Ένα από τα πιο γοητευτικά βιβλία που γράφτηκαν ποτέ ζωντανεύει ξανά στη σκηνή. Η παράσταση Jane επιστρέφει στην ανεξάντλητη, διαχρονική δύναμη που αναβλύζει από την ιστορία της Σαρλότ Μπροντέ, μια αφήγηση που συνεχίζει να συγκινεί και να προκαλεί, γενιές μετά τη γέννησή της. Η παράσταση εξερευνεί σε βάθος το εμβληματικό μυθιστόρημα αλλά και την τολμηρή, πρωτοπόρα πορεία της Μπροντέ ως γυναίκα συγγραφέα στην βικτοριανή εποχή. Μέσα από μια σύγχρονη και ανατρεπτική θεατρική γλώσσα το έργο φωτίζει ζητήματα ταυτότητας, ελευθερίας και επιθυμίας. Το Jane είναι μια γιορτή για την δημιουργικότητα ως το πιο απαραίτητο survival kit.
Η σκηνοθέτιδα Κατερίνα Μαυρογεώργη μοιράζεται το Ημερολόγιο προβών για την παράσταση “Jane” που παρουσιάζεται RABBITHOLE από τις 23 Οκτωβρίου:
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2024 – ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2024, ένα απαραίτητο recap
Πριν δύο χρόνια και κάτι, στο θέατρο Θησείον, ξεκινήσαμε πρόβες για το Jane, μια σκηνική και δραματουργική διασκευή πάνω στην πασίγνωστη Jane Eyre της Σαρλότ Μπροντέ. Αγαπώ τις διασκευές. Μου άρεσε από παλιά να πειράζω γνωστά παραμύθια, την Χιονάτη, την Λίμνη των Κύκνων, την Σταχτοπούτα. Και τώρα την Jane Eyre. Το ρομαντικό γοτθικό μυθιστόρημα με τo αναγκαίο happy end, το οποίο αν το διαβάσεις παράλληλα με την βιογραφία της Σαρλότ Μπροντέ, αποκτά μια εντελώς άλλη διάσταση.
Ήμασταν λοιπόν εκεί, στο Θησείον, η Νάνσυ, η Βίκυ, ο Δημήτρης, η Μαριτίνα και η Μαρία, και δοκιμάζαμε κάθε μέρα χίλια πράγματα. Μπαινοβγαίναμε στην βικτωριανή εποχή, ερευνούσαμε την φυματίωση και την μεσαία τάξη στην Αγγλία του 1847, εξερευνούσαμε το θανατερό Χάουγορθ το χωριό της οικογένειας Μπροντέ, τους κρυφούς κι απαγορευμένους έρωτες της Σαρλότ, τις επικίνδυνες γυναίκες που ζουν κλειδωμένες στην σοφίτα για το καλό όλων, τα τιμωρημένα κορίτσια στα οικοτροφεία που στέκουν ακίνητα όλη μέρα μέχρι να μεταμορφωθούν κι αυτά σε επικίνδυνες γυναίκες, απορούσαμε με την λιλιπούτεια αλλά πανίσχυρη ηρωίδα Jane και περάσαμε ώρες πολλές με το να ασχολούμαστε και να διαφωνούμε πάνω στην αμφιλεγόμενη προσωπικότητα του κυρίου Ρότσεστερ.
Αγαπημένες συντελέστριες και συντελεστές μας πλαισίωναν σε αυτές τις πρόβες κι εξερευνούσαν μαζί μας, ο Δημήτρης, η Μαρία, η Βάσια, η Άρτεμις, η Αναστασία, ο Σεραφείμ, μέχρι που τελικά ο κόσμος του Jane εμφανίστηκε στις 18 Μαρτίου του 2024 πάνω στην σκηνή. Παίξαμε μόνο 17 παραστάσεις. Τόσες έβγαιναν τότε.
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2026
Είμαστε στο Rabbithole και συζητάμε με την καλλιτεχνική ομάδα. Τον Γιώργο Σίμωνα, την Τόνια Ράλλη και την Ιωάννα Μακκαβέι. Φαίνεται πως το Jane, δυο χρόνια μετά, βρήκε καινούργια στέγη. Δίνουμε τα χέρια. Η παράσταση θα γίνει!
ΜΑΙΟΣ 2026
Ο πρώτος μας κύριος Ρότσεστερ, ο αγαπημένος μας Δημήτρης Δρόσος, δεν μπορεί τελικά να είναι μαζί μας σε αυτό το δεύτερο ανέβασμα και ιδού ο πρώτος αποχαιρετισμός στην ομάδα. Είναι δύσκολο αλλά είναι μέσα στην ζωή και στην δουλειά αυτά τα συμβάντα. Υποδεχόμαστε το νέο μας μέλος στην βικτοριανή αυτή λέσχη, τον Βασίλη Σαφό!
ΙΟΥΝΙΟΣ 2026
Κάνουμε μια ανάγνωση του έργου. Ή μάλλον ξανα-κάνουμε μια ανάγνωση του έργου. Είναι όλα ίδια αλλά και εντελώς αλλαγμένα. Εμείς είμαστε αλλιώς. Είμαστε πια άλλοι άνθρωποι, σχεδόν 3 χρόνια μετά. Ο κόσμος έχει αλλάξει (κι άλλο). Έχει σκληρύνει (κι άλλο).
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2026
Ξεκινάμε πρόβες στο Rabbithole. Τις πρώτες μέρες το αίσθημα deja-vu συνεχίζεται, είναι σαν να βλέπουμε το ίδιο επαναλαμβόμενο όνειρο: «Είδα λέει ότι ξανακάναμε το Jane, αλλά σε άλλο θέατρο…» Μόνο που είναι πραγματικότητα. Τις επόμενες μέρες πιάνουμε ρυθμό στην πρόβα. Συνειδητοποιώ ότι ολόκληρη η παράσταση δουλεύεται από την αρχή, νιώθω τυχερή που έχουμε αυτήν την ευκαιρία. Αλλάζουμε πράγματα, ψαχουλεύουμε, εμβαθύνουμε κι άλλο, δοκιμάζουμε.
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2026
Βρέχει, φυσάει, κάνει κρύο, το φετινό φθινόπωρο στην Αθήνα μοιάζει με τον υγρό κι αμείλικτο καιρό της αγγλικής εξοχής. The English countryside. Η Τζέιν, ο Ρότσεστερ, η κυρία Φαίρφαξ ανεβοκατεβαίνουν στην σκηνή του Rabbihole, το έργο χτίζεται κι ανακαινίζεται παράλληλα. Η Νάνσυ, ο Βασίλης κι η Βίκυ γνωρίζονται, ξαναγνωρίζονται, υφαίνουν την παράσταση και την πλουτίζουν με την ενέργεια και την δημιουργικότητά τους. Οι μέρες περνούν γρήγορα, οι πρόβες κυλούν, τα σκηνικά μπαίνουν στην θέση τους, τα φώτα ανάβουν, το τρακ στα ύψη, σκέφτομαι ξανά την Σαρλότ Μπροντέ, να γράφει, μόνη της, στο δωμάτιο της με ένα κερί, το βράδυ, μετά από ώρες δουλειάς, να γράφει γρήγορα γρήγορα, πυρετωδώς, με το μελάνι να της βάφει τα δάχτυλά, να προλάβει να τελειώσει το μυθιστόρημά της. Το οποίο θα εκδώσει με αντρικό ψευδώνυμο.
Θέλουμε πολύ να μοιραστούμε αυτήν την ιστορία, ξανά.
