Καταρχάς πρέπει να ξεπεράσεις τον τίτλο. Το Love, Death & Robots δεν προδιαθέτει ιδιαίτερα κάποιον για αυτό που πρόκειται να δει. Κι αυτό είναι κρίμα, διότι αν υπερβείς τον ενδοιασμό του τίτλου θα ανακαλύψεις μία από τις πιο ψυχαγωγικές αλλά συνάμα ποιητικές ανθολογίες της τηλεόρασης. Η συλλογή αυτή των μικρών κομψοτεχνημάτων που συνδυάζουν κάθε δυνατή μορφή και τεχνοτροπία animation με (ενίοτε) αληθινούς ηθοποιούς ή ψηφιακά σκαναρισμένες εκδοχές τους είναι μια αισθητική πανδαισία.
Τι είναι λοιπόν το Love Death & Robots του Netflix; Είναι μια ανθολογία μικρού μήκους επεισοδίων (από 7 μέχρι και 20 λεπτά το καθένα) τα οποία βασίζονται σε διηγήματα επιστημονικής φαντασίας. Δημιουργοί είναι ο Τιμ Μίλερ και ο σπουδαίος Ντέιβιντ Φίντσερ, οι οποίοι και την δημιούργησαν το 2019, ενώ φέτος κυκλοφόρησε ο τέταρτος κύκλος της.
Η θεματολογία της αγγίζει την επιστημονική φαντασία, τον τρόμο, την δυστοπική σάτιρα, την κωμωδία, χωρίς να περιορίζεται από τίποτα παρά μόνο από τη φαντασία των δημιουργών της. Πολλά επεισόδια είναι ψυχαγωγικές ιστορίες με τέρατα, οι οποίες παίζουν με τα κλισέ του είδους κλείνοντας το μάτι στον θεατή. Άλλα επεισόδια όμως είναι σχεδόν φιλοσοφικά δοκίμια με μία σπαρακτικά ποιητική διάθεση, ιστορίες που προκαλούν βαθύτατα ερωτήματα γύρω από καίριες πτυχές της ανθρώπινης φύσης ή και γύρω από το πώς αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα. Κι αυτό διότι, όντας βασισμένα σε διηγήματα διαφορετικών συγγραφέων, αποτελούν ένα οπτικό απόσταγμα του καλύτερου που έχει να δώσει η σύγχρονη επιστημονική φαντασία: πολλαπλές και φρέσκες οπτικές γωνίες και ανεξάντλητοι προβληματισμοί, αλλά και μερικές φορές απλά απενοχοποιημένη pulp διασκέδαση.
Η λέξη «οπτικά» είναι κλειδί εδώ. Διότι αν και οι περισσότερες ιστορίες ποικίλουν από ενδιαφέρουσες μέχρι πραγματικά υπέροχες, αυτό που τις εξυψώνει είναι η αισθητική. Η δυνατότητα παραγωγής πολλών αυτόνομων επεισοδίων μικρής διάρκειας δίνει την ευκαιρία στους παραγωγούς να πειραματιστούν με κάθε είδους τεχνοτροπία animation και κάθε πιθανό συνδυασμό: από στιλιζαρισμένη κόμικ αισθητική και καρικατούρες γελοιογραφίας μέχρι τόσο ρεαλιστικές A.I. δημιουργίες που αμφιβάλλεις αν αυτό που βλέπεις είναι αληθινοί άνθρωποι ή όχι. Σε ένα επεισόδιο μάλιστα οι εκφράσεις στα πρόσωπα των animated χαρακτήρων ήταν τόσο λεπτομερείς που στιγμιαία πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη ότι ο πρωταγωνιστής είναι εκπληκτικός στον ρόλο του, για να συνειδητοποιήσω αμέσως ότι δεν είναι ηθοποιός αλλά ψηφιακό animated δημιούργημα.
Το μπόλικο γυμνό και η γραφική «σπλάτερ» βία είναι επίσης χαρακτηριστικά που τονίζουν τον ξεκάθαρα ενήλικο προσανατολισμό της ανθολογίας. Ακόμα κι εκεί, το animation προσφέρει νέους και ενδιαφέροντες τρόπους αποτύπωσης της επιθυμίας.
Είναι σαφές ότι οδηγός ενός τέτοιο εγχειρήματος είναι το Black Mirror του Τσάρλι Μπρούκερ. Όμως στην προκειμένη περίπτωση, η τόσο μικρή διάρκεια των επεισοδίων και των ιστοριών που αυτές αφηγούνται, δίνει την ευκαιρία για διαρκείς πειραματισμούς σε ιδέες. Δεν υπάρχει τόσο έντονο το βαρίδι της ανάπτυξης και ολοκλήρωσης της αρχικής ιδέας, όπως σε μία ταινία ή μεγάλης διάρκειας τηλεοπτικό επεισόδιο, κι αυτό δρα απελευθερωτικά, επιτρέποντας στη δημιουργικότητα να δράσει ανεξέλεγκτα, δίχως περιορισμούς.
Προσδεθείτε, αφήστε στην άκρη προσδοκίες ή προκαταλήψεις και αφεθείτε στην αξιοθαύμαστη και οργιώδη ανθρώπινη φαντασία. Η συντομία των επεισοδίων (η οποία ταιριάζει στη μειωμένη προσοχή της εποχής μας) και η ποικιλία στην αισθητική, τη θεματολογία και το ύφος τους, τα καθιστούν εθιστικά. Αυτός όμως είναι ένας εθισμός που είναι ψυχαγωγικός όσο και ωφέλιμος.
