ΜΟΝΟ ένα σώμα
ΜΟΝΟ ένας μουσικός
ΜΟΝΟ ένας ήχος, ένα πιάνο, μια τρομπέτα
ΜΟΝΟ αυτή η στιγμή, αυτός ο συγκεκριμένος χώρος
To Mόνο είναι η πρώτη σόλο παράσταση σε θεατρική σκηνή μετά από μια περίοδο δέκα χρόνων, κατά τα οποία ο Κωνσταντίνος Μίχος παρουσίαζε πολυπληθή έργα κυρίως σε δημοσίους χώρους φορτισμένους με ιστορική σημασία, όπως τα Προσφυγικά, το νοσοκομείο Σωτηρία, ο χώρος κράτησης των Γερμανικών δυνάμεων κατοχής. Έργα στα οποία συνδύαζε επαγγελματίες χορευτές με ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, πρόσφυγες, παιδιά, άτομα με ειδικές ανάγκες.
Αυτή την φορά ο Κωνσταντίνος Μίχος συναντιέται με τον μουσικό Αντώνη Σταυρινό.
Μία μοναδική κάθε φορά παράσταση, καθώς οι δυο καλλιτέχνες προσπαθούν να αφουγκραστούν τον συγκεκριμένο χώρο και μέσα από μια πειραματική διαδικασία να καταλήξουν σε μια νέα σύνθεση με στόχο να συνδεθούν με την εκάστοτε περιοχή και την ιστορία της. Η αυτοσχεδιαστική παράσταση παρουσιάστηκε ήδη τον Μάιο στο θέατρο Εμπρός, όπου συνομίλησε με το παρελθόν και το παρόν του κατειλημμένου θεάτρου αλλά και το εγχείρημα των αυτοδιαχειριζόμενων χώρων.
Στο Ίδρυμα Κακογιάννη, η οδός Πειραιώς, από τα μακριά τείχη του Πελοποννησιακού πόλεμου ως τα τείχη της νυκτερινών κέντρων, γίνεται το θέμα γύρω από το οποίο ελίσσονται δραματουργικά ο χορευτής και ο μουσικός. Διαβρώνοντας τους ήχους της περιοχής και βυθιζόμενοι στις σωματικές μνήμες της πρώην βιομηχανικής και νυν βαριάς βιομηχανίας διασκέδασης, με την υλικότητα της μουσικής και τη μουσικότητα του σώματος να ανταλλάσσουν θέσεις, κρατούν μια κριτική πορεία – σχόλιο στην έννοια της διασκέδασης υψηλής και λαϊκής τέχνης, την οδό Πειραιώς και το ίδιο το θέατρο του Ιδρύματος Κακογιάννη.
