Υπoθέτουμε ότι ζούμε σε έναν κόσμο που έχει κάποιες ηθικές συντεταγμένες, κάποια ακραία όρια συμπεριφορών. Μέσα σε αυτά μπορούν να χωρέσουν ακόμα και κατηγορίες εγκλημάτων που όσο αποτρόπαια κι αν είναι, είναι πάντως στατιστικά τόσο ισχυρά, ώστε αποτελούν εντός πολλών εισαγωγικών κανονικά εγκλήματα. Καλώς ή κακώς (κακώς δηλαδή), η επαναληψιμότητά τους κάνει το νου μας να τα χωρά. Καλώς ή κακώς (κακώς δηλαδή), η επαναληψιμότητά τους αντανακλά συνολικά στο ανθρώπινο είδος: δυστυχώς εμείς οι άνθρωποι τα κάνουμε κι αυτά. Ταυτόχρονα όμως υπάρχουν και πράγματα τα οποία θεωρητικά τουλάχιστον εμείς οι άνθρωποι δεν τα κάνουμε. Αλλά μόνο θεωρητικά. Στην πράξη γίνονται, στην πράξη, χωρά – δεν τα χωρά ο νους, τα κάνουμε.
Πόσο σπάνιο είναι τελικά τα παιδιά να αποτελούν προνομιακό πεδίο εκτόνωσης διαφόρων ειδών βίας και διαφόρων ειδών κακοποίησης; Εύπλαστα και μη αυτεξούσια, τα παιδιά είναι τα ιδανικά θύματα, έτσι όπως βρίσκονται υπό την πλήρη εξουσία και το απόλυτο έλεος των μεγάλων. Είναι στα χέρια μας από μωρά, ό,τι τους μαθαίνουμε πως είναι φυσικό το δέχονται ως φυσικό, είναι τα πειραματόζωα των ενηλίκων. Αν είναι τυχερά και δεν είμαστε άρρωστοι, έχει καλώς. Αν είναι λιγότερο τυχερά, τίποτα δεν έχει καλώς. Τότε το κακό μπορεί να τα βρει όταν κλείνουν οι πόρτες του σπιτιού ή κάπου έξω από το σπίτι, σε κάποιο άλλο ασφαλές περιβάλλον.
Δεν υπάρχει στην πραγματικότητα καμία εσωτερική δύναμη να σταματήσει τον άνθρωπο που του έχει γυρίσει είτε προσωρινά είτε μόνιμα το μυαλό. Δεν σταματιέται εσωτερικά ο άνθρωπος με το γυρισμένο μυαλό και τις διαστρεβλωμένες ηθικές συντεταγμένες. Είναι ικανός για τα πάντα. Aν γινόταν από πλευράς logistics, θα μπορούσε να βασανίσει μέχρι θανάτου έναν προς έναν τα υπόλοιπα οκτώ κόμμα τρία δισεκατομμύρια συνανθρώπους του. Σαν να είμαστε κατασκευασμένοι έτσι ώστε να ρέπουμε πολύ πιο εύκολα προς το τεράστιο κακό παρά προς το τεράστιο καλό. Σαν η απόκλιση από τον μέσο όρο να ρέπει πολύ περισσότερο προς τη σκοτεινή μας πλευρά. Μας στρίβει πολύ πιο δύσκολα προς την πλευρά του την δούμε άγιοι, μεσσίες και να προσπαθήσουμε να σώσουμε τον πλανήτη και πολύ πιο εύκολα προς το να κακοποιούμε παιδιά.
Κι ύστερα αυτή η ειρωνική συνθήκη. Του τι γίνεται πίσω από τέσσερις τοίχους. Μπορεί να κάνεις βόλτα τα βράδια, να περνάς από κάτω, να βλέπεις φωτισμένα παράθυρα και να κοιτάς ρομαντικά την πόλη, τη γειτονιά σου, τις ιστορίες των ανθρώπων, την καθημερινότητά τους. Και μέσα στο φως που κοιτάς η ταινία που γυρίζεται να ξεπερνά κάθε εφιάλτη. Η μια εκδοχή είναι να δούμε τον εαυτό μας σε αντιδιαστολή: από εδώ εμείς από εκεί εκείνοι. Δεν θα πω ότι είναι τελείως λάθος, δεν θα πω ότι είμαστε όλοι ίδιοι. Αλλά τελικά αφού το έκανε ένας από εμάς, το έκανε και στο όνομά μας, για λογαριασμό μας, στην εποχή μας, στον πολιτισμό μας, στην γειτονιά μας. Κι ύστερα, όσο κι αν αναμφίβολα αρρωσταίνουμε με όλα αυτά, τελικά τα αντέχουμε και είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα αναρρώσουμε ξανά. Μέχρι τότε όμως ας τα καταναλώνουμε ως ειδήσεις, με τον Νίκο Ευαγγελάτο να κάνει και διαγωνισμό στον οποίο τάζει σε έναν τυχερό δεκαπέντε χιλιάρικα. Τέλος διαγωνισμού, επιστροφή στη φρίκη.
Χθες το βράδυ, στην ίδια γειτονιά, ένας τύπος βάζει μια αγριοφωνάρα, βγαίνω στο μπαλκόνι μου να δω, εκείνος βγαίνει απ’ το αυτοκίνητό του, είναι ψηλός και τουλάχιστον εκατόν σαράντα κιλά, δίπλα του σταματημένο ένα μηχανάκι, ο αναβάτης φοράει τη στολή μιας από τις εταιρείες διανομής φαγητού, έχει πίσω και το σχετικό κoυτί με τα τρόφιμα, είναι μικροκαμωμένος και σκούρος στο χρώμα, ο οδηγός του ουρλιάζει, εκείνος αμίλητος, συνεχίζει να του ουρλιάζει, παραμένει αμίλητος, στο τέλος του δίνει και μια σφαλιάρα αποκαλώντας τον τραμπούκο. Δεν είδα τι προηγήθηκε και τι είδους παράβαση έκανε το μηχανάκι, πάντως ήταν πολύ ενδιαφέρουσα η επιλογή της λέξης, καθώς ως τραμπούκος φερόταν μόνο αυτός που την ξεστόμισε. Θεατής στη σκηνή δεν ήμουν μόνο εγώ και όσοι άλλοι βγήκαν στα μπαλκόνια τους, αλλά και η οικογένειά του οδηγού που στεκόταν στο απέναντι πεζοδρόμιο, η γυναίκα του, η μαμά του ή η πεθερά του, ένα μικρό κορίτσι.
Ναι, αλλά ποια είναι η σύνδεση εδώ ανάμεσα στο ένα και το άλλο; Δεν ξέρω. Ας πούμε ότι ο οδηγός αντιπροσωπεύει όλους εμάς τους υγιείς, τους μη άρρωστους, όλους εμάς που πίσω από τους τέσσερις τοίχους δεν θα κάνουμε τίποτα φρικτό, όλους εμάς που θα πληρώσουμε το καθημερινό αντίτιμο συμμετοχής στον διαγωνισμό, μήπως και καμιά φορά μας κάτσουν τα λεφτά που μοιράζει ο Νίκος Ευαγγελάτος, πριν επανέλθει με νέες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες στο έγκλημα της Κυψέλης.
