Ένα παράξενο θέατρο σκιών φτιαγμένο από τις φιγούρες των έργων του Νίκου Χουλιαρά ζωντανεύει το μυθιστόρημά του, ο Λούσιας. Μέσα από τη ζωγραφική του ξεπηδούν οι ήρωες του. Ο Λούσιας καθρεφτίζεται στον μπερντέ, διπλασιάζεται και πολλαπλασιάζεται. Στα νερά της λίμνης αντανακλούν οι σκιές μιας παραμορφωμένης πραγματικότητας.
Το έργο του Νίκου Χουλιαρά είναι ένας κόσμος ολόκληρος. Ζωγράφος, συγγραφέας, ποιητής και μουσικός δημιουργεί ένα μαγικό, σκοτεινό, προσωπικό σύμπαν.
Η σκηνοθέτης – δραματουργός Ρηνιώ Κυριαζή μοιράζεται το Ημερολόγιο Προβών για την παράσταση «Στη Σκιά του Λούσια»:
Στην εφηβεία μου
…διαβάζω τον Λούσια του Νίκου Χουλιαρά, περπατώντας στα Γιάννενα, στέκομαι:
στο Δώδεκα: Αλλά και πάλι, είναι και τούτα εδώ-για τα χορτάρια μπροστά μου και τα βλέπω! Εγώ είμαι, και τα βλέπω. Να τα!… Μαύρα είναι. Εγώ, μαύρα, λέω. Γι’ αυτό, λέω, εγώ θα ‘μαι και κανένας άλλος. Εγώ, κι από μοναχός μου.
στην Τιτάνια: Κυριακή σήμερα. Εγώ λέω, Κυριακή θα ‘ναι. Κι αφού λέω Κυριακή, η Τιτάνια θα παίζει. Το βράδυ όμως θα παίζει. Μπορεί να ‘χει και χρωματιστό. Χρωματιστό θα ‘χει.
στον Φλοίσβο: Αλλά και το βράδυ εκείνο, στον μώλο, πολλά χρώματα είχε. Είχε όμως και μαύρα χρώματα. Έπαιζαν κι οι μουσικές!… Τέσσεροι ήταν, κι έπαιζαν. Στον Φλοίσβο ήταν.
στα χάνια: Να πάμε κι απ’ τα χάνια να δω και τις κατσαρόλες με τις πατάτες.
Φοιτήτρια στην Αθήνα
…συνεχίζω να τον διαβάζω: Ακόμα και τα Γιάννενα, κι αυτά, μες το κεφάλι μου τα ’χω.
Κάποια στιγμή σε μια παρέα συναντάω τη Σοφία Χουλιαρά, την κόρη του Νίκου, τη θαυμάζω για την καλλιτεχνική της ματιά, μιλάμε για το έργο του πατέρα της κι όχι μόνο.
Αργότερα
Συνεργαζόμαστε με τη Σοφία στις παραστάσεις Ανάμεσα στα ερείπια των Ελεύθερων Πολιορκημένων και στον Λάμπρο, της έρχεται μια ιδέα! Ο Άθως Δανέλλης με τις σκιές από το έργο του Νίκου Χουλιαρά να ζωντανέψει τον Λούσια με μουσική του Νίκου Βελιώτη! Τόσο καλό που μοιάζει σαν να ήταν εκεί και να μας περίμενε.
Άνοιξη 2022
Συναντήσεις με τη Σοφία και τον Άθω στην Πλατεία Προσκόπων, ατελείωτες ιστορίες για τα Γιάννενα, τον Καραγκιόζη, τον Χουλιαρά, τις σκιές, το φως και το τίποτα. Μαγεύομαι από τον Άθω, την ευγένεια, το ήθος, το μέγεθος του αυθεντικού καραγκιοζοπαίχτη και του αληθινού καλλιτέχνη.
Καλοκαίρι 2022 – Καλοκαίρι 2023
Σκέψεις και προσπάθειες για τον τρόπο πραγματοποίησης της δουλειάς μας. Πολλά όχι, ένα ναι, και ξεκινάμε!
Σεπτέμβριος 2023
Κάθε Πέμπτη νωρίς το πρωί, με το που αφήνουμε τα παιδιά στο σχολείο, καφεδάκι στο Οντεόν με τη Σοφία. Ποιήματα, σκίτσα, εικόνες.
Νοέμβριος 2023 έως και σήμερα!
Πολλές νύχτες για τη δραματουργική επεξεργασία, πολλά drafts… Ενθουσιασμός, απογοητεύσεις. Μα δεν μπορώ να κόψω τίποτε, αν το βγάλω αυτό χάνεται όλο! Αυτό δεν αλλάζει με τίποτε! όχι δεν μπορώ να το κόψω εδώ, χαλάει η μουσική του… Να το κάνουμε ολόκληρο; Κι όσες ώρες κρατήσει;;;
Ιανουάριος 2024 έως και σήμερα!
Ατελείωτες κουβέντες με Νίκο Βελιώτη, Στέβη Κουτσοθανάση, Δέσποινα Χαλκορόκα, Ορέστη Τάτση, Δήμητρα Γκλιάτη και πρόβες.
Άνοιξη 2024
Μεγάλη Παρασκευή στο Θέατρο Θησείον, από τις εκκλησίες ακούγεται η πένθιμη καμπάνα και το βράδυ που ξενυχτάμε για τα φώτα, οι γρύλλοι. Μα νόμιζα πως τους πρόσθεσε ο Βελιώτης στη μουσική! Επί σκηνής ο Άθως Δανέλλης με το τσούρμο των σκιών του, τις φιγούρες του. Η Δέσποινα με τις μουσικές, τις προβολές, τα λουκούμια, τα στραγάλια, τα κουδούνια, τρίτο κουδούνι και πάμε. Κι εγώ με το Λουσιάκι μου… ο ομορφότερος, σπαρακτικότερος και πιο αληθινός ρόλος της ζωής μου. Ο καθρέφτης, που μας δείχνει τι δεν κάνουμε για τα παιδιά του κόσμου, για τις ωραιότερες πλευρές της ανθρωπότητας. Χλευάζουμε, παραπετάμε, χτυπάμε… μέχρι και σκοτώνουμε – βλ. «ένας τρελός ήτανε μόνο» – τον τρελό μας, τη μόνη ελπίδα μας.
