Υποθέτω ότι ως ένα βαθμό η παρακάτω εκτίμηση είναι υποκειμενική, αλλά την ασπάζονται οι περισσότεροι δημιουργοί και κριτικοί: η πλοκή είναι και πάντα θα είναι σημαντική, αλλά σε μία σειρά αυτό που προσφέρεται για εξερεύνηση είναι οι χαρακτήρες. Μία σειρά δίνει την έκταση και τον χρόνο να αναπτύξεις διαφορετικούς χαρακτήρες σε βάθος όπως μια κινηματογραφική ταινία δεν μπορεί. Μέσα από την εξερεύνηση αυτών των χαρακτήρων ο δημιουργός μπορεί να κοιτάξει ακόμα πιο βαθιά: να πλάσει μια τοιχογραφία που αναπαριστά τμήματα της κοινωνίας σε όλη τους την πολυπλοκότητα, μπορεί να αναπτύξει θέματα κοινωνικής και ψυχολογικής αμεσότητας. Αν μια σειρά στηρίζεται μονάχα στην πλοκή, η διαρκής προσπάθεια δημιουργίας σασπένς και cliffhanger αργά η γρήγορα θα καταντήσει κουραστική και αφύσικα πλασματική. Οι χαρακτήρες όμως αναπτύσσονται οργανικά όπως και στην πραγματική ζωή, σε φυσικό χρόνο. Γι’ αυτό και οι καλύτερες σειρές όλων των εποχών (The Wire, Sopranos) εστίαζαν στους χαρακτήρες και την αναπαράσταση της ζωής και της κοινωνίας που την πλαισιώνει σαν οργανικά μυθιστορήματα. Όμως κάτι τέτοιο είναι αφάνταστα δύσκολο.
Δεν λέω ότι το Blue Lights του BBC το έχει καταφέρει ακριβώς. Λέω όμως ότι είναι μία από τις καλύτερες προσπάθειες της τελευταίας δεκαετίας που φιλοδοξεί ακριβώς αυτό: την αποτύπωση μιας κοινότητας με πολύπλοκες δομές που αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους, όπου το άσπρο και το μαύρο θολώνουν σε ένα ενιαίο γκρι. Είναι επίσης μια προσπάθεια να αναπτυχθούν μια σειρά από διαφορετικούς χαρακτήρες με υπομονή και αληθοφάνεια. Αυτό είναι μία πολύ καλή αρχή.
Βρισκόμαστε στο Μπέλφαστ, μία από τις πιο δύσκολες πόλεις στην Ευρώπη, και παρακολουθούμε τις καθημερινές ζωές των αστυνομικών της αστυνομικής διεύθυνσης της πόλης που καλούνται διαρκώς να ισορροπήσουν ανάμεσα σε αφάνταστα δύσκολες συνθήκες, επιπρόσθετα από τους συνήθεις κινδύνους που ενέχει η ίδια η δουλειά. Και εδώ είναι που οι δημιουργοί της σειράς έχουν επιδείξει πραγματική φιλοδοξία και οξυδέρκεια: δεν έχουμε να κάνουμε με υπερήρωες που σε κάθε επεισόδιο πιάνουν και από έναν κακό, όπως στις συνηθισμένες απλοϊκές αστυνομικές σειρές – προϊόντα μαζικής κατανάλωσης, από τις οποίες έχει κατακλυστεί η τηλεόραση. Το τμήμα είναι σχεδόν πάντα υποστελεχωμένο και του λείπουν κονδύλια. Οι αστυνομικοί περνάνε από συνεχείς κρίσεις και εκπαίδευση αλλά τίποτα δεν μπορεί να τους προετοιμάσει επαρκώς για τις ιδιαίτερες απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής, όπου με λογοδοσία και διαφάνεια πρέπει να υπολογίζουν το ρίσκο κάθε κινδύνου και να ρισκάρουν με κάθε τους κίνηση όχι μόνο ζωές αλλά και την ίδια τους την καριέρα.
Και εδώ έρχεται ο πραγματικός πρωταγωνιστής της σειράς: το ίδιο το Μπέλφαστ. Μπορεί κάποιος λανθασμένα να έχει την εντύπωση ότι μετά από την ειρηνευτική συνθήκη της Μεγάλης Παρασκευής η κατάσταση στη διχασμένη και τραυματισμένη πρωτεύουσα της Βόρειας Ιρλανδίας να έχει εκτονωθεί, όμως τα μίση και η διαίρεση καραδοκούν σε κάθε γωνία και υποδαυλίζονται από συμφέροντα και από το οργανωμένο έγκλημα. Η δυσπιστία προς την αστυνομία και από τις δύο πλευρές – αλλά ιδιαίτερα από τους ρεπουμπλικάνους υπέρ της ανεξαρτησίας – είναι παγιωμένη και προσθέτει ένα δίχτυ αδιαφάνειας, κινδύνου αλλά και πεδίο δόξης λαμπρό για επίδοξους δημαγωγούς. Παράλληλα, η σειρά εξετάζει και τις δομές κοινωνικής πρόνοιας και κατά πόσο αυτές αντέχουν υπό την ασφυκτική πίεση μειωμένων πόρων.
Δεν εξιδανικεύω το Blue Lights, αλλά νομίζω ότι θα το αδικούσα αν δεν επισήμαινα ότι προσπαθεί πολύ να αποτυπώσει ένα περίπλοκο κοινωνικό πλαίσιο που παρουσιάζει τα διαφορετικά κομμάτια του παζλ με σχετική ισορροπία και ευαισθησία, προσπαθώντας παράλληλα να μας κάνει να νοιαστούμε για μια σειρά από αληθοφανείς χαρακτήρες. Το Wire πιθανότατα να μην το πλησιάσει ποτέ άλλη σειρά στην τηλεόραση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πραγματικά αξιέπαινες προσπάθειες δεν πρέπει να επιβραβεύονται με την προσοχή μας.
