα, το χρώμα, η ιδέα, η αντίληψη, έχουν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν με μεγάλη συχνότητα από την κλασική, κυρίως την ψυχιατρική ιατρική ως θεραπευτικά μέσα, ως δίαυλοι που διεγείρουν τις αισθήσεις και ανασύρουν συναισθήματα. Η επιλογή των χρωμάτων και των εικόνων, η φόρμα και η θεματολογία, στους κοινόχρηστους χώρους της Βιοιατρικής, αλλά και στα ιατρεία, συντείνουν σε μία διαδικασία ηρεμίας και ξεκούρασης, ανασύρουν τη χαρά μέσα από οπτικές διαδικασίες, διεγείρουν το φανταστικό επίπεδο δημιουργώντας όχι σενάρια καταστροφολογίας, αλλά αισιοδοξίας. Τα έργα συνδιαλέγονται πολυεπίπεδα με τον χώρο. Αρχιτεκτονική, τέχνη και design, συμπορεύονται με κοινό στόχο να καταδείξουν τη χαρά της ζωής.
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ ΠΑΠΑΔΆ
Το πρώτο έργο που συναντάει ο επισκέπτης στην είσοδό του στον χώρο είναι ένα δένδρο 6,50 μέτρων από αλουμίνιο της Αφροδίτης Λίτη. Παρόλο που συμπίπτει με την επικαιρότητα και το φλέγον θέμα της οικολογικής καταστροφής στη χώρα μας, η καλλιτέχνιδα ασχολείται μέσα από τη γλυπτική με τη φύση μία εικοσαετία. Επικεντρώνεται στην ανύψωση, την ψυχική ανάταση και τη λύτρωση του ανθρώπου μέσα από τη φύση και τις ευεργετικές της ιδιότητες.
Ταυτόχρονα ο Γιώργος Λάππας ακριβώς απέναντι, μας προσκαλεί σε «Γεύμα στη Χλόη», αφού τρεις μπλε φωτεινές φιγούρες παρακολουθώντας το κατάμεστο με πουλιά δέντρο, έτοιμα να τιτιβίζουν, στρώνουν το τραπεζομάντιλό τους και ετοιμάζουν ένα πικ-νικ σε γήινο επίπεδο με μεταφυσικά καλέσματα, το φωτεινό μπλε του Λάππα μας ταξιδεύει άνω, μας μεταφέρει σε υψηλές δονήσεις, που εκτινάσσουν το νου και φωτίζουν την ψυχή.
ΔΕΥΤΕΡΟ ΕΠΙΠΕΔΟ: ΕΙΣΟΔΟΣ ΚΗΦΙΣΊΑΣ
Τα γλυπτά- κεράσια σε φυσικό χρώμα του Γιάννη Βαρελά δημιουργούν μια αίσθηση χαράς και αισιοδοξίας, ως προάγγελος της εικαστικής διαδρομής που έπεται… Στα γραφεία των ιατρών η Άννα Μαθιού δημιουργεί δύο έργα ροζ και μωβ όπου οι σταγόνες από το σωληνάριο χτίζουν ένα χώρο στο μεταξύ- ζωγραφικής και γλυπτικής, ενώ η ομοιογενής επανάληψη, απόρροια ενός κλασσικού μέσου όπως η ζωγραφική, δημιουργεί την αντιληπτική επανάληψη της οθόνης που διαδραματίζονται γεγονότα εν παραλλήλω. Στα αιμοληπτήρια οι εσωτερικοί με τους εξωτερικούς χώρους, εκτός από το χρωματικό πλουραλισμό έχουν ως κοινό τόπο το ταξίδι. Το πραγματικό, το virtual και το ζωγραφικό.
Η Λίνα Θεοδώρου προβάλει στον καμβά της έναν θαυμαστό virtual κόσμο, που ως άλλη Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων μας παίρνει από το χέρι και μας ταξιδεύει στους κήπου της Εδέμ, παρέα με μικρόσωμες γυναικείες φιγούρες που μοιάζουν να ξεπηδάνε από γιαπωνέζικα κόμικς. Στην πιο αθώα πειρατεία παρασύρει ο Dreyk, τους μικρούς φιλότεχνους με χρώματα από τον βυθό της θάλασσας και γοργόνες και όστρακα-αγγελάκια στο Παιδικό Αιμοληπτήριο και στις Παιδικές Τουαλέτες, ενώ η Δανάη Στράτου με τον φακό της μεταφέρει στον θεατή την εμπειρία να ακολουθεί τη ροή του ποταμού και της καθημερινής ζωής που διαδραματίζεται και σχηματοποιείται μέσα από αντικείμενα που ενώ μοιάζουν ασήμαντα, κουβαλάνε μία προσωπική μυθολογία. Ο Δημήτρης Βλάσσης, αν και προέρχεται από τους χώρους της Αρχιτεκτονικής, σμιλεύει στο μάρμαρο, κατά το πρότυπο της κλασσικής γλυπτικής, έναν ήρωα της αρχαίας τραγωδίας υπενθυμίζοντάς μας ότι όσο κι αν αλλάζουν τα εικαστικά μέσα, οι πηγές έμπνευσης και θεματολογίας, η γλυπτική και οι τραγωδίες είναι αξίες διαχρονικές.
Ο «Ομφαλός της Γης» από κρύσταλλο Σβαρόφσκι, είναι το κεντρικό γλυπτό στον χώρο των υπερήχων όπου στις δύο παράλληλες στήλες παραπέμπουν σε πόρτες-μαντείο, αναγράφεται η ανθρώπινη ιστορία της γέννησης του κόσμου. Στους τρεις μεγάλους χώρους υποδοχής, η Βάσω Γκαβαϊσέ σχηματίζει ένα «κοσμικό σύμπαν» με μεταλλιζέ χαρτί ροζ-ματζέντα και μπλε σκοτεινό απόκοσμο, κλείνοντάς το σε ένα plexi-glass κουτί, το προστατεύει και ταυτόχρονα τονίζει τη μοναδικότητα και την σπουδαιότητα του δικού της γαλαξία. Σε έναν ονειρικό κόσμο μας μεταφέρει και ο Κώστας Πανιάρας με τη μονοχρωματική επιφάνεια του ματζέντα καμβά όπου η μόνη οπτική διάσπαση είναι η πορτοκαλί γραμμή που διατρέχει την επιφάνεια του τρίπτυχου, ακριβώς όπως γλιστράει η φευγαλέα σκέψη στον κόσμο της χαράς και του ονείρου για να προσθέσει τη γλυκιά αίσθηση της ζωντάνιας και να αποχωρήσει… Ενώ η Ελένη Κοτσώνη επεξεργάζεται εικόνες από πλακάκια, ψηφιδωτά, κεραμικά και αγγεία, με τη μεθοδολογία του Αρχαιολόγου, αλλά και με τη ματιά του σύγχρονου καλλιτέχνη και καλύπτει τον τοίχο με ζωγραφικά τελάρα που παραπέμπουν στη δύναμη και τη ζωντάνια των graffiti που συναντάμε στους δρόμους της μεγαλούπολης.
ΠΡΩΤΟΣ ΟΡΟΦΟΣ
Η φαινομενική αντίφαση εσωτερικού εξωτερικού, εφάπτεται στο σημείο όπου η γυναικεία ευαισθησία συναντάει τη νεανική οργή στην πιο ήπια μορφή της και δημιουργεί την απόλυτη ισορροπία στον 1ο όροφο. Ο street-artist b καλύπτει τους εξωτερικούς τοίχους του ορόφου και την αίθουσα αναμονής και με τα χρώματά του, αλλάζει τη σχέση εσωτερικού εξωτερικού, μεταφέρει τα ακούσματα, τα ερεθίσματα, τις εικόνες του δρόμου και της καθημερινότητας στον χώρο και να κάνει τον όροφο να μοιάζει μία ολόκληρη graffiti πόλη, έτοιμη να ξεπηδήσουν από τους τοίχους της νέα κινήματα.
Ταυτόχρονα, η Νικομάχη Καρακωστάνογλου στα εργαστήρια με την τεχνική της ακουαρέλας και την ήρεμη δύναμη που υποβόσκει κάτω από τη γυναικεία λεπτότητα και ευαισθησία, δημιουργεί ένα περιβάλλον κάτω από το νερό που αγγίζει την ψυχή του επισκέπτη και σχηματίζει, μεταμορφώνει τη ροή της ενέργειας του. Όσο για την αίθουσα συσκέψεων, οι επισκέπτες γεύονται μία γλυκιά οπτική εμπειρία αφού είναι πρωταγωνιστές τα γλυκά του κουταλιού του Κώστα Ιωαννίδη. Τα μεγάλα φωτεινά κουτιά προβάλλουν πρώτο πλάνο καρέ-καρέ σαν παλιές ελληνικές ταινίες, μνήμες που μυρίζουν νεανική τρέλα, κρυφούς έρωτες και φλούδες πορτοκάλι.
7ος ΟΡΟΦΟΣ
Δρόμοι παράλληλοι που συναντιούνται και τέμνονται μόνο με αφορμή τον φακό, συντρέχουν στα γραφεία της Διοίκησης της ΒΙΟΙΑΤΡΙΚΗΣ στον 7ο όροφο. Μία τεράστια φωτογραφία του Νίκου Μάρκου που απεικονίζει την Αθήνα πόλη- μαγική με χιλιάδες φωτάκια, μετατρέπει την κουλτούρα του αστικού τοπίου σε ψυχογράφημα- εσωτερικό ταξίδι στο κέντρο της πόλης. Αντιπαραβάλλεται με τα χιλιάδες ροδοπέταλα που κλείνει στην εικαστική της βαλίτσα η Δανάη Στράτου από τα βάθη της Ανατολής- Ινδίες. Και η Φρύνη Μουζακίτη, χρησιμοποιεί φωτογραφίες ενυδρείων, δημιουργώντας έργα τέχνης που απορρέουν από τη λεπτή ισορροπία του κιτς με το παράδοξο.
“Non Locality” -Μία πόλη-άπολις με χρώμα, ρυθμό και ζωντάνια νεοϋορκέζικη, που δομεί κομμάτι- κομμάτι, η Ελένη Χριστοδούλου με το ψυχρό κερί δημιουργεί μια παλλόμενη επιφάνεια που συμπιέζεται (zoom in) και αποσυμπιέζεται (zoom out), «παίζοντας» με τους νόμους της οπτικής αντίληψης. Ενώ το έργο του Νίκου Αλεξίου που εκπροσωπεί την Ελλάδα στην Biennale της Βενετίας (2007) στον διάδρομο σηματοδοτεί μια πορεία στον χώρο και τον χρόνο… Ο καλλιτέχνης σχηματίζει έναν εναλλακτικό καμβά από μαύρα χαρτάκια και μέσα από την άϋλη δύναμη που δημιουργούν το κενό με το πλήρες, αποκαλύπτει μια σιωπή σχεδόν μοναστική.
*Η Έφη Μιχάλαρου ολοκληρώνοντας έναν επαγγελματικό κύκλο δεκαπέντε ετών στον Ημερήσιο και Περιοδικό Τύπο, με άρθρα, κριτικές και συνεντεύξεις στη σύγχρονη τέχνη, τα τελευταία πέντε χρόνια ασχολείται συστηματικά με την επιμέλεια εκθέσεων.
