Moυ στέλνουν ένα βιντεάκι από μια οργανωμένη παραλία, όπου μια κοπέλα τραγουδάει το “Μad About You”, πατώντας πάνω στη μουσική που παίζει από τα ηχεία του μαγαζιού και περιφερόμενη με ένα μικρόφωνο στο χέρι ανάμεσα στις ξαπλώστρες. Για την ακρίβεια, επειδή ανάμεσα στις ξαπλώστρες δεν θα είχε κι αρκετό χώρο για να μπορεί να περιφερθεί κανείς, διασχίζει ένα ξύλινο διάδρομο που τέμνει την παραλία στα δύο χωρίζοντας και τις ξαπλώστρες της, διάδρομο τον οποίο άλλωστε είναι και πιο εύκολο να περπατήσει με τα τακούνια της, τα οποία στην άμμο θα αντιμετώπιζαν ξεχωριστές δυσκολίες. Δεν ξέρω αν πρόκειται για κάποιο καινούργιο πρόσθετο στην εμπειρία του ελληνικού καλοκαιριού ή είναι κάτι που έχει αρχίσει χρόνια, προσωπικά πάντως δεν το είχα ξαναδεί.
Ποιο είναι λοιπόν το ζήτημα εδώ; Τι ακριβώς με ενοχλεί; Γιατί να πρέπει να γκρινιάζουμε σε κάθε τι καινούργιο; Βγάζοντας το κόστος στην άκρη, ωραίο δεν είναι να μπορείς να πηγαίνεις να ξαπλώνεις με την άνεσή σου, να μην έχεις να κουβαλάς ομπρέλες και λοιπά συμπράγκαλα, να μην σε καίει ο ήλιος και να μπορείς να παραγγείλεις να φας και να πιεις ό,τι τραβάει η όρεξή σου; Κι αυτά καινούργια ήταν κάποτε και τώρα είναι αυτονόητα. Όσο για τη μουσικούλα στις παραλίες είναι παλιά όσο οι παραλίες. Δεν είμαστε όμως πια στην εποχή του τέσσερα πόδια δυνατά και μια κουτσή κιθάρα. Μάλλον ψέματα, όποιος θέλει μπορεί να απολαμβάνει ακόμα και τη συγκεκριμένη εμπειρία, το ελληνικό καλοκαίρι προσφέρει εμπειρίες για όλα τα γούστα, όποιου δεν του αρέσουν κάποιες, τα κουβαδάκια του και στην αρμόζουσα στην μενταλιτέ του παραλία.
Save
Το ζήτημα εδώ είναι το έξτρα. Το όλο και περισσότερο. Ένας πολιτισμός του παραγεμίσματος. Πάρε μια παροχή ακόμα. Δεν σου παρείχαμε αρκετά, πάρε τώρα και την τραγουδίστρια. Όλα αυτά όμως γίνονται για να απολαύσεις ακόμα περισσότερο την παραλία, τη θάλασσα και το μπάνιο, ή μήπως για να εξαφανίσουν εντελώς από τον ορίζοντα την παραλία, τη θάλασσα και το μπάνιο, να τα βγάλουν εκτός θέματος, να υπαινιχθούν ότι από μόνα τους δεν αρκούν, ότι από μόνα τους θα ήταν συνώνυμα της ανίας; Κάπως έτσι η παραλία μετατρέπεται σε ένα μέρος στο οποίο όλοι μαζευόμαστε και παστωνόμαστε, προκειμένου να απολαύσουμε την αλλοίωση της φύσης του και του χαρακτήρα του, προκειμένου να απολαύσουμε την επέμβαση στη φύση του και τον χαρακτήρα του, που μας προσφέρει η υπερτουριστική βερσιόν του καπιταλισμού.
Αν στη θάλασσα δεν μπαίνεις απλά για να τσαλαβουτήσεις λίγο και να βγεις ανέπαφος και στεγνός, ξέρεις πάρα πολύ καλά ότι αυτό που συμβαίνει μέσα της στο σώμα σου και το μυαλό σου είναι μυσταγωγικό. Και τίποτα λιγότερο από μυσταγωγικό. Η θάλασσα σε φέρνει σε επαφή με εκείνο το Άλλο που είσαι εσύ, με εκείνο το Άλλο που είναι το μυστήριο και το θαύμα της ύπαρξης. Τέτοιου είδους σωματική και πνευματική επαφή μπορούν να σου προσφέρουν μόνο η θάλασσα ή τα σώματα των άλλων ανθρώπων. Το πιο σκανδαλώδες χαρακτηριστικό της θάλασσας και του σεξ είναι ότι η εμπειρία παραμένει το ίδιο φυσική για όλους, ανά τις χιλιετίες, ανά τα συστήματα ιδεών, ανά τους πολιτισμούς. Σε λίγο θα φέρνουν κάποιον να σου τραγουδάει ζωντανά την ώρα που κάνεις έρωτα, για να παίρνει το μυαλό σου από τον έρωτα, για να στον γεμίζει με κόντεντ, ροή, απόσπαση.
