Το τελευταίο κείμενό μου πριν τις διακοπές συμπίπτει με την έναρξη των Ολυμπιακών. Τι ευτυχής σύμπτωση! Αυτό το εμπορικό αθλητικό πανηγύρι, που καταφέρνει ακόμα να συγκινεί περίπου ως θρησκεία πολλούς ανθρώπους οι οποίοι ευχαρίστως θα προσέφεραν εθελοντικά τον εαυτό τους για να διαφημιστούν αναψυκτικά, προσφέρει άφθονο, σπαρταριστό υλικό για κράξιμο: έχει τους άπληστους σπόνσορές του, τους λιγούρηδες θεματοφύλακές του, ισχυρές χώρες που φροντίζουν ώστε οι αθλητές τους να έχουν μια έξτρα ώθηση για να κάνουν ρεκόρ, ντόπινγκ για την (συμπλήρωσε όποια χώρα θέλεις) ρε γαμώτο. Καμιά φορά νομίζω ότι οι Ολυμπιακοί θα έπρεπε να υπάρχουν μόνο και μόνο για να κάνει νούμερα η κακομοίρα η ΕΡΤ μέσα στο κατακαλόκαιρο. Κάθε άλλος λόγος μου φαίνεται εξοργιστικός και όσοι ενθουσιάζονται με τη διοργάνωση περισσότερο αφελείς από εκείνους που ριτουιτάρουν τσιτάτα του Paulo Coelho.
Να ξεχάσω τη δική μας, τελευταία αναλαμπή ως πολιτισμένο έθνος στους αγώνες που διοργανώσαμε; Τότε που από χωριάτικη κουτοπονηριά αποφασίσαμε να επιδείξουμε την αυτονόητη κοινωνική συμπεριφορά και να μη διπλοπαρκάρουμε – άσε που υπήρχαν παντού αστυνομικοί και κάτι τέτοιο ήταν εξ ορισμού αδύνατο. Κάποιοι είπαν ότι το ελληνικό φιλότιμο αποδείχτηκε σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια κατά τη διάρκεια εκείνου του λαμπρού δεκαπενθήμερου του Αυγούστου του 2004. Όσοι υποστηρίζουν κάτι τέτοιο, κάνουν γαργάρα τη βλαχοπατριωτική ιαχή «Κεντέρης! Κεντέρης!» που ακολούθησε εκείνο το τόσο ενδεικτικό για το ποιοι πραγματικά είμαστε τροχαίο ατύχημα. Εκείνη την εποχή, θυμάμαι, είχε καλλιεργηθεί η εθνική ψευδαίσθηση ότι οι Ολυμπιακοί θα μας έβαζαν στο κέντρο του κόσμου (η οικονομική κρίση το κατάφερε με πιο ανεξίτηλο τρόπο), ότι ήταν απαραίτητοι για να δημιουργηθούν οι υποδομές που δεν είχαμε (δηλαδή να αισθανόμαστε και ευγνωμοσύνη που σκάφτηκε πιο γρήγορα το μετρό) και άλλες τέτοιες παραισθησιογόνες σκέψεις. Τότε μας ψέκαζαν, όχι τώρα! Οι Ολυμπιακοί στην Αθήνα το μόνο που άφησαν ως ανάμνηση σε μερικούς ήταν ότι βρήκαν την ευκαιρία να πηδηχτούν με τουρίστες/τουρίστριες που κατέκλυσαν την πόλη – ελπίζω να πέτυχαν κάνα τρελαμένο από την ντόπα αθλητή και να του έδωσαν να καταλάβει. Και φυσικά οι Ολυμπιακοί άφησαν πολλά λεφτά στους λογαριασμούς όσων διαχειρίστηκαν την εθνική αυτή υπόθεση… Στη συνέχεια, το μπουλούκι τα μάζεψε για να μεταφέρει την μπίζνα στο Πεκίνο κι από εκεί στο Λονδίνο, αφήνοντας τους υπνωτισμένους εθελοντές να χαζεύουν με περηφάνια τις στολές τους. Τελικά νομίζω ότι οι Ολυμπιακοί δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα καψόνι που στήνουν τα κράτη στους πολίτες τους, υποβάλλοντάς τους σε αφόρητη και αχρείαστη πίεση.
Ίσως ο μόνος λόγος ύπαρξης των Ολυμπιακών να είναι οι τελετές έναρξης και λήξης. Τη φετινή την έχει αναλάβει ο Danny Boyle που τον αγαπάμε ως σκηνοθέτη και με χαρά τον παρακολουθούμε να ακολουθεί τα βήματα του Δημήτρη Παπαϊωάννου: Tiesto εμείς, Underworld εκείνος, Βίσση εμείς, Spice Girls εκείνος, Κολοκοτρώνη εμείς, James Bond εκείνος. Ιδανικά, βέβαια, θα ήθελα να στήσει στη μέση του λονδρέζικου Ολυμπιακού Σταδίου ένα παραδοσιακό 5 o’ clock tea, όπου οι κυρίες θα κατάπιναν σαντουιτσάκια με αγγούρι και θα ήταν ντυμένες από την Vivienne Westwood, ενώ ο Nadrew Weatherall θα έπαιζε μουσική. Ένα τέτοιο σκηνικό θα ήταν σίγουρα πιο ενδιαφέρον από τον David Beckham, που θα γίνει για άλλη μια φορά αντικείμενο σχολιασμού για τη φλώρικη κόμμωσή του και θα μου προκαλέσει αναγούλες. Κι αν ο Danny Boyle ήθελε πραγματικά να γιορτάσει τη σύγχρονη αγγλική κουλτούρα, θα μπορούσε να μοιράσει ecstasy ή δωρεάν pints σε όλους τους θεατές, να στήσει ένα ωραίο laser show, να βάλει μερικούς DJs να παίζουν μουσική και να το κάνει εκεί μέσα Φαληράκι. Ή, απλώς, να μετέφερε την τελετή στη βρετανική αποικία της Ibiza.
Όσο πλησιάζουν οι μέρες, κι αφού έχουμε μπουχτίσει από ντοκιμαντέρ στην ΕΡΤ για το ταλαίπωρο ολυμπιακό πνεύμα, διαβάζουμε παντού ξεκαρδιστικές πτυχές, όπως η «πολιτική δημιουργίας διαδικτυακού συνδέσμου» με την επίσημη ιστοσελίδα της διοργάνωσης, η ευχή του Πάπα να προωθήσουν οι Ολυμπιακοί την παγκόσμια ειρήνη και φιλία (γι’ αυτό τι να πεις τώρα και να μην κινδυνεύσεις με αφορισμό), η αντιπαράθεση για τις μασκότ, που μοιάζουν με Teletubbies… και όλοι ξέρουμε πως τα Teletubbies δεν είναι καθόλου μα καθόλου αθώα.
Αποχαιρετώντας για το καλοκαίρι, προτείνω πιο εποικοδομητικές δραστηριότητες από την αποθέωση επιδόσεων που οφείλονται σε αεροδυναμικά παπούτσια και μαγιό: δοκίμασε τις δικές σου αντοχές, παρακολουθώντας απανωτούς κύκλους αμερικανικών σειρών (φρόντισε επίσης να συμπεριλάβεις την αποκαθηλωτική αγγλική κωμική σειρά Twenty Twelve) και διαβάζοντας όσο πιο πολλά βιβλία μπορείς.
