Ανάμεσα σε Ελλάδα και Καναδά, με μια ενδιάμεση στάση 11 χρόνων στο Λος Άντζελες, η Ελληνοκαναδή καλλιτέχνις Johanna Stavrakaki έρχεται στην Αθήνα με έναν σκοπό: Να μεταφέρει το συναίσθημα.
Είτε είναι χαρά, είτε λύπη, είτε χαρμολύπη, η Johanna Stavrakaki θέλει να σε κάνει να νιώσεις. Τολμηρό χρώμα, απρόσμενοι χρωματικοί συνδυασμοί και εκφραστικές πινελιές συνθέτουν την εικαστική γλώσσα μιας καλλιτέχνιδας που από μικρή έμαθε να συνδέει το συναίσθημα με το χρώμα και να εκφράζεται μέσα από αυτό.
Οι σπουδές της στη Σχολή Καλών Τεχνών στη Νέα Υόρκη και η μελέτη καλλιτεχνών όπως οι Frida Kahlo, Pablo Picasso, Vincent van Gogh, Henri Matisse και Francis Bacon ενέπνευσαν το εικαστικό της ύφος.
Αφορμή για τη συνέντευξή της στο ελc είναι η νέα της έκθεση “PULSES“, μια ενότητα έργων αφιερωμένη στους πολλαπλούς «παλμούς» της ανθρώπινης ψυχής. Η καρδιά λειτουργεί ως εσωτερικός τόπος, όπου κατοικούν όλα όσα αισθανόμαστε πριν ακόμη μπορέσουμε να τα εκφράσουμε με λόγια. Εκεί, το αρνητικό και το θετικό δεν προορίζονται για ξεχωριστούς καμβάδες, αλλά αναμειγνύονται: Η αγάπη συνυπάρχει με το πένθος, η ομορφιά περιπλέκεται με τον πόνο και η ελπίδα συμβαδίζει με τον φόβο.
Πώς θα περιγράφατε τη δουλειά σας σε κάποιον που δεν την έχει δει ποτέ;
Θα περιέγραφα τη δουλειά μου ως μια οπτική εμπειρία όσων συμβαίνουν μέσα μας. Συμβαίνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα — χρώμα, κίνηση, ένταση, απαλότητα, χάος — γιατί έτσι νιώθω εγώ τα συναισθήματα. Δεν θέλω όλα να γίνονται αμέσως κατανοητά ή να εξηγούνται. Κάποια πράγματα πρέπει να τα νιώσεις πριν μπορέσεις να τα καταλάβεις.
Οι πίνακές σας εστιάζουν περισσότερο σε συναισθήματα παρά στην απεικόνιση αντικειμένων, σκηνών ή τόπων. Τι είναι αυτό που σας ωθεί να κάνετε τα συναισθήματα κεντρικό θέμα της δουλειάς σας;
Στην πραγματικότητα, η δουλειά μου είναι ένας συνδυασμός. Απεικονίζω φιγούρες, σκηνές και τόπους, αλλά συνήθως υπάρχει ένα συναισθηματικό επίπεδο πίσω από αυτό που βλέπετε. Με ενδιαφέρει αυτό που υπάρχει κάτω από την επιφάνεια — το συναίσθημα ή η εμπειρία που υπάρχει εντός μιας συγκεκριμένης στιγμής. Το αντικείμενο μπορεί να είναι αυτό που βλέπετε πρώτο, αλλά το συναίσθημα που βρίσκεται από πίσω είναι αυτό που θέλω να νιώσετε.
Αναφέρετε τη Frida Kahlo, τον Vincent van Gogh και τον Henri Matisse ως κάποιους από τους/τις καλλιτέχνες/καλλιτέχνιδες που έχουν επηρεάσει τη δουλειά σας. Ποια στοιχεία αντλείτε από τον/την καθένα/καθεμία;
Συνδέομαι με τον/την καθένα/καθεμία για διαφορετικούς λόγους. Με τη Frida Kahlo λόγω του προσωπικού και ειλικρινή χαρακτήρα της δουλειάς της και το γεγονός ότι δεν φοβόταν να δείξει τον πόνο ή την ευαλωτότητά της. Ο Van Gogh για μένα είναι καθαρό συναίσθημα — μπορείς να το νιώσεις στα χρώματα και στον τρόπο με τον οποίο ζωγράφιζε. Και στον Matisse αγαπώ την τόλμη και την ελευθερία του με το χρώμα. Κανείς από τους τρεις δεν φοβόταν την ένταση και νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που πάντα με έλκυε.
Το χρώμα το χρησιμοποιείτε ως μέσο επικοινωνίας. Τι καθοδηγεί την επιλογή των χρωμάτων και πώς αποφασίζετε ποια χρώματα αποδίδουν καλύτερα ένα συγκεκριμένο συναίσθημα;
Το χρώμα είναι κάτι πολύ ενστικτώδες για μένα. Συνήθως, δεν ξεκινώ αποφασίζοντας ότι ένα συγκεκριμένο χρώμα πρέπει να αντιπροσωπεύει ένα συγκεκριμένο συναίσθημα. Επιλέγω αυτό που μου φαίνεται σωστό εκείνη τη στιγμή. Μερικές φορές τα χρώματα αλλάζουν εντελώς καθώς εξελίσσεται ο πίνακας, επειδή μαζί του αλλάζει και το συναίσθημα. Αφήνω τον πίνακα να με καθοδηγήσει και συνήθως το νιώθω όταν κάτι είναι σωστό.
Ποια συναισθήματα είναι τα πιο δύσκολα να εκφράσετε μέσα από τη ζωγραφική και γιατί;
Νομίζω ότι ο θυμός και το πένθος είναι τα πιο δύσκολα για μένα. Είναι και τα δύο τόσο έντονα συναισθήματα, αλλά, περιέργως, το βρίσκω πιο δύσκολο να μεταφερθούν στον καμβά. Το πένθος, ειδικά, έχει τόσα επίπεδα και αλλάζει διαρκώς — μπορεί να είναι θλίψη, θυμός, κενό, ή ταυτόχρονα και αγάπη. Ακόμη προσπαθώ να βρω πώς να το εκφράσω οπτικά με έναν τρόπο που να μοιάζει ειλικρινής.
Παρατήρησα ότι στους πίνακές σας απεικονίζονται κυρίως γυναίκες. Αντανακλούν αυτές οι μορφές πτυχές του εαυτού σας;
Νομίζω ότι βάζω στοιχεία του εαυτού μου σε κάθε μου δουλειά, είτε το θέλω είτε όχι. Οι γυναίκες που ζωγραφίζω δεν υποτίθεται ότι είμαι εγώ, αλλά, με κάποιον τρόπο, κομμάτια του εαυτού μου εκφράζονται πάντα μέσα από αυτές — ένα συναίσθημα, μια εμπειρία, μια αίσθηση ή ακόμη και μια συγκεκριμένη έκφραση. Δεν ξεκινώ συνειδητά με σκοπό να τις κάνω καθρέπτες του εαυτού μου, αλλά νομίζω ότι, με κάποιον τρόπο, καταλήγουν να γίνονται.
Εκτός από καλλιτέχνιδα, είστε και μοντέλο. Θα μπορούσατε να μας πείτε περισσότερα για την καριέρα σας στο μόντελινγκ; Πώς σας έχει επηρεάσει το γεγονός ότι είστε παράλληλα δημιουργός — κομμάτι ενός καλλιτεχνικού αποτελέσματος;
Ασχολούμαι με το μόντελινγκ από την εφηβεία μου και πάντα το έβλεπα ως ακόμη μία δημιουργική διέξοδο για μένα. Πάντα αγαπούσα τη μόδα, οπότε αυτός ο κόσμος ήταν φυσικά μέρος της ζωής μου. Νομίζω ότι πάντα ήμουν λίγο χαμαιλέοντας — αγαπώ τη δυνατότητα να μεταμορφώνομαι, να υποδύομαι έναν ρόλο και να γίνομαι διαφορετικές εκδοχές του εαυτού μου. Κάποιες από αυτές τις εκδοχές είναι κομμάτια μου, κάποιες ίσως όχι και νομίζω ότι υπάρχει μια ελευθερία σε αυτό. Η ζωγραφική και το μόντελινγκ μου επιτρέπουν να εκφράζω διαφορετικές πλευρές του εαυτού μου, απλώς με εντελώς διαφορετικούς τρόπους.
Πληροφορίες
Διάρκεια: Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου έως Σάββατο 17 Οκτωβρίου (με το ενδεχόμενο παράτασης)
Τοποθεσία: CL Art Gallery, Χάρητος 10, Κολωνάκι
Ώρες λειτουργίας:
Τρίτη: 16:00-20:00
Τετάρτη: 12:00-20:00
Πέμπτη & Παρασκευή: 12:00-20:00
Σάββατο: 11:00-16:00
