Δεν αντέχεις η σύντροφός σου να μην είναι όπως θα ήθελες να είναι; Δεν αντέχεις άλλο τη ζωή μαζί της όπως έχει εξελιχθεί; Δεν αντέχεις το ότι θα σου φύγει τελείως ή το ότι σου έχει ήδη φύγει; Αλλιώς τα είχες ονειρευτεί κι αλλιώς πιστεύεις ότι όντως ήταν ως κάποτε, όχι όμως πια; Σου έγινε το όνειρο εφιάλτης; Σου είναι αβάσταχτη η εξέλιξη των πραγμάτων; Δεν μπορείς να χωνέψεις ότι δεν είναι πια μαζί σου, είτε σωματικά είτε ψυχικά; Σου φαίνεται αδιανόητο, άδικο, φρικτό, σκανδαλώδες; Σκοτεινιάζει το μυαλό σου απ’ τη ζήλεια και τη ματαίωση; Έχεις χάσει τον έλεγχό της και χάνεις τον έλεγχο σου; Οργίζεσαι και θες να κάνεις κακό;
Κάντο, αν δεν την παλεύεις αλλιώς. Κάνε το κακό. Είναι τόσο βαρύ αυτό που νιώθεις, ώστε το κακό μπορεί να είναι μόνο ανάλογο, μόνο τερματικό; Φτάσε το κακό ως το τέλος του. Αφαίρεσε ζωή. Αλλά τη δική σου. Αφαίρεσε τη δική σου ζωή. Σκότωσε εσένα. Αν πάλι δεν θες να σκοτώσεις και κάπως θα καταλαγιάσει η παραφορά σου με μικρότερων συνεπειών βία, μην χτυπήσεις εκείνη. Χτύπα το κεφάλι σου στον τοίχο, ξανά και ξανά και ξανά. Μαχαίρωσε πολλαπλά τον εαυτό σου σε σημεία που θα παραμείνεις ζωντανός.
Πονάς ασύλληπτα πολύ – αυτό δεν είναι το θέμα; Ε, χτυπήσου για να πονέσεις και σωματικά. Ή πάρ’το αλλιώς και δραπέτευσε από τον πόνο σου αυτοκτονώντας. Και το θέμα δεν είναι να δείξεις πόσα πολλά σήμαινε για σένα και πόσο συντετριμμένος είσαι που δεν σε λατρεύει πλέον; Δείξ’της το έτσι – ποια απόδειξη θα μπορούσε να είναι ισχυρότερη; Φύγε εσύ απ’ τη ζωή για πάρτη της και άσε την να κουβαλάει το βάρος στη δική της ζωή. Τι σε προβληματίζει; Μήπως δεν θα το νιώσει ως βάρος αλλά ως ανακούφιση; Φαντάσου, στο ενδεχόμενο αυτό, τι είδους άνθρωπος ήσουν απέναντί της και πώς την έκανες να αισθάνεται. Απλά φαντάσου. Αν φτάνει ως εκεί η φαντασία σου.
Πρόσεχε όμως. Όχι να τη σκοτώσεις πρώτα και να αυτοκτονήσεις μετά. Να αυτοκτονήσεις εσύ σκέτο. Το τι νιώθεις εσύ για τον άλλο άνθρωπο και τι επίπτωση έχουν τα δικά του συναισθήματα στα δικά σου είναι δικό σου θέμα. Όποιος σου πει να μην γίνεις ράκος, ή να γίνεις, αλλά μετά να το ξεπεράσεις και να προχωρήσεις, και δίκιο να έχει, πάντως δεν θα σου ορίσει το πώς θα αισθανθείς εσύ, τι νόημα θα δώσεις στην ύπαρξή σου, με ποια ιστορία στο μυαλό ήθελες να πορεύεσαι. Οπότε, ναι, μπουμπουνίσου. Κάντηνα. Στην ιστορία που είχες στο μυαλό σου και η οποία έχει καταρρεύσει, θα είσαι από την πλευρά σου συνεπής.
Να, κοιτάξτε, εγώ τόσο πολύ πονάω, τόσο πολύ δεν την παλεύω, τόσο πολύ δεν βρίσκω άλλο σκοπό, που φεύγω. Φύγε. Σεβαστό. Πιθανώς προβληματικό σε διάφορα επίπεδα, πάντως, ναι, σεβαστό. Το άλλο όμως τι είναι; Να κοιτάξτε, εγώ τόσο πολύ πονάω, τόσο πολύ δεν την παλεύω, που ξαναβρίσκω έτσι τη χαμένη μου εξουσία πάνω της, την τιμωρώ και την δολοφονώ; Καταλαβαίνεις άραγε ότι σκοτώνοντας έναν άνθρωπο που ίσως κάποτε αγάπησες και ίσως κάποτε σε αγάπησε, εκτός από όλα τα υπόλοιπα τα εγκληματικά που είσαι, δείχνεις κι ότι τελικά δεν σκοτώνεις για κανένα χαμένο όνειρο, δείχνεις ότι το όνειρο ήταν εξαρχής φτιαγμένο με τα συστατικά του εφιάλτη; Καταλαβαίνεις ότι για να καταλήγεις να γίνεις φονιάς και γυναικοκτόνος, έχεις προηγουμένως υπάρξει πολλαπλά ψυχικός βασανιστής της γυναίκας δίπλα σου; Όχι, δεν καταλαβαίνεις, δεν νιώθεις, δεν αγάπησες πραγματικά. Για αυτό δολοφονείς. Αν καταλάβαινες, αν ένιωθες, αν αγαπούσες πραγματικά, ή θα αντιμετώπιζες την οδύνη σου και το πένθος σου ή θα αυτοκτονούσες, Δεν θα σκότωνες, αντράκι της δεκάρας, ανδρείκελο και θλιβερέ ξεφτίλα, κι εσύ κι όλοι όσοι σε δικαιολογούν, σε καταλαβαίνουν, σε νιώθουν, κι εσύ κι όλοι όσοι βασανίζουν ψυχικά τους συντρόφους δίπλα τους, είτε μια μέρα τελικά τους σκοτώσουν είτε όχι.
