Χωρίς να έχω παρακολουθήσει ιδιαίτερα την ονοματολογία (που κράτησε πάρα πολύ) γύρω από τον (ή την) ηθοποιό που θα γινόταν ο νέος Μποντ, σε σχέση με τον Ρόμπερτ Πάτινσον μόνο ίσως ο Τζος Ο’Κόνορ θα καθόταν πιο καλά στα δικά μου αυτιά, καθώς μου φαίνεται πως θα ήταν μια πιο παιχνιδιάρικη, πιο ευέλικτη, κάπως πιο κόντρα και πιο ανανεωτική επιλογή. Σε σχέση όμως με τους πολλούς άλλους υποψηφίους, από τον Τζακ Λόουντεν και τον Τζέικομπ Ελόρντι ως τον Κάλουμ Τέρνερ και τον (ο Χριστός και η Παναγία δηλαδή) Πολ Μεσκάλ, ο Πάτινσον μου μοιάζει σαν η καλύτερη απόφαση.
Και βασικά μαθαίνοντας χθες το απογευματάκι την είδηση, η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό ήταν «Μα ναι, φυσικά, εννοείται. Μα δεν ήταν άλλωστε πάντα ο Τζέιμς Μποντ;». Είναι σαν ο Πάτινσον να έφερε πάντα την τζεϊμσποντίλα πάνω του. Όχι βέβαια με την έννοια ότι ήταν ένας άγραφος, μια λευκή σελίδα που περίμενε τον Μποντ, ώστε επιτέλους να γεμίσει και να βρει το νόημά της: ο Πάτινσον είναι αφενός ήδη μεγάλος σταρ και αφετέρου εξαιρετικός ηθοποιός, που έχει κερδίσει τα γαλόνια του σε μια σειρά από ψαγμένες ταινίες. Αλλά είναι σαν να έχεις κάνει στη ζωή σου ένα σωρό πράγματα και μετά σου συμβαίνει κάτι καινούργιο και λες κουμπώνω πολύ φυσικά εδώ, είναι σαν να μην ξεκίνησε τώρα αυτό, είναι σαν όλα τα πιο πριν μου κάπως να με οδηγούσαν προς τα εδώ. Θα πει κανείς, μα γίνεται ο Μπάτμαν να είναι ταυτόχρονα και ο Μποντ; Όλα γίνονται: “Μy name is Wayne, Bruce Wayne” ή “My name is man, Bat-man”.
Κι όλη αυτή η κουβέντα έχει την αξία της, δεν είναι παραφιλολογία, αλλά μάλλον η κατεξοχήν φιλολογία του brand «Τζέιμς Μποντ». Γιατί, κατά τη γνώμη μου, πατρίδα του Τζέιμς Μποντ είναι περισσότερο η ποπ κουλτούρα παρά το σινεμά. Ακόμη κι αν το σινεμά είναι το κύριο και το καταλυτικό μέσο με το οποίο κατοχυρώθηκε στην ποπ κουλτούρα, ήταν σαν όλο του το κινηματογραφικό σύμπαν να λειτούργησε ως όχημα που υπηρέτησε το στάτους του, την πόζα του, τις ιδιότητές του, τα χαρακτηριστικά που αποτελούσαν το σήμα κατατεθέν του.
Από άποψη ποπ κουλτούρας λοιπόν, όλα τα φώτα θα είναι στραμμένα πάνω στον έβδομο Μποντ της Ιστορίας, μετά τους Σον Κόνερι, Τζορτζ Λέιζενμπι, Ρότζερ Μουρ, Τίμοθι Ντάλτον, Πιρς Μπρόσναν και Ντάνιελ Κρεγκ. Αλλά ο Ρόμπερτ Πάτινσον αμήχανος δεν θα είναι, ξυλάγγουρο δεν θα είναι, σαγηνευτικός θα είναι, σαν το ψάρι στο νερό θα είναι, στοίχημα δεν θα είναι. Από άποψη σινεμά όμως, εκκρεμεί ένα όντως μεγάλο στοίχημα: τι μπορεί να κάνει στο σύμπαν των ταινιών Τζέιμς Μποντ μια τόσο βαριά σκηνοθετική υπογραφή όπως αυτή του Ντενί Βιλνέβ; Και κάπως έτσι το όνομα αυτού που νιώθουμε είναι Περιέργεια, Μεγάλη Περιέργεια.
