«Τα όρια της γλώσσας μου καθορίζουν τα όρια του κόσμου μου», Ludwig Josef Johann Wittgenstein
Μια πρόγευση του καλλιτεχνικού προγράμματος του Εθνικού Θεάτρου για την θεατρική περίοδο 2024-2025 φαίνεται ότι θέλησε να παρουσιάσει η νέα καλλιτεχνική διευθύντρια με την ομάδα της, στην υπό ανοιξιάτικη βροχή συνάντηση στους κήπους του Κτηρίου Τσίλλερ. Αν και η αίσθησή μου είναι ότι αυτή η παρουσίαση δεν αφορούσε το πρόγραμμα αυτό καθαυτό, αλλά κυρίως την πρόθεση να επικοινωνήσει τη φιλοσοφία, την σκέψη, το ιδεολογικό πλαίσιο πάνω στα οποία η Αργυρώ Χιώτη και η ομάδα της οραματίζονται το καλλιτεχνικό στίγμα και την καλλιτεχνική ταυτότητα της πρώτης σκηνής της χώρας. Ουσιαστικά ποιο ρόλο θεωρούν ότι καλείται να διαδραματίσει το Εθνικό μας Θέατρο ιστορικά, κοινωνικά, συμβολικά, θεσμικά και καλλιτεχνικά στους άγριους και μετέωρους καιρούς μας. Και πώς αυτό αποτυπώνεται στο καλλιτεχνικό του πρόγραμμα.
Πρώτο κομβικό σημείο των εξαγγελιών της αποτέλεσε ακριβώς αυτό: τι δηλαδή σηματοδοτεί και τι οφείλει να πρεσβεύει ένα Εθνικό Θέατρο στη μεταβατική πολιτισμικά εποχή μας.
Η Αργυρώ Χιώτη θα σημειώσει: «Το Εθνικό Θέατρο είναι φάρος, βρίσκεται στο κέντρο του θεατρικού χάρτη της Ελλάδας και αποτελεί σημείο αναφοράς της. Το Εθνικό Θέατρο καλλιεργεί τον χώρο, το εύρος, την ταυτότητά του στο σήμερα. Το Εθνικό Θέατρο εκπέμπει σήμα, δίνει στίγμα διακριτό και σταθερό. Γίνεται ένας ζωντανός πυρήνας δημιουργίας, πρωτοπόρων καλλιτεχνικών ζυμώσεων, ουσιαστικής έρευνας και κοινωνικοπολιτικού προβληματισμού. Γίνεται ένα κέντρο που ανοίγεται από την άμεση γειτονιά του και τους ανθρώπους της ως τις διεθνείς τάσεις στις παραστατικές τέχνες και τα κρίσιμα ερωτήματα των καιρών μας. Το Εθνικό Θέατρο συνδέεται και συνδέει. Δημιουργεί ένα ανοιχτό και διαδραστικό δίκτυο. Δίκτυο δημιουργών, θεατών, ιδεών, γλωσσών. Το Εθνικό θέατρο θέτει ερωτήματα, επανεξετάζει την ιστορία του, επανασυστήνει κλασικά έργα, προτείνει έργα δυναμικά, έργα που φέρουν ισχυρό καλλιτεχνικό αποτύπωμα και υψηλή αισθητική πρόταση.»
Δεύτερο κομβικό σημείο αποτέλεσε η θεμέλια θεματική πάνω στην οποία δομήθηκε όλο το σκεπτικό του προγράμματος και αυτή είναι η έννοια της Γλώσσας, σε όλες της τις εκφράσεις και τις αποκαλύψεις. Η Αργυρώ Χιώτη θα παραλλάξει το γνωστό ρητό του Ludwig Josef Johann Wittgenstein «Τα όρια της γλώσσας μου καθορίζουν τα όρια του κόσμου μου» σε «Κι αν τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου», θα πω: Ας διευρύνουμε τα όριά μας» αποκαλύπτοντας τη γλώσσα ως μια αναπαραστατική μορφή της ανθρώπινης σκέψης και αυτός είναι ένας εξαιρετικά ενδιαφέρων καλλιτεχνικός αλλά κυρίως φιλοσοφικός συλλογισμός.
Σκοπεύει, λοιπόν, χαράσσοντας ομόκεντρους διακαλλιτεχνικούς κύκλους γύρω από την έννοια της γλώσσας να δημιουργήσει το δομικό ιδεολογικό πλέγμα του προγράμματος που θα εκτείνεται σε απολήξεις παραστασιακές, υπερκειμενικές, διακειμενικές, περικειμενικές, διεπιστημονικές, δράσεων πλαισίωσης, αναδρομών, γνωριμιών με τη σύγχρονη θεατρική γραφή, κοινωνικών δράσεων κλπ.
Με απώτερο στόχο την καλλιτεχνική/παραστασιακή δημιουργία- εκφάνσεων που απορρέουν από την εννοιολογική ανάπτυξη της γλώσσας στο χωροχρονικό πολιτισμικό συμφραζόμενο όπως: Πρωτόγλωσσα, Γλώσσα και Ιστορία, Υπαρξιακή Γλώσσα, Οικουμενική Γλώσσα, Αστική Γλώσσα, Γλώσσα και Ταυτότητες, Γλώσσα των Μανιφέστων, Η Γλώσσα της Αμφισβήτησης, Γλώσσα της Εξέγερσης, ΜΕΤΑ-ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΓΛΩΣΣΑ (AI) κλπ.
Ουσιαστικά το πρόταγμα του καλλιτεχνικού της προγράμματος διαφοροποιείται στην θεωρητική του ανάπτυξη σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές, αφού θα χρησιμοποιήσει μία κομβική πολιτισμική έννοια και όχι πολλές επί μέρους, όπως συνηθιζόταν. Μια έννοια όμως πολύπλοκη και ενδεχομένως δύσκολη στην καλλιτεχνική επεξεργασία της και την πρόσληψή της. Και αυτό είναι μια πρόθεση εκ μέρους της δυναμική, ειλικρινής και εν δυνάμει λειτουργική απόφαση. Επιλέγει, βέβαια, όπως είναι φυσικό, μια έννοια ευρύτατη και καθοριστική του ανθρώπινου πολιτισμού, επιστημονικά κομβική όπως αυτή της γλώσσας για να μπορέσει να την αναπτύξει καλλιτεχνικά. Στην οποία θα στηριχτεί δίνοντάς μας όμως με απόλυτη σαφήνεια το πολιτισμικό πλαίσιο που την ενδιαφέρει να κινηθεί καλλιτεχνικά, αφού ο σημειολογικός κώδικας της γλώσσας αρχικά προφορικός και μετέπειτα γραπτός υπήρξε καθοριστικός δομικός παράγοντας μετασχηματισμού του Ανθρώπινου πολιτισμού. Αξίζει να τονιστεί εδώ ότι ενώ η Θεατρική Πράξη σε μία προτεραία της μορφή συνδέεται με τον προγλωσσικό ανθρώπινο πολιτισμό, κι ενώ κάποιοι δημιουργοί στην καλλιτεχνική αιχμή του σήμερα καταργούν τη γλώσσα ως σκηνικό σημειολογικό κώδικα (ενδεικτικά αναφέρονται: Ευρ. Λασκαρίδης Μ. Μπανούσι κ.λ.π) η Αργυρώ Χιώτη επιλέγει ένα καλλιτεχνικό πρόγραμμα βασισμένο στη Γλώσσα. (Αυτό δεν είναι από την πλευρά μου έκφραση δυσμενούς κρίσης, αλλά απλής παρατήρησης που αναμένει με ενδιαφέρον τη θέαση της υλοποίησης του καλλιτεχνικού προγράμματος).
Θεωρώ ως ελπιδοφόρες θεσμικές ενέργειες της καλ. Διευθύντριας με βαθύ -κατ’ ουσίαν- δημοκρατικό υπόβαθρο τις ανοιχτές ακροάσεις προς όλους τους ηθοποιούς. «Ανοιχτό Εθνικό θέατρο» δεν σημαίνει «ανοιχτό» μόνο προς όλους τους θεατές, αλλά και προς όλο το καλλιτεχνικό δυναμικό της Χώρας (συμπεριλαμβανομένων και των ηθοποιών με αναπηρία). Ριζική τομή -που μακάρι να ισχύσει σε εύρος και βάθος χρόνου, γκρεμίζοντας το μέχρι τώρα σχεδόν «άβατο», όπως το ένιωθε ένα ευρύ σύνολο καλλιτεχνών της Χώρας.
Επιπροσθέτως, προκαλεί τον σεβασμό, ότι διατηρεί από τους προκατόχους της ό,τι της φαίνεται σημαντικό και λειτουργικό. Θεσμική λογική που καλλιέργησε και ο Γ. Μόσχος. Αναφέρω, λοιπόν, τις σημαντικότατες Κοινωνικές Δράσεις με ακρογωνιαίους λίθους του εγχειρήματος τους συγκινητικούς για τη δράση τους και την κοινωνική τους ευαισθησία αλλά και για το καλλιτεχνικό τους εκτόπισμα: Όλια Λαζαρίδου, Στάθη Γράψα, Ηλία Κουνέλλα που συνεχίζουν αδιατάρακτα την πορεία τους και υπό την νέα καλ.διευθυνση.
Συγκεκριμένα:
Το Εργαστήρι Προσωπικής Ανάπτυξης Κρατουμένων (ΕΠΑΚ) σε Σωφρονιστικά Ιδρύματα που με συνέπεια εμψυχώνει ο Στάθης Γράψας.
Το Επισκεπτήριο, μια δράση που απευθύνεται σε συνανθρώπους μας, που τη δεδομένη στιγμή της ζωής τους αδυνατούν να έρθουν στο θέατρο γιατί νοσηλεύονται, συνεχίζεται. Ο Ηλίας Κουνέλας με ομάδα ηθοποιών του Εθνικού Θεάτρου, θα συνεχίσουν να δίνουν παραστάσεις μέσα σε θαλάμους νοσοκομείων και ψυχιατρείων.
Το Πρόγραμμα εργαστηρίων με άτομα από δομές απεξάρτησης (18 Άνω, ΚΕΘΕΑ) που με ευαισθησία εμψυχώνει η Όλια Λαζαρίδου με τους συνεργάτες της,
Με ενδιαφέρουν εξαιρετικά οι τρεις δράσεις ΠΛΑΙΣΙΩΣΗΣ που θα λάβουν χώρα στην ΑΙΘΟΥΣΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ.
Ειδικότερα με μαγεύει η φράση «Πόση τέχνη κρύβει η γλώσσα της επιστήμης;» και με συγκινεί η προτεραιότητα, ο σεβασμός που δίνεται στην Επιστήμη από τη νέα καλ.διευθύντρια και την ομάδα της μαζί με την πεποίθηση που απορρέει από τις επιλογές τους ότι η Επιστήμη είναι κάτι συνταρακτικό, μαγικό που μπορεί -όχι απλά να συνυπάρξει με την τέχνη- αλλά να συμπορευτεί μαζί της δημιουργώντας ένα συναρπαστικό αμάλγαμα.
Συγκεκριμένα:
Ο «ΠΡΟΘΑΛΑΜΟΣ Δ» | Διεπιστημονικοί Διακαλλιτεχνικοί Διάλογοι με κέντρο τη Γλώσσα του μήνα. | Σχεδιασμός – Επιμέλεια: Νατάσα Τριανταφύλλη
Με αφορμή τις θεματικές που προκύπτουν κάθε μήνα από τις παραστάσεις του καλλιτεχνικού προγράμματος (φιλοσοφία, φύση και κλιματική αλλαγή, άνθρωπος και εξουσία κ.ά.), διακεκριμένοι εκπρόσωποι από τον χώρο των επιστημών συναντούν το πρώτο Σαββατοκύριακο κάθε μήνα σημαντικούς/ές καλλιτέχνες/ιδες πάνω στη σκηνή. Πώς είναι να δίνεις μια διάλεξη χρησιμοποιώντας τη γλώσσα της τέχνης; Πόση τέχνη κρύβει η γλώσσα της επιστήμης;
ΣΑΛΟΝΙΑ ΓΛΩΣΣΑΣ | Γνωριμία με τη σύγχρονη θεατρική γραφή
Κάθε τελευταίο Σαββατοκύριακο του μήνα θα πραγματοποιείται ένα σαλόνι γλώσσας, στο πλαίσιο του οποίου ένας/μία καλεσμένος/η θεατρικός/ή συγγραφέας θα μοιράζεται απόσπασμα από νέο έργο που γράφει. Στη συνέχεια, το απόσπασμα θα παρουσιάζεται από μια ομάδα ηθοποιών του Εθνικού Θεάτρου, ενώ θα ακολουθεί συζήτηση με έναν/μία ακόμη συγγραφέα ή καλλιτέχνη/ιδα της επιλογής του/της. Ένας ανοιχτός χώρος δημιουργικής συνάντησης, που μπορεί να οδηγήσει σε μια δεύτερη απόπειρα με ανοιχτή προοπτική.
ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ | Γλώσσα και Ιστορία της ελληνικής δραματουργίας
«Θεατρικά αναλόγια αφιερωμένα σε κομβικά έργα της ελληνικής δραματουργίας, από την Κρητική Αναγέννηση έως τις απαρχές του 20ου αιώνα, σε σκηνοθετική επιμέλεια καταξιωμένων αλλά και πρωτοεμφανιζόμενων δημιουργών».
ΒΑΒΕΛ | Κατοικούμε το Εθνικό Θέατρο
«Μικρής φόρμας δημιουργίες, οι οποίες θα επιλεγούν μέσω ανοιχτής πρόσκλησης αξιοποιώντας όλους τους διαθέσιμους στο κοινό και κατάλληλους για δράσεις χώρους του Εθνικού Θεάτρου.»
Ανυπομονώ για την ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΔΡΑΣΗ με θέμα Η γλώσσα της γειτονιάς | Έρευνα – Work in Progress
«Επιχείρηση: ΟΜΟΝΟΙΑ» (προσωρινός τίτλος) -που θα παρουσιαστεί τον επόμενο χρόνο. Κατά το τρέχον έτος θα γίνει η προεργασία του που αισθάνομαι ότι θα είναι και αυτή συναρπαστική. Εχέγγυο ποιότητας, πρωτοτυπίας και κοινωνικής ευαισθησίας ότι την Έρευνα και τον κείμενο αλλά και όλο το εγχείρημά έχουν αναλάβει οι: Ανέστης Αζάς & Πρόδρομος Τσινικόρης
Η δράση περιγράφεται ως εξής:
Το Εθνικό Θέατρο προσκαλεί τον Ανέστη Αζά και τον Πρόδρομο Τσινικόρη, δυο έμπειρους δημιουργούς του θεάτρου ντοκιμαντέρ, να αναπτύξουν από φέτος την έρευνά τους στην ευρύτερη γειτονιά του Κτηρίου Τσίλλερ με στόχο τη δημιουργία ενός νέου έργου για την αθέατη καθημερινότητα, την κοινωνική ορατότητα και το δικαίωμα στον δημόσιο χώρο. Το έργο θα μετουσιωθεί σε μια παράσταση που θα φωτίσει τις ζωές όσων ζουν και κινούνται στο περιθώριο της πόλης και θα παρουσιαστεί τη θεατρική περίοδο 2026-27.
Οφείλω να ομολογήσω ότι με ενθουσιάζει ότι το Εθνικό Θέατρο αποκτά για πρώτη φορά (διαδικτυακό) ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ. Και ότι ανάμεσα στις εκπομπές του θα υπάρχει και Ραδιοφωνικό θέατρο. Αυτό με συγκινεί και με συναρπάζει. Ελπίζω να συμπεριληφθούν παραστάσεις-σταθμοί από το πλούσιο αρχείο του.
Δραματική Σχολή Εθνικού Θεάτρου & Εξωστρέφεια
Η Δηώ Καγγελάρη παραμένει διευθύντρια σπουδών της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Πέρα από την εγνωσμένη αξία των προσώπων που διατηρεί στις κομβικές τους θέσεις η Αργυρώ Χιώτη, εκτιμώ τον τρόπο σκέψης της, να διαφυλάξει ό,τι σημαντικό της κληροδοτήθηκε από δράσεις, πρόσωπα, θεσμούς.
Σημαντική επίσης για την εξωστρέφεια της σχολής το γεγονός ότι «Δυο σπουδαστές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου θα συμμετάσχουν στην 9η Διεθνή Συνάντηση Θεατρικών Σχολών του οργανισμού L’Aria στην Κορσική, στο πλαίσιο μιας νέας δράσης εξωστρέφειας που μόλις ξεκίνησε. Οι Διεθνείς Συναντήσεις Θεατρικών Σχολών γεννήθηκαν πριν από οκτώ χρόνια, με κύριο στόχο να προτείνουν ερευνητικές εργασίες σχετικά με την τέχνη και την τεχνική του ηθοποιού στο θέατρο »
Ενδεχομένως, η Αργυρώ Χιώτη, λόγω και της χρονικής συγκυρίας που συμπίπτει με την καλλιτεχνική της διεύθυνση να κληθεί να πάρει μια σειρά αποφάσεων που αφορούν την ιστορική σχολή του Εθνικού Θεάτρου λόγω της πολυαναμενόμενης Ίδρυσης της Ανώτατης σχολής παραστατικών τεχνών. Αποφάσεις κομβικές και ενδεχομένως όχι εύκολες.
Προτίμησα το σημερινό άρθρο-αναφορά να κλείσει με τις θεατρικές παραστάσεις και όχι να ξεκινήσει με αυτές -όπως θα ήταν αναμενόμενο. Κυρίως γιατί οι πληροφορίες είναι αποσπασματικές και ενδεικτικές του αναλυτικού προγράμματος που θα ανακοινωθεί το Φθινόπωρο και ενός εκτεταμένου άρθρου που θα το ακολουθήσει.
Ξεχωρίζω:
ΠΡΩΤΟΓΛΩΣΣΑ | COW|DEER των Katie Mitchell, Nina Segal και Melanie Wilson – Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» | Κτήριο Τσίλλερ
Μια διεθνής συμπαραγωγή, μια πρώτη συνεργασία με το εμβληματικό Royal Court Theatre του Λονδίνου. Μια σημαντική στιγμή για το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας:
«Η Katie Mitchell (Bluets, Anatomy of a Suicide), η Nina Segal (Shooting Hedda Gabler, Big Guns) και η Melanie Wilson (Oracle Song, Opera for the Unknown Woman) συν-δημιουργούν μια νέα σκηνική εμπειρία με τίτλο COW|DEER. Μόνο ήχος, χωρίς λόγια, ένα κουαρτέτο Ελλήνων/ίδων ερμηνευτών/τριών και μουσικών ζωντανεύει τις ζωές δύο ζώων. Μιας αγελάδας κι ενός ελαφιού. Μια παράσταση – πρόσκληση σε έναν κόσμο πέρα από τον ανθρώπινο. Η παράσταση θα παρουσιαστεί αρχικά τον Σεπτέμβριο στο Λονδίνο με έναν θίασο Άγγλων/ίδων ερμηνευτών/τριών, παρουσία Ελλήνων/ίδων συντελεστών/τριών και της συνεργάτιδος στη σκηνοθεσία για την Ελλάδα, Ειρήνη Φαναριώτη.»
Στο ΜΙΚΡΟ ΕΘΝΙΚΟ παραμένει Υπεύθυνη η Μαρία Μαγκανάρη κίνηση που επιβεβαιώνει την πρόθεση της καλ.διευθύντριας να διατηρήσει συνεργασίες που είχαν επιλεγεί από την προηγούμενη διεύθυνση και που η ίδια θεωρεί ότι ήταν καλλιτεχνικά αποδοτικέ.
Για το μικρό Εθνικό η Μαρία Μαγκανάρη θα σημειώσει:
«Εκτός από τις δύο νέες θεατρικές παραγωγές που περιλαμβάνονται στον καλλιτεχνικό προγραμματισμό, οι υπόλοιπες δράσεις του Μικρού Εθνικού για την ερχόμενη σεζόν θα αναπτυχθούν πάνω στους άξονες που διατυπώθηκαν τον περασμένο Σεπτέμβριο, εξελίσσοντας ιδέες που δοκιμάστηκαν με επιτυχία. Η λογική της σύνδεσης των πολλών και ζωντανών πεδίων που απαρτίζουν την κοινότητά μας και της σύνθεσης της θεατρικής και εκπαιδευτικής εμπειρίας παραμένει κεντρική. Η πλαισίωση των παραστάσεων με εργαστήρια, δράσεις και συζητήσεις την περασμένη χρονιά αποτέλεσε πολύτιμη εμπειρία για όλους και ο ενθουσιασμός όσων συμμετείχαν σε αυτές έδειξε πόσο μεγάλη ανάγκη υπάρχει για τέτοιου είδους ανταλλαγή. Οι φετινές παραστάσεις (που θα πλαισιώνονται από εργαστήρια), θα επιχειρήσουν να διερευνήσουν τη γλώσσα της ποίησης και του ονείρου, φέρνοντάς σε επαφή μικρούς και μεγάλους με τον ποιητικό τους εαυτό.»
ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ βασισμένο στο μυθιστόρημα του Λιούις Κάρολ – Σκηνοθεσία: Γεωργία Μαυραγάνη – Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας» | ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
Μου αρέσει εξαιρετικά η επιλογή μιας παράστασης βασισμένης στην Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, με συγκινεί η μουσική και ποιητική εμπλοκή της Λ.Πλάτωνος καθώς και πολλαπλές μορφές της «Αλίκης» ερμηνευμένες.
Δεν αγαπώ ιδιαίτερα τις αναβιώσεις και ομολογώ ότι η έννοια της αναβίωσης, αισθάνομαι, ότι αντιβαίνει την φύση των παραστατικών τεχνών. Εδώ, όμως, οφείλω να κάνω μια εξαίρεση όχι μόνο γιατί πρόκειται για δημιουργία της θρυλικής χορογράφου αλλά για τον τρόπο που το καλλιτεχνικό αυτό γεγονός μεταβάλλεται στον χρόνο και αναδημιουργείται διαρκώς σε κάτι νέο μέσα από τις αναβιώσεις του:
KONTAKTHOF της Pina Bausch – Κεντρική Σκηνή | Κτήριο Τσίλλερ
Ένα από τα πιο εμβληματικά έργα της θρυλικής χορογράφου επιστρέφει στην Ελλάδα 37 χρόνια μετά την πρώτη του παρουσίαση στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού, τον Σεπτέμβριο του 1988. Τη σκηνική του αναβίωση θα αναλάβει η Josephine Ann Endicott, μέλος του αρχικού θιάσου, σε συνεργασία με τους Scott Jennings, Anne Martin και Δάφνι Κόκκινο, διευθυντές προβών από το Pina Bausch Foundation. Μετά την πρώτη του παρουσίαση με τους χορευτές του Tanztheater Wuppertal το 1978, την εκδοχή του με «Κυρίες και Κυρίους άνω των 65 ετών» το 2000 και εκείνη με ερασιτέχνες εφήβους το 2008, το συναρπαστικό αυτό έργο θα ζωντανέψει αυτή τη φορά με επαγγελματίες ερμηνευτές/τριες από την Ελλάδα που θα επιλεγούν ειδικά για αυτή την παραγωγή.
Μια σύμπραξη με το Pina Bausch Foundation.
Περιμένω με αδημονία την παράσταση UN SACRE του Γκιγιόμ Πουά – Σκηνοθεσία: Χρήστος Θεοδωρίδης – Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» | Κτήριο Τσίλλερ
Ιστορίες ανθρώπων ξετυλίγονται σε μία παράδοξη συνάντηση κάποια στιγμή στον χρόνο και κάπου στον κόσμο· ανθρώπων που μοιράζονται μεταξύ τους αλλά και μαζί μας σκέψεις και συναισθήματα με αφορμή έναν κοινό παρανομαστή: την ιστορία ενός θανάτου. Μαζί υφαίνουν ένα χρονικό απώλειας. Σε έναν κόσμο όπου ο θάνατος περνά απαρατήρητος, το έργο του Γκιγιόμ Πουά γιορτάζει τη ζωή μέσα από αυτόν.
Με ενδιαφέρουν οι αναγνώσεις τόσο του ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΥ του Αντόν Τσέχωφ από τον Έκτορα Λυγίζο– Κεντρική σκηνή Εθνικού Θεάτρου.
Όσο και μιας εκδοχής του «Κουκλόσπιτου» του Χ. Ιψεν που θα παρουσιαστεί με τον τίτλο «ΚΟΥΚΛΙΤΣΑ» σε Σκηνοθεσία: Μαρία Πανουργιά – Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος».
Σχετικά με την ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
Οι Υπεύθυνοι της Πειραματικής σκηνής Ακύλλας Καραζήσης & Νεφέλη Μαϊστράλη στην εξαγγελία των καλλιτεχνικών προθέσεων τους έκαναν ίσως την πιο σημαντική τοποθέτηση που έχει ακουστεί από καλλιτέχνες που κατέχουν θεσμική θέση. Μίλησαν για ελευθέρους καλλιτέχνες, ανοιχτούς στον Πειραματισμό χωρίς τον τρόμο του ταμείου, της επιτυχίας και του sold out. Μίλησαν κατ’ ουσίαν για τον ελεύθερο εμπνευσμένο καλλιτέχνη και όχι τον καλλιτέχνη εμπορικό και εμπορεύσιμο προϊόν. Και κυρίως όχι στον καλλιτέχνη ένα εξουθενωμένο αναλώσιμο προϊόν. Μου αρέσει επίσης η μετονομασία Πειραματική σκηνή (και όχι «Πειραματική σκηνή νέων δημιουργών») καθώς όπως τόνισε ο Ακ. Καραζήσης: «Ο πειραματισμός δεν έχει ηλικία».
Θα προσθέσει επίσης:
«Η πρόβα είναι διαρκής, διατρέχει όλη τη χρονιά και εβδομαδιαίως ανοίγει για τους θεατές. Παράλληλα, συστήνεται ένα σταθερό ensemble ηθοποιών, το οποίο και θα συνομιλεί σκηνικά για έναν ολόκληρο χρόνο με τις/τους παρακάτω έξι συνολικά συν-δημιουργούς».
Συγκεκριμένα:
Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΜΑΝΙΦΕΣΤΩΝ Αλεξάνδρα Καζάζου
Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΤΟΙΧΩΝ Θεανώ Μεταξά
ΑΣΤΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ vs ΩΜΗ ΓΛΩΣΣΑ Σταυρούλα Σιάμου
ΜΕΤΑ-ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΓΛΩΣΣΑ (AI) Μάρθα Μπουζιούρη
Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ Μιχάλης Πητίδης
Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ Φώτης Σιώτας
Συνοψίζοντας:
Η Αργυρώ Χιώτη είχε μια ειλικρινή, υπεύθυνη και νηφάλια στάση απέναντι στην θεσμική της θέση, που την τιμά. Η ρεπερτοριακή της πολιτική είναι σαφής, ξεκάθαρη, άρτια οργανωμένη, εμπεριστατωμένη και επιστημονικά τεκμηριωμένη.
Δίνει ένα σαφέστατο καλλιτεχνικό & ιδεολογικό πρώτο στίγμα χωρίς περιστροφές και υπεκφυγές: Δεν κρύβεται πίσω από ένα ασαφές, φλύαρο, προσχηματικό, ρεπερτοριακό σχεδιασμό προς τέρψιν όλων. Στον οποίο, όμως, διαισθάνομαι αφενός ότι πιθανόν να υπολείπεται η ποίηση έναντι της αυστηρά δομημένης σκέψης. Και αφετέρου ότι ίσως υπάρξουν δυσκολίες στην πρόσληψή του.
Από την χθεσινή πρώτη εξαγγελία μου δόθηκε η εντύπωση ότι η γνώση, η ευθύνη, η εργατικότητα, η επιστημονική ευρύτητα, το στέρεο πνεύμα, η σαφής καλλιτεχνική θέση, η ομαδικότητα, η συναδελφικότητα, τα δημοκρατικά ιδεώδη, οι κοινωνικοί προβληματισμοί είναι από τις αρετές της νέας καλλιτεχνικής διευθύντριας. Δόθηκε η αίσθηση μιας σαφούς διαφοροποίησης. Μιας έντονης αλλαγής ιδεολογικών προθέσεων και καλλιτεχνικού στίγματος στην πρώτη σκηνή της χώρας. Μένει αυτό να επαληθευτεί και να μην είναι προσχηματικό και επίσης να αποδειχτεί έμπρακτα ότι τελικά θα έχει θετικό πρόσημο.
