Καθώς ακούω τον καινούργιο δίσκο του Capétte, ή αλλιώς Αντώνη, οι τίτλοι των τραγουδιών μου κάνουν εντύπωση – “ANHEDONIA”, «FILA ME», “ONANISM”. Διακρίνω ένα συναισθηματικά εξαντλημένο μοτίβο — “ANHEDONIA” είναι εξάλλου και ο τίτλος του δίσκου. «Τότε άφησα το σώμα μου να σβήσει, το άγγιγμα να το έχεις συνηθίσει», λέει στο “ANHEDONIA”. «Στο μετρό ψάχνω τυχαία με ένα χέρι να ακουμπήσω» παραδέχεται στο “SYNGROU-FIX”. «Βλέπω μόνο reel tik tok και ψυχοθεραπείες από αυτοκηρυγμένους επιστήμονες […] δεν νιώθω τίποτα», καταλήγει στο “URBAN”.

Φωνές, ψίθυροι και λυγμοί μεταφέρουν τον θυμό, τον φόβο, τη μελαγχολία και τον «αθεράπευτο ρομαντισμό» που βιώνει όχι μόνο ο Capétte αλλά ολόκληρη η Gen Z. Σε αυτόν τον δίσκο, ο καλλιτέχνης συνθέτει οκτώ ύμνους υπέρ της ζωής, της ανθρώπινης επαφής και κατά του φόβου, του εγκλωβισμού σε έναν ψηφιακό κόσμο και του εξευγενισμού. Πρόκειται για ένα άλμπουμ βαθιά προσωπικό, που πηγάζει από πραγματικό συναίσθημα, απόλυτη ευαλωτότητα και ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό του.

Με αφορμή τον νέο δίσκο, την ανηδονία ως συναίσθημα, την Gen Z, τα “situationships” και τους ανεκπλήρωτους έρωτες, ο Capétte όχι μόνο μιλάει, αλλά εξομολογείται στο ελc.

©Νέστωρ Δημητράκης

Με αφορμή το βιντεοκλίπ του καινούργιου σου τραγουδιού «FILA ME», τι ενέπνευσε τη χαοτική/grunge/90s – 00s αισθητική του βιντεοκλίπ;

Επειδή το «FILA ME» ήταν το πιο ποπ τραγούδι που θα παρουσίαζα μέχρι τώρα στη δισκογραφία μου, ήθελα να δημιουργήσω τα κατάλληλα visuals, ώστε να είναι σαφείς οι αναφορές μου. Πολύ συχνά πλέον συσχετίζουμε τα 00s με την trash αισθητική, αλλά δεν γινόταν μόνο αυτό τότε. Δεν ήταν μόνο το Y2K. Υπήρχε ο απόηχος του millennium, η είσοδος των CD/DVD, η πειρατεία, ο ηλεκτρονικός και ροκ ήχος σε συνδιαλλαγή, το ίντερνετ ως αισθητικό αντικείμενο. Το «FILA ME» επικεντρώνεται στο σώμα. Στο απτό δέρμα, στην αίσθηση. Στην ανάγκη κάποιος να σε ηλεκτρίσει. Το σώμα είναι το μόνο πράγμα που πλέον παραμένει εκτός ίντερνετ. Ήθελα να κάνω ένα βιντεοκλίπ εγκλωβισμένο στην αισθητική του ίντερνετ που να φωνάζει για την ανάγκη για σώμα.

Πώς ήταν η εμπειρία των γυρισμάτων μέσα στο μετρό; Υπήρξαν ιδιαίτερες προκλήσεις;

Δεν ήταν και εύκολο. Απασχολούσαμε το ασανσέρ μέχρι κάποιος να το ζητήσει και μετά έπρεπε να τους περιμένουμε. Γυρνούσαμε με κόσμο να κοιτάει. Περιμέναμε να έρθει το μετρό που μας άρεσε και αν δεν ερχόταν περιμέναμε το επόμενο. Μας έκαναν παρατήρηση αρκετοί άνθρωποι. Έπρεπε πάντα να φροντίζουμε να μην φαίνεται ο κόσμος. Γενικά δεν ήταν ένα φιλόξενο μέρος για γυρίσματα, θα έλεγε κανείς. Ήταν όλο μια πρόκληση, αλλά η Εκάτη Κουκουτσάκη, που το γύρισε, ήταν εντελώς το άτομο που θα έκανε το άβολο για να βγει κάτι καλό. Σκεφτείτε ότι δεν είχα πει μόνο σε εκείνη για το κλιπ, αλλά οι συνθήκες φαίνονταν μη προσεγγίσιμες για άλλους. Αυτό ήθελα όμως. Να παίξουμε, να δοκιμάσουμε.

Το «Μετάλλαξη» είναι μέχρι στιγμής το πιο δημοφιλές τραγούδι σου. Τι πιστεύεις ότι ήταν αυτό που έκανε τον κόσμο, μεταξύ άλλων και εμένα, να συνδεθεί τόσο έντονα μαζί του;

Χαίρομαι πολύ που το ακούω και για σένα! Αυτό που έγινε με τη «Μετάλλαξη» ειλικρινά δεν το είδα να έρχεται και δεν το καταλαβαίνω και προσωπικά. Νομίζω είναι πολύ groovy και έχει ένα πολύ χαρούμενο και πιασάρικο ριφάκι στην κιθάρα, αλλά πάνω από όλα ήταν το timing. Η στιγμή που βγήκε μαζί με άλλες μουσικές της ελληνικής indie, η καραντίνα, η ανάγκη για ένα ανοιχτά queer δίσκο. Εγώ δεν το αγαπώ ιδιαίτερα αυτό το τραγούδι, κυρίως γιατί είναι το λιγότερο δικό μου σε αισθητική. Οριακά, δηλαδή, με ζόρισε που από όλη μου τη μουσική, αυτό που ακούστηκε παραπάνω ήταν το πιο ξένο σε μένα. Αλλά, αν μη τι άλλο, το έγραψα. Οπότε το στηρίζω και χαίρομαι πολύ που έστω και έτσι, ο κόσμος ένιωσε κάτι με αυτό.

Το «FILA ME», όπως και ολόκληρο το άλμπουμ, μιλάει για την ανηδονία. Πώς βιώνεις εσύ αυτό το συναίσθημα και πώς το αποτύπωσες μέσα από τη μουσική σου;

Η ανηδονία είναι ένα πολύ βάρβαρο συναίσθημα. Σε βρίσκει στο σημείο που δεν σου φταίει στην πραγματικότητα κάτι, αλλά ταυτόχρονα τίποτα δεν σε ελκύει κιόλας. Κρύβεται κάπου μέσα στο «όλα καλά, μωρέ, να εδώ δουλειά, λίγο σπίτι, δεν έχω όρεξη να βγω και πολύ, αλλά βλέπω μια σειρά τώρα». Για μένα ήρθε μετά από ένα υπέροχο καλοκαίρι με τις φίλες μου, όταν τελικά μετακόμισα στην Αθήνα για τη «νέα αρχή». Ωραία η δουλειά, ωραίο και το φαγητό, και οι άνθρωποι καλοί είναι, αλλά όλα τόσο άνοστα. Να σου συμβαίνουν φοβερά πράγματα και να χαίρεσαι όσο θα χαιρόσουν αν θυμόσουν ότι όντως έκλεισες τον θερμοσίφωνα. Να μην υπάρχουν ένταση, άκρα, πάθος. «Άγγιξέ με […] δες με δεν θα νιώσω τίποτα», λέω στο «FILA ME» και είναι ακριβώς αυτό. Γράφοντας τον δίσκο νομίζω προσπαθούσα κι εγώ να νιώσω μέσα από τη γραφή. Να βρω μικρές στιγμές ηδονής στους ήχους μου, στους στίχους, σε μια πετυχημένη μίξη. Γι’ αυτό νομίζω είναι από τις πιο προσεγμένες μου δουλειές. Γιατί μέσα κρύβει την ανάγκη μου να αισθανθώ ευχαρίστηση.

Κατά πόσο πιστεύεις ότι αυτή η ανηδονία εκφράζει τον τρόπο με τον οποίον η Gen Z βιώνει τον έρωτα;

Αστειεύεσαι; Δεν έχει υπάρξει μέχρι τώρα πιο ανηδονική γενιά από τη Gen Z. Αρχικά, δες σε τι μαγαζιά υπάρχουμε. Είναι όλα ίδια, με τις ίδιες καρέκλες, τα ίδια αυγά ποσέ, το ίδιο μάτσα, τα ίδια λεντ φωτάκια. Το ίδιο αποστειρωμένα. Πάμε σε παραστάσεις που μας είπαν ότι θα γίνουν sold out, μόνο για να τις δούμε. Δεν μιλάμε σε άνθρωπο, στέλνουμε μόνο μηνύματα και έχουμε κανονικοποιήσει οι στιγμές απομόνωσης να είναι “scrolling-time”. Και δεν παθαίνουμε τίποτα. Είναι σαν να προσπαθούμε ακόμα να θεραπευτούμε από την κρίση, το κακό parenting, τα over-crowded και μαξιμαλιστικά σπίτια, την έλλειψη χώρου και το να είμαστε σε λειτουργία επιβίωσης που δεν μας επιτρέπει να μπούμε ενεργητικά στην απόλαυση της ζωής μας. Στο «πάσχειν». Πώς να βιώνουμε τον έρωτα; Θέλουμε να είμαστε πάντα σωστοί, να μην είμαστε τοξικοί, να μην πιέσουμε κανέναν, να μην φέρουμε τον άλλον σε δύσκολη θέση με την επιθυμία μας, να μην φανούμε cringe, να μην φανούμε σαν να μην ξέρουμε πού πατάμε, να είμαστε nonchalant και διακριτικοί και να αποφεύγουμε κάθε άκρο. Ο έρωτας είναι ένα άκρο, παιδιά. Ένα ακραίο συναίσθημα. Πώς μπορούμε να επιτρέψουμε ένα άκρο στη ζωή μας, αν όλα τα υπόλοιπα βρίσκονται πάντα σε ένα ουδέτερο «γκρι»;

©Νέστωρ Δημητράκης

Ποια είναι η στάση σου απέναντι στην αντίληψη ότι τα “situationships” αφήνουν μεγαλύτερο συναισθηματικό αποτύπωμα πάνω μας από ό,τι ένας χωρισμός από μία μακροχρόνια σχέση;

Είναι λογικό μια σχέση που δεν πραγματώνεται ποτέ να παραμένει μια ανοιχτή καρτέλα που σε τρώει. Δεν σου έχει δοθεί χωροχρόνος να τη ζήσεις, να την απομυθοποιήσεις και, τελικά, δεν έχει πάρει αληθινή μορφή. Το μυαλό μας είναι φοβερός δημιουργός. Εκεί μέσα μια τέτοια σχέση μπορεί να πάρει κάθε φορά ό,τι σχήμα έχει το κενό που θέλουμε να καλύψει. Και μπορεί να μείνει μέσα σου για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα. Είδα, όμως, τις προάλλες τη μουσική παράσταση του φίλου μου Νίκου Αντωνόπουλου, «ΑΤΡΑΠΟΚΕΛ», στην οποία ο Νίκος έχει φτιάξει ένα μονταρισμένο αρχείο βίντεο με μουσική για τον χωρισμό από μια σχέση επτά χρόνων. Εκεί ένιωσα στο βάθος της ψυχής μου τι σημαίνει συναισθηματικό αποτύπωμα. Τι σημαίνει «δεν ξέρω ποιος είμαι μετά από σένα γιατί μεγάλωσα μαζί σου». Δεν νομίζω ότι κανείς μπορεί να συγκρίνει αυτό με οποιοδήποτε “situationship”. Κι αν το κάνει, απλά προσπαθεί να δώσει νόημα στη ζωή του μέσα από μια σχέση που δεν έχει πραγματικές αναμνήσεις. «Η ανάμνηση είναι ηδονή», λέω σε ένα τραγούδι του δίσκου. Μόνο με την πραγματική τριβή και τον χρόνο θα νιώσεις την ηδονή της συντροφικότητας και της σχέσης και μετά την ηδονή του αποτυπώματός της. Την ηδονή του να το έχεις ζήσει. Να το έχασες.

Ποια συμβουλή θα έδινες σε κάποιον που βιώνει έναν ανεκπλήρωτο έρωτα αυτή τη στιγμή;

Όσο πιο ανεκπλήρωτος είναι, τόσο μεγαλύτερος θα αρχίζει να φαντάζει. Αλλά δεν θα είναι. Γιατί στην πραγματικότητα ερωτεύεσαι περισσότερο τον εαυτό σου ερωτευμένο παρά τον άλλον. Ο έρωτας είναι πολύ πιο βαρύς όταν είναι κοινός. Ψάξε αυτό το βάρος και μην μείνεις στην ελαφρότητα του ανεκπλήρωτου. Ο έρωτας υπάρχει παντού. Η έμπνευση υπάρχει παντού. Και περισσότερο από ό,τι σε κάτι που δεν έγινε ποτέ. Ο έρωτας για τη στιγμή, ο έρωτας για τους φίλους σου, για τον ήλιο στο δωμάτιό σου, είναι πιο πραγματικά από τον έρωτα με το μυαλό σου.