Κατ’ εμέ ο Τheodore είναι μέσα στην πρώτη πεντάδα λόκαλ indie καλλιτεχνών. Και όταν λέω στην πρώτη πεντάδα, εννοώ αυτή των πιο άρτιων δειγμάτων της. Αυτών δηλαδή που στέκονται επάξια δίπλα από παραγωγές εκατομμυρίων του εξωτερικού. Μεγάλη απόδειξη των σκέψεων μου είναι η παρουσία του το 2019 στο NPR Tiny Desk session, όταν επιλέχθηκε (καθόλου τυχαία) από τον Bob Boilen. Δεκαπέντε χρόνια τώρα έχοντας στο ενεργητικό του πέντε ολοκληρωμένα albums, έχει εμφανιστεί σε μερικά από τα σημαντικότερα φεστιβάλ της Ευρώπης και των ΗΠΑ.
Δικός μου αγαπημένος δίσκος του, το “Ιnner Dynamics” από το 2018, ο οποίος ήταν και η πρώτη επαφή μου με τη μουσική του. Eπίσης ό,τι προηγείται και ό,τι έπεται δισκογραφικά αυτού του δίσκου, είναι ένα ηλεκτρονικό μυσταγωγικό όνειρο, με το άλμπουμ “Voyage” το 2022 να σφραγίζει την καλλιτεχνική περσόνα του Theodore. Mέχρι τον προηγούμενο Σεπτέμβριο που το τελευταίο ολοκληρωμένο άλμπουμ του με τίτλο “Fire” ήρθε πραγματικά να κάψει όσα θεωρούσαμε δεδομένα στον ήχο του. Λέμε όλοι για την αλλαγή πορείας της μουσικής του Theodore και αρκετά δικαιολογημένα θα έλεγα. Ωστόσο αν ακούσεις προσεκτικά παλαιότερες δουλειές του, θα καταλάβεις πως αυτή η σπίθα βρισκόταν πάντα εκεί στα ατελείωτα ηλεκτρονικά ηχοτοπία. Έχει έναν σοβαρό υποβόσκοντα ροκ χαρακτήρα η μουσική του, ειδικά στα ξεσπάσματά της και ειδικά στον τρόπο με τον οποίο τα τύμπανα συνδιαλέγονται με τα synths και έπειτα με την υπόλοιπη παραγωγή. Στο εξαιρετικό “Fire”, όπου τα φωνητικά του είναι πιο απενοχοποιημένα από ποτέ και τα synths πιο μάχιμα από ποτέ, κάνουν αυτή τη ροκ σπίθα να αναδείξει τη φωτιά που πάντα υπήρχε μέσα στον πυρηνικό του ήχο.
Ο Theodore κλείνει το πρώτο συναυλιακό καλοκαίρι στο Αίθριο της Στοάς Culture, παρουσιάζοντας ένα ξεχωριστό live με τη νέα μπάντα του και special guests (THE Astrolabe, Θάνος Γιαμάς), το Σάββατο 10 Οκτωβρίου, σε μια concept συναυλία ειδικά σχεδιασμένη για τον χώρο, με τίτλο “A Cold Summer“. Λίγο πριν την εμφάνιση του στη Στοά Culture, κάναμε μια κουβέντα για το comfort zone στη δημιουργία, την έκρηξη που δημιουργεί το «ΤΩΡΑ» και το πώς «ζουν» τα τραγούδια πάνω στη σκηνή.
Ακούμε έναν νέο, πιο εκρηκτικό Theodore. Τι πιστεύεις ότι ξεκλείδωσε αυτή τη νέα πλευρά στον ήχο σου;
Κάθε δίσκος και κάθε τραγούδι που γράφω αποτυπώνει την περίοδο στην οποία βρίσκομαι. Την επαφή μου με ό,τι συμβαίνει γύρω μου, αλλά και τη δημιουργική μου δυνατότητα να μετατρέπω ό,τι νιώθω σε μουσική και στίχο. Στο “FIRE”, σε αντίθεση με τους προηγούμενους δίσκους, ήθελα πολύ γρήγορα, άμεσα και ωμά να περιγράψω αυτά που σκέφτομαι, χωρίς να τα φιλοσοφήσω. Απλά να τα βγάλω από μέσα μου. Τώρα! Γι’ αυτό ίσως και αυτή η έκρηξη.
Το ένστικτο και η ανάγκη για καλλιτεχνική ανανέωση είναι αυτά που σε οδηγούν κάθε φορά;
Πιο πολύ η ανάγκη μου να καταλάβω ποιος είναι ο κόσμος γύρω μου και ποιος είμαι εγώ μέσα σε αυτόν, αλλά και αυτή η αναζήτηση αυτού του εθιστικού συναισθήματος της πληρότητας που νιώθω όταν γράφω, παίζω, ψάχνω ή φαντάζομαι τη μουσική μου. Είναι από αυτά τα συναισθήματα που, μια φορά να τα νιώσεις, τα κυνηγάς για πάντα.
Υπάρχει comfort zone στη δημιουργία;
Η δημιουργία αποκτά φοβερό ενδιαφέρον ακριβώς μετά τα όρια του comfort zone. Εκεί που ο δημιουργός αρχίζει να αισθάνεται λίγο άβολα και ξεκινά να περπατά σε καινούρια μονοπάτια, αλλά και να ανακαλύπτει καινούριες πτυχές του εαυτού του. Εκεί χρειάζεται θάρρος, γιατί δεν ξέρεις πού οδηγεί. Τις περισσότερες φορές πουθενά. Ακόμα κι έτσι όμως, η απόσταση που έχει διανύσει παραμένει κι έχει αξία. Κάποιες φορές όμως γεννιούνται μαγικά πράγματα. Αυτά που σου θυμίζουν γιατί ξεκίνησες να γράφεις μουσική και πώς ένιωθες ως παιδάκι παίζοντας. Αναζητώντας συνεχώς αυτά τα όρια και προσπαθώντας να τα ξεπεράσεις, διευρύνεις έτσι και το comfort zone.
Νιώθεις πως σήμερα γράφεις περισσότερο με το συναίσθημα ή με την εικόνα στο μυαλό σου;
Πάντα νομίζω πως επιλέγω ένα θέμα και γράφω γι’ αυτό. Στην πορεία συνειδητοποιώ, με ελάχιστες εξαιρέσεις, πως τελικά γράφω για όλα μου τα συναισθήματα, τις αγωνίες, τους προβληματισμούς και τα όνειρά μου. Βοηθούν πολύ η μουσική και οι στίχοι ως μέσο, γιατί στο τέλος δεν μπορώ να ξεχωρίσω τι έγραψα με το μυαλό μου και τι με την ψυχή μου.
Ποια είναι η πιο δύσκολη ισορροπία για σένα αυτή τη στιγμή ως καλλιτέχνη;
Όσο περνάει ο καιρός, νομίζω πια πως η ισορροπία και ο καλλιτέχνης είναι έννοιες αντίθετες. Δυσκολεύομαι ακόμα και να βάλω αυτές τις δύο λέξεις στην ίδια πρόταση.
Το νέο σου single “A Cold Summer”, κουβαλά μια πολύ ιδιαίτερη αναφορά. Τι σε τράβηξε σε αυτή την ιστορία και τι σε έκανε να τη μεταφέρεις μουσικά στο σήμερα;
Το “A Cold Summer” είναι γραμμένο για μια πολύ συγκεκριμένη ιστορία. Τον Ιούλιο του 1945, κοντά στο New Mexico των ΗΠΑ, κάποια από τα λαμπρότερα μυαλά της εποχής μαζεύτηκαν για να δοκιμάσουν την πρώτη έκρηξη ατομικής βόμβας. Ογδόντα χιλιόμετρα μακριά υπήρχε μια κατασκήνωση, όπου έμεναν δώδεκα έφηβα κορίτσια με τις δασκάλες τους. Ένα από αυτά τα κορίτσια, η Barbara Kent, η μόνη που έζησε πέρα από τη μέση ηλικία, περιγράφει πως η έκρηξη τις πέταξε από τα κρεβάτια τους. Βγήκαν έξω και ο ήλιος ήταν τρομακτικός. Μετά από λίγο άρχισε να χιονίζει. Δεν μπορούσαν να εξηγήσουν αυτό το φαινόμενο μέσα στο καλοκαίρι. Έτρεξαν, έβαλαν τα μαγιό τους και άρχισαν να παίζουν στη λίμνη με τις νιφάδες του χιονιού, οι οποίες ήταν στην πραγματικότητα ραδιενεργό κατάλοιπο. Χαζεύοντας στο Netflix, περιμένοντας μια πτήση πριν από λίγους μήνες, έπεσα πάνω σε ένα ντοκιμαντέρ όπου αναφερόταν αυτή η ανατριχιαστική ιστορία. Και σκέφτηκα πόσο επίκαιρη είναι. Εμείς εδώ νιώθω σαν να είμαστε αυτά τα κορίτσια. Κοντά μας συμβαίνουν τρομερά πράγματα και, ενώ οι συνέπειες είναι ίσως προβλέψιμες, εμείς φοράμε τα μαγιό μας και πηγαίνουμε να παίξουμε.
Οι live εμφανίσεις σου μοιάζουν σχεδόν κινηματογραφικές. Όταν δημιουργείς ένα κομμάτι, σκέφτεσαι ήδη πώς θα «ζήσει» πάνω στη σκηνή;
Τελευταία όλο και λιγότερο. Αυτό αρχίζει πια σε άλλο στάδιο, μαζί με τους μουσικούς και τους συνεργάτες μου, όπου προσπαθούμε να φτιάξουμε την καλύτερη δυνατή συναυλιακή εμπειρία. Αυτή είναι μια πολύ ζωντανή και δυναμική διαδικασία, την οποία απολαμβάνω ιδιαίτερα αυτές τις ημέρες. Και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι, πέρα από την πολύ προσεκτική δουλειά που κάνουμε, το live εξαρτάται πολύ από τον κόσμο και από την ημέρα. Και αυτό κάνει κάθε συναυλία μοναδική.
Γύρω από αυτό ετοιμάζεις και μια concept συναυλία στη Στοά Culture, με ειδικά σχεδιασμένους φωτισμούς και projections για τον χώρο. Πώς το έχεις φανταστεί όλο αυτό σαν εμπειρία;
Με αφορμή το “A Cold Summer” και τους σημερινούς συσχετισμούς που προκύπτουν από την ιστορία του, ετοιμάζουμε ένα show που συνδυάζει φως, βίντεο και την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του χώρου. Η παράσταση έχει σχεδιαστεί ειδικά για αυτόν, τη Στοα Culture, κατά μία έννοια, μπορεί να υπάρξει μόνο εκεί. Αυτό είναι κάτι που για μένα την κάνει πραγματικά μοναδική.
Τι θα ήθελες να μείνει στον κόσμο αφού τελειώσει το “A Cold Summer”; Η εικόνα, το συναίσθημα ή η ιστορία;
Όπως πάντα, εγώ κάνω τα δικά μου και ελπίζω να αποτελέσουν μια πλατφόρμα για να νιώσει και να πάρει ο κόσμος ό,τι θέλει.
