Την Παρασκευή 10 Ιουλίου 2026, ο Κήπος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών θα μεταμορφωθεί για μια βραδιά σε μια νοσταλγική γωνιά της Νέας Ορλεάνης. Οι Storyville Ragtimers, το αθηναϊκό σχήμα που από το 2015 μας ταξιδεύει στους ρυθμούς της jazz παρουσιάζουν το “What a Wonderful World” ένα αφιέρωμα στον θρύλο της παγκόσμιας μουσικής, τον Louis Armstrong. Του αποδόθηκε ο τίτλος του Mr. Jazz, γιατί κατάφερε να πάρει μια λαϊκή μουσική των δρόμων και να την μετατρέψει μέσα σε μια δεκαετία σε παγκόσμιο φαινόμενο. Οι Storyville Ragtimers που το όνομά τους είναι εμπνευσμένο από τη συνοικία της Νέας Ορλεάνης, όπου γεννήθηκε η jazz, το Storyville, έχουν δηλώσει την αγάπη τους για το είδος αυτής της μουσικής. Έχουν εμφανιστεί σε πολλά φεστιβάλ και κάνουν συχνές εμφανίσεις στις μουσικές σκηνές της Αθήνας. Έχουν μάλιστα κυκλοφορήσει και δυο άλμπουμ τα “The Storyville Ragtimers Live at Almagesti” (2023) και “High Society” (2025). Οπότε το tribute αυτό για τον Mr Jazz σίγουρα έχει προετοιμαστεί με πολλή αγάπη και σεβασμό από τους ίδιους.
Τα μέλη του Storyville Ragtimers είναι επτά, οπότε σκέφτηκα να τους κάνω κάποιες κοινές ερωτήσεις, όπως κάναμε παλιά στα λευκώματά μας, για να τους γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ο Γιάννης Καραγιαννάκης στην κορνέτα, ο Βασίλης Τζαβάρας στο πιάνο και φωνή, ο Μελέτης Πόγκας στην κιθάρα, το μπάντζο και φωνή, ο Γιάννης Αρβανιτάκης στο τρομπόνι, ο Κωστής Βαζούρας σοπράνο, σαξόφωνο, ο Θοδωρής Χριστοδούλου στα τύμπανα και ο Μάνος Λούτας στο κοντραμπάσο, είναι οι Storyville Ragtimers και αυτές είναι οι απαντήσεις τους:
Τι εστί “The Storyville Ragtimers” για σένα;
Γιάννης Καραγιαννάκης: Το καλύτερο πάλκο της ζωής μου.
Βασίλης Τζαβάρας: Η συνάντηση τριών μουσικών σχημάτων, των Take the money and run, των Black Jack και των Slice of jazz. Η αίσθηση μιας ιστορικής συνέχειας αλλά και μιας επιβεβαίωσης.
Μελέτης Πόγκας: Μια παρέα αγαπημένων φίλων και εξαιρετικών μουσικών που αγαπάει και σκαλίζει, μουσικά κι ιστορικά, την πρώιμη περίοδο της Jazz.
Γιάννης Αρβανιτάκης: Είναι μια καταπληκτική παρέα, που μπορώ μαζί τους να μοιραστώ τη μουσική που αγαπώ. Την Jazz.
Κωστής Βαζούρας: Παρέα, φίλοι, μουσική.
Θοδωρής Χριστοδούλου: Δικαίωση. Ενώ η δουλειά μου είναι να σημαδεύω τον χρόνο, παίζοντας στους Storyville αισθάνομαι σαν να χάνω την αίσθηση αυτού, να υπνωτίζομαι, ξαναβρίσκοντας τον εαυτό μου, απαλλαγμένο από άγχη, κούραση και γεμάτο έμπνευση, αισιοδοξία και ευγνωμοσύνη. Σαν μια μίξη διαλογισμού και ψυχοθεραπείας. Εντελώς cheesy απάντηση και εντελώς αληθινή.
Μάνος Λούτας: Οι Storyville Ragtimers είναι μία μίνι ορχήστρα που αποτελείται από μία πολύ καλή παρέα συναδέλφων.
Ετοιμάσατε ένα tribute για τον Louis Armstrong, ποιο ειναι το κομμάτι του που θυμάσαι και σε συγκίνησε ή σε εκανε να αγαπήσεις την jazz;
Γιάννης Καραγιαννάκης: West end blues
Βασίλης Τζαβάρας: Δύο κομμάτια θυμάμαι: το ντουέτο του Louis Armstrong με την Ella Fitzgerald στο “Summertime” και το “Minor swing” του Django.
Μελέτης Πόγκας: Το “Black & Blue” που αναφέρεται στον ρατσισμό που βίωσε ο Louis. “My only sin is my skin…” λέει κάπου ο στίχος.
Γιάννης Αρβανιτάκης: Αναμφίβολα το What a wonderful world, ήταν στην εφηβεία μου αποκάλυψη. Είχε τζαζ φιλοσοφία και μια υπέροχη φωνή.
Κωστής Βαζούρας: Δεν είναι μόνο ένα. Όσο αφορά τον Louis είναι το Black and blue. Tην jazz γενικότερα ένα οποιοδήποτε του Duke Ellington.
Θοδωρής Χριστοδούλου: Κάθε φορά είναι διαφορετικό, όπως είμαστε κι εμείς -έστω και ανεπαίσθητα- διαφορετικοί, την κάθε στιγμή. Πότε είναι το αργό blues “2΄19”, πότε το χειμαρρώδες “High Society Rag”, πότε το εμβληματικό “A Wonderful World”, πότε όλα μαζί. Όταν η μουσική πρώτη ύλη είναι τόσο ποιοτική, αποτελεί από μόνη της πηγή έμπνευσης και οι “συζητήσεις” ρέουν τόσο πηγαία που, το μόνο που αισθάνομαι πως χρειάζεται να κάνω, είναι “go with the flow”, που λέμε και στην πόλη μας, το Storyville.
Μάνος Λούτας: Το “Mack the Knife”. Μου έκανε εντύπωση η εκφραστικότητα του Louis στην απόδοση της μελωδίας με την τρομπέτα, καθώς και η ιδιαίτερη βραχνάδα στη φωνή του.
Θα παίξετε στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής, ποιος είναι όμως ο αγαπημένος σου κήπος;
Γιάννης Καραγιαννάκης: Ο Κήπος του σπιτιού μου.
Βασίλης Τζαβάρας: Το μικροσκοπικό κηπάκι στο σπίτι των παιδικών μου χρόνων.
Μελέτης Πόγκας: O “Octopus’s Garden” των Beatles!
Γιάννης Αρβανιτάκης: Ο Κήπος του Μεγάρου ιδανικά, γιατί οργανώνει ωραία μουσικά ραντεβού.
Κωστής Βαζούρας: Ως Αθηναίος κάτοικος πολυκατοικίας ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ. Δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές.
Θοδωρής Χριστοδούλου: Ο κήπος του σπιτιού μου. Είναι ημιτελής και η ενασχόληση μαζί του χρονοβόρα, μπελαλίδικη και ατέρμονη. Είναι, όμως, ο δικός μου κήπος.
Μάνος Λούτας: Royal Garden Blues” (κομμάτι που παίζουμε στο αφιέρωμα). Στην πραγματικότητα όμως ο αγαπημένος μου κήπος είναι στο εξοχικό στη Χίο.
Αν έπρεπε να περιγράψεις τον Louis Armstrong με μια μόνο λέξη, ποια θα ήτανε αυτή;
Γιάννης Καραγιαννάκης: Innovator.
Βασίλης Τζαβάρας: Δύο λέξεις: mister Jazz.
Μελέτης Πόγκας: Πρωτοπόρος.
Γιάννης Αρβανιτάκης: Πατέρας της τζαζ.
Κωστής Βαζούρας: Dr. Jazz
Θοδωρής Χριστοδούλου: Πήγε κόντρα στις κακουχίες, την ανέχεια και τον ρατσισμό, με όπλο την τρομπέτα και το χαμόγελό του. Αναγνωρίστηκε από το σύνολο της κοινωνίας της εποχής του και έμεινε στην ιστορία. Οι διαχρονικές συνθέσεις του αποτελούν αναμφίβολα μέρος της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, μαθήματα μουσικής για ακροατές και μουσικούς. “Αν καταλάβεις τον Louis Armstrong, καταλαβαίνεις την jazz” έχει δηλώσει ο Jojo Mayer. Ο Louis Armstrong είναι, με μια λέξη, νικητής.
Μάνος Λούτας: Πρωτοποριακός.
Γιατί ασχολήθηκες με τη μουσική;
Γιάννης Καραγιαννάκης: Προερχόμενος από μουσική οικογένεια, δεν συζητήθηκε καν…
Βασίλης Τζαβάρας: Γιατί από ένα σημείο και μετά ήταν μονόδρομος.
Μελέτης Πόγκας: Έλα ντε… μάλλον δεν γινόταν αλλιώς.
Γιάννης Αρβανιτάκης: Γιατί δεν τη βαρέθηκα ποτέ και δεν κοιτώ ποτέ το ρολόι.
Κωστής Βαζούρας: Γιατί δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς.
Θοδωρής Χριστοδούλου: Επειδή την πρώτη φορά που έπαιξα τύμπανα, αισθάνθηκα ότι δεν μπορούσα να ζήσω χωρίς να αποτελεί σημαντικό μέρος της καθημερινότητάς μου. Επειδή αισθάνθηκα ότι με διάλεξε. Επειδή πιστεύω πως είμαστε ό,τι κάνουμε. Επειδή ανακαλύπτω το ποιος είμαι. Επειδή με κάνει να θέλω να γίνω καλύτερος. Επειδή είμαι βαθιά και συνειδητά εξαρτημένος.
Μάνος Λούτας: Γιατί η μουσική μου δημιουργεί όμορφα συναισθήματα και με κάνει να ταξιδεύω.
Ποια στιγμή της πορείας των Storyville Ragtimers από το 2015 μέχρι σήμερα ξεχωρίζεις;
Γιάννης Καραγιαννάκης: Τις κυκλοφορίες των δυο άλμπουμ.
Βασίλης Τζαβάρας: Η έκδοση του πρώτου μας δίσκου.
Μελέτης Πόγκας: Φέτος τον χειμώνα που παίζαμε το αφιέρωμά μας στον Woody Allen στο ΚΠΙΣΝ και στη μέση του live έπιασε δυνατή βροχή… και όλος αυτός ο κόσμος δεν έφευγε! Εκεί είπαμε ότι κάτι σοβαρό αρχίζει να συμβαίνει.
Γιάννης Αρβανιτάκης: Οι Storyville έχουν μια συνεχόμενα ανοδική πορεία και θα αδικήσουμε κάποια στιγμή από κάποια αλλη. Σίγουρα η δισκογραφία είναι σταθμός και ο κόσμος που γεμίζει μικρούς ή πολύ μεγάλους χώρους στις live εμφανίσεις.
Κωστής Βαζούρας: Το live στην Αλμαγέστη χωρίς δεύτερη σκέψη το οποίο έγινε και CD.
Θοδωρής Χριστοδούλου: Το πρώτο μας live στην Αλμαγέστη. Ως τότε, παίζαμε ως “καλεσμένοι” σε events. Ήταν η πρώτη φορά που είμαστε οικοδεσπότες και δεν ξέραμε αν και πώς θα ανταποκρινόταν ο κόσμος. Η Αλμαγέστη γέμισε, από νωρίς. Πολλοί ακόμα που ήρθαν αργότερα, αναγκάστηκαν να φύγουν, επειδή δεν υπήρχε άλλος χώρος. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν και συνεχίζει να είναι συγκινητική. Μας γεμίζει με αισιοδοξία, αλλά και αίσθημα ευθύνης. Αυτό το συναίσθημα του πρώτου live πιστεύω για μένα αποτελεί ανεξάντλητο καύσιμο, για να συνεχίσω να υπηρετώ το κάλεσμά μου.
Μάνος Λούτας: Τη ζωντανή ηχογράφηση του πρώτου μας CD στην Αλμαγέστη.
Τι θα ήθελες να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από το αφιέρωμα “What a Wonderful World”;
Γιάννης Καραγιαννάκης: Την αίσθηση της ψυχαγωγίας, άλλωστε περί αυτού πρόκειται.
Βασίλης Τζαβάρας: Την αγάπη για την παλιά jazz.
Μελέτης Πόγκας: Την καλή διάθεση της βραδιάς που ελπίζουμε να την κουβαλάει αρκετές μέρες μετά.
Γιάννης Αρβανιτάκης: Θέλουμε ο κόσμος να φύγει χαμογελαστός και γεμάτος από τη μουσική μας.
Κωστής Βαζούρας: Θα ήθελα να πάρει ό,τι καλύτερο του δώσουμε.
Θοδωρής Χριστοδούλου: Περνώντας ο καιρός, οι αναμνήσεις ξεθωριάζουν. Αυτό που μένει είναι η αίσθηση της εμπειρίας και αυτό είναι που θα ήθελα να μοιραστώ με τους συμπαίκτες μου και κυρίως τους θεατές/ακροατές: το συναισθηματικό αποτύπωμα της μουσικής του Louis Armstrong. Αυτό και τις όχι πολλές εναπομείνασες κόπιες του βινυλίου μας “High Society” -όσο κοπανάω, εσείς αγοράζετε!
Μάνος Λούτας: Ιδανικά το βινύλιο και το μπλουζάκι.. Θετικά vibes “What a Wonderful World”.
