Γράφω τον τίτλο του άρθρου όσο ο στίχος “playing talking, playing taaaalking” παίζει σαν μάντρα στο μυαλό μου από εχθές στις 00:50 που ξάπλωσα μετά την ΕΠΙΚΗ συναυλία του Moby στην Πλατεία Νερού, στο πλαίσιο του Release Athens 2026. Αναρωτιόμουν εχθές κατά τη διάρκεια της συναυλίας στους φίλους μου «ΤΟ ΖΟΥΜΕ ΑΥΤΟ»; Και η αλήθεια είναι ότι ναι το ζούσαμε και ότι εκείνη τη στιγμή τα βλέμματα έκστασης, οι ευφορικοί χοροί και οι σκληροί μεταλάδες που σπάνε σε techno – rave ρυθμούς ήταν οι απαντήσεις ενός άυλου «τώρα» που δεν μπορούσα να σχηματίσω.
Έχω πολύ μεγάλη ένταση από εχθές. Ένταση; Ξέρετε αυτή η ντόπα της συναυλίας που σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν είσαι θνητός. Πώς μπορείς σε αυτόν τον χώρο να συνεχίσεις να χορεύεις και να τραγουδάς για πάντα μέχρι τα πνευμόνια σου να πάρουν πίσω όσο οξυγόνο βίαια τους απορροφά ο αστικός ιστός. Εικόνες παίζουν σαν άναρχα slides στο μυαλό μου και ειλικρινά δεν ξέρω τι να γράψω για τον Moby. Δεν ήμουν ποτέ φαν με την έννοια του όρου. Συγκεκριμένα το “Lift Me Up” -που τώρα έχει κολλήσει στο μυαλό μου- στα εφηβικά μου χρόνια δεν ήθελα ούτε να το ακούω. Μεγαλώνοντας μελέτησα τον Moby, αγάπησα το κομμάτι και την τελευταία χρονιά αναπτύχθηκε μπροστά μου όλη η μουσική του διάνοια!
Εχθές το σόου ξεκίνησε με μια ατόφια χαρά. To “Bodyrock” έδωσε το σύνθημα για μια βραδιά αποσυμπίεσης. Ο Moby εμφανίστηκε με την ενέργεια του μικρού παιδιού πάνω στη σκηνή, το οποίο έχει μαζέψει την μπάντα του και έχει βγει στο μπαλκόνι του σπιτιού του στη γειτονιά του και κάνει τον μουσικό, χωρίς να νοιάζεται για τίποτα. Άναρχες κινήσεις, ανάγκη για επικοινωνία με το κοινό, spread δεκάδες φορές πάνω στη σκηνή και δυο χέρια που διηύθυναν τον κόσμο σαν αυτός να αποτελούσε μια ατελείωτη ορχήστρα. Τέτοια αίσθηση, χαράς, και αγνότητας πρώτη φορά εκλαμβάνω τόσο άμεσα.
Ακολούθησε το “In My Heart” και το “Go”! Tι υπέροχη αίσθηση ήδη στα πρώτα 15 λεπτά. Χρώματα στο videowall, εφέ, πρίσματα, video collage, ό,τι πιο σύγχρονο. Προσπαθώ να μην χάσω λεπτό και πληροφορία που να μην αποθηκεύσω στο μυαλό και την καρδιά μου όσο η οθόνη πίσω γράφει “Nobody Listen to Techno” και εγώ που μέχρι πριν μισή ώρα ζητούσα απεγνωσμένα παρακεταμόλη από τις φίλες μου (Έλσα saves the night) χόρευα στους ρυθμούς του “Next is The E”. Κάπου εκεί μας είπε ότι ο Eminem είχε πει πως κανείς δεν ακούει πια techno αλλά ο ίδιος βλέπει 25.000 άτομα να είναι έτοιμα να ζήσουν το καλύτερο βράδυ της ζωής τους. Και έτσι έγινε!
Ακολούθησαν τα “In this World”, “We Are All Made Of Stars” και μια acoustic διασκευή του “Heroes” του David Bowie ως φόρο τιμής στον γείτονά του, για τον οποίο όπως μας αποκάλυψε ήταν ο λόγος που έπιασε την πρώτη του δουλειά μόλις 8 χρονών. Τη στιγμή που κατάφερε να αγοράσει το “Heroes” παραιτήθηκε. Ωραία στιγμή, μαγική η τραγουδίστρια Ιndia Carney, ίσως λίγο άστοχη για τη ροή. Ωστόσο η μπάντα… Και τα φωνητικά και τα έγχορδα και τα πλήκτρα ήταν όλα μαγικά! India Carney και Nadia Christine Duggin με τις φωνές τους έκαναν το αποτέλεσμα να ακούγεται σαν η Πλατεία Νερού να ήταν το δωμάτιό σου. Τα έγχορδα των Andrea Whitt και Μaya Paredes έδιναν ακριβώς αυτό τον dreamy χαρακτήρα του Moby. Όσο για τον Jonathan Νesvadba, τον πληκτρά του Μοby θα πω μόνο πως ο προσδιορισμός «πληκτράς του Μoby» σηκώνει από μόνος του ολυμπιακό μετάλλιο.
Η εισαγωγή του “Why Does My Heart Feel So Bad” ξεκινάει να παίζει και το video wall δείχνει την Dr. Jane Goodall να μιλάει για τα δικαιώματα των ζώων και τότε παρατηρώ το τατουάζ του και στα δύο χέρια, στο δεξί με τεράστια γράμματα η λέξη “ANIMAL” και στο αριστερό η λέξη “RIGHTS”. O Moby ασπάστηκε τον βιγκανισμό από το 1987 και από τότε είναι ενεργός ακτιβιστής. Μου έκανε εντύπωση η διαφάνεια αυτού του ανθρώπου και η μη επίδειξη και επιβολή του ηθικού του κώδικα. Από τον τρόπο που επέλεξε να μιλήσει για τα ζώα, από τη στάση του πάνω στη σκηνή, από την αλληλεπίδραση με τους μουσικούς του! Ένας άνθρωπος δυνατός ψυχικά που έδωσε μόνος του τη δεύτερη ευκαιρία στον εαυτό του.
Μετά το “Why Does My Heart Feel So Bad” ακολούθησε το “Raining Again” με τις κιθαριστικές δεξιότητες του Moby να εκτίθενται μπροστά μας, αν και ο ίδιος αμφισβήτησε τον εαυτό του και μας οδήγησε στα “Disco Lies”, “Machete” “Flower / Find My Baby” κάπου εκεί θυμάμαι να φωνάζω «ΡΕ ΜΠΡΟ ΜΟΒΥ ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΛΛΗ ΜΠΑΤΑΡΙΑ ΡΕ» διπλής ανάγνωσης η πρόταση! Αλλά μετά τα “Honey” “Extreme Ways” “Natural Blues” “Porcelain”, την μπαταρία αν δεν την βρεις την φτιάχνεις!
Τι να σας πω τώρα για το συναίσθημα με τους φακούς ανοιχτούς και το “In my dreams, I’m dying all the time” να ανατριχιάζει κάθε χιλιοστό της ύπαρξής μου; Σας το λέω λοιπόν, κατέβηκε από τη σκηνή και εγώ είχα μείνει με τις κόρες των ματιών μου διεσταλμένες, στόμα ανοιχτό να ρωτάω τους φίλους μου αν όντως το ζούμε αυτό; Επέστρεψε και το encore του ήταν τα “Lift Me Up” (τσιρίζω με αναφορά σε Trump και USA) και το “Feeling So Real” με τo οποίo κλείνει πάντα τις εμφανίσεις του στην Αθήνα! Μία από τις συναυλίες της δεκαετίας συνέβη εχθές στο Release και εγώ κατάλαβα περίτρανα το πόσο σπουδαίος καλλιτέχνης είναι ο Moby, τόσο που στα επόμενα 30 χρόνια κάλλιστα θα μιλάμε για έναν από τους GOATS της μουσικής, αν δεν του το οφείλουμε ήδη… Και όσο γράφω αυτές τις τελευταίες γραμμές, το “playing talking, playing taaaalking” συνεχίζει να γυρίζει στο μυαλό μου. Ίσως τελικά αυτό να είναι το μέτρο μιας πραγματικά μεγάλης συναυλίας. Δεν τελειώνει όταν κατεβαίνει ο καλλιτέχνης από τη σκηνή. Τελειώνει όταν σταματά να παίζει μέσα σου.
