Επιμέλεια: Σοφία Ευτυχιάδου
Περνώντας τον καιρό της καραντίνας: Το ελculture ζητάει σε πρόσωπα απ’ τον κόσμο των τεχνών να μας στείλουν τη δική τους ανταπόκριση για τις μέρες της καραντίνας μοιράζοντας ελεύθερα μαζί μας τις σκέψεις τους.
Η ηθοποιός Μένη Κυριάκογλου μάς στέλνει τη δική της ανταπόκριση:
Ζούμε κάτι ζοφερό και αποτρόπαιο, ζούμε έναν πόλεμο. Κάθε απόγευμα ακούμε τα πολεμικά ανακοινωθέντα, μαθαίνουμε τους νεκρούς, τους πληγέντες, τις, ίσως ελπίδες, τις προτροπές, τις συμβουλές, τις απαγορεύσεις. Έχω τη βεβαιότητα ότι θα λέμε «εμείς στα χρόνια της αρρώστιας», όπως έλεγαν οι γονείς μας «εμείς στην κατοχή»… Η πρώτη απαγόρευση, που είναι πέρα από τη φύση του ανθρώπου, σημαίνει την κατάργηση μιας από τις σπουδαιότερες αισθήσεις μας, την κατάργηση της αφής και κατ’ επέκτασιν, της αγκαλιάς, των φιλιών, των χαδιών. Γι’ αυτό θα κάνω μια ελεγεία στα φιλιά, θα γράψω την ελεγεία των φιλιών!
Από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνει ο άνθρωπος στη ζωή του είναι τα φιλιά. Μετά έρχεται το φεγγάρι, η θάλασσα, τα λουλούδια. Μπορεί να ξεχάσεις πολλά πράγματα, ονόματα, τους δρόμους, την πόλη, αλλά ποτέ το φιλί. Φιλιά που δίνεις και φιλιά που παίρνεις. Χιλιάδες διαφορετικά φιλιά, όλη μας η ζωή είναι κεντημένη φιλιά. Τα παιδικά, απανωτά, χαρούμενα φιλιά. Το φιλί του στρατιώτη. Τα πρωινά φιλιά, πριν φύγεις για τη δουλειά. Απογευματινά φιλιά. Το φιλί σε τρένο που φεύγει μαζί με τον σταθμό… Φιλιά διψασμένα και απεγνωσμένα. Τα φιλιά στα ποιήματα γενικώς και ακαταπαύστως… Ναι, χιλιάδες φιλιά και φυσικά το φιλί της Ζωής και το φιλί του Θανάτου…
Και μια εικόνα, που μου ‘ρχεται πολύ στον νου, τώρα στον εγκλεισμό: «θέλω να δραπετεύσω από τον Κόσμο», είπε ο Έζρα Πάουντ. Και πρόσθεσε αμέσως: «Κάπου πρέπει να υπάρχει ένα φως… κάπου…». «Το φως στον τριανταφυλλόκηπο», είπε ο Έλιοτ.
