Είχα σημειώσει διάφορα πιθανά θέματα για τη στήλη σήμερα. Πρώτον, την πανσέληνο του Αυγούστου (ή αλλιώς το Φεγγάρι του Οξύρρυγχου, γιατί όπως φαίνεται την ονοματίζουμε πια κι αυτήν, σαν τις κακοκαιρίες). Μαζί της, την για μια ακόμα φορά απορία πώς γίνεται να φωτογραφίζεις νύχτα το φεγγάρι, να κοιτάζεις μετά τη φωτογραφία και να είναι η λάμπα του δρόμου σαν φεγγάρι και το φεγγάρι σαν λάμπα που φωτίζει στο βάθος αχνά. Δεύτερον, ότι μέσα στο τελευταίο έτος στο Ελσίνκι δεν πέθανε κανείς από αυτοκινητιστικά. Τρίτον, τρέχοντα ζητήματα πολιτικής ορθότητας, όπως το σκάνδαλο με τα στήθη ενός αγάλματος γοργόνας στη γειτονική του Ελσίνκι Κοπενχάγη, που κατηγορήθηκαν ότι αναπαριστούν ανδρικές φαντασιώσεις για το γυναικείο σώμα, ή την προσθήκη ειδικής σήμανσης για την παρακολούθηση του «Μαίρη Πόπινς», καθώς ακούγονται στην ταινία ρατσιστικές λέξεις.
Αλλά βασικά αυτά τα είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου και σκεφτόμουν να γράψω για τη Γάζα. Άλλωστε μόλις αποφάσισαν στο Ισραήλ να περάσουν και στην πλήρη κατάληψή της. Ωστόσο δεν ξέρω από που να πιάσω το θέμα, ίσως γιατί βασικά δεν πρόκειται για θέμα, πρόκειται για κάτι που έχει φτάσει σε ένα σημείο που θα έπρεπε να μας ξεπερνά όλους και να έχει φέρει την ανθρωπότητα, ή έστω τη Δύση που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο εξακολουθεί να στηρίζει το Ισραήλ, σε ένα «Δεν πάει άλλο». Δυστυχώς όμως όπως φαίνεται πάει και άλλο, οπότε μάλλον το θέμα «Γενοκτονία» θα περιμένει μια βδομάδα ακόμα. Ή τότε, Δεκαπενταύγουστος γαρ, μπορεί να μην μου κολλάει με το πνεύμα των ημερών, και κάπως έτσι ίσως από βδομάδα σε βδομάδα βρίσκεται κάτι άλλο, μέχρι όχι να ξεχαστεί η Γάζα, αλλά μέχρι να συντελεστεί ό,τι είναι να συντελεστεί επάνω της και να τη θυμόμαστε πια συντελεσμένη. Γιατί ναι, όταν κάτι έχει πια συντελεστεί, είναι διαφορετική η ευθύνη σου απέναντί του και όντως μετατρέπεται σε θέμα. Τρελό τρικ αυτό να ενοχοποιείς το ίδιο σου το κείμενο, εσένα που το γράφεις, τον αναγνώστη που θα το διαβάσει, καθιστώντας σας όλους συνένοχους (γιατί πώς να το κάνουμε, άλλο πολιτική δράση και αντίδραση και άλλο ενοχή) – λογικά είναι ένα τρικ που θα διδάσκεται στις σχολές δημιουργικής γραφής, στο μάθημα της αρθρογραφίας.
Με αυτά και με εκείνα μπαίνουμε στο ψητό, καθώς τα σόσιαλ πλημμυρίζουν σήμερα με ακόμα περισσότερες φωτογραφίες γατιών από το σύνηθες, με την 8η Αυγούστου να έχει ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Γάτας. Άλλο σήμαινε αρχικά η φράση «Σαν το σκύλο με τη γάτα», αλλά αυτό το αρχέγονο μπιφ μοιάζει να έχει υποχωρήσει πλέον υπέρ μιας πιο συμβιωτικής προσέγγισης και των δυο τους, οπότε ίσως είναι καιρός να το χρησιμοποιήσουμε από μια άλλη οπτική γωνία: του πόσο διαφορετικό είναι να έχεις σκύλο απ’ το να έχεις γάτα. Πόσο εντελώς διαφορετική επιλογή πλάσματος να βάλεις στο σπίτι σου και να αρχίσεις να ζεις μαζί του. Πόσο εντελώς διαφορετική κατηγορία σχέσης θεσπίζεις. Πόσο εντελώς διαφορετικές οι απαιτήσεις, πόσο εντελώς διαφορετική η όλη συνθήκη.
Άλλοι άνθρωποι θέλουν δίπλα τους ανθρώπους γάτες. Να μην ζητάνε τις καθημερινές τους βόλτες. Να μην χρειάζονται να τους μαζεύουν καθημερινά κι αγόγγυστα όλα όσα δεν μπορούν να κρατήσουν μέσα τους. Να μπορούν επίσης όποτε θέλουν να βγουν και να πάνε κάπου, χωρίς να έχουν το άγχος του πότε θα γυρίσουν και αν το σκυλί στο σπίτι θα χαλάσει τον κόσμο μόνο του. Να τους αφήνουν το φαγητό τους και την άμμο τους και ο καθένας τη ζωή του και την ελευθερία του. Η γάτα είναι και δεν είναι εκεί. Είναι λίγο win-win. Σαφώς και είναι εκεί, όποτε θες πας και της μιλάς ή την δίνεις κι ένα χάδι, απ’ την άλλη θα μπορούσε κάλλιστα και να μην είναι. Πόση αμοιβαία αυτονομία, πόσο ο καθένας την ανεξαρτησία του.
Ο σκύλος πάλι ζητά και ζητά και ζητά. Σκυλιά: όλο αυτό το big deal της ύπαρξης. Τι λες ρε παιδί μου; Υπάρχουμε ε; Ζούμε ε; Πω πω, χαμός πραγματικά. Ας το ζήσουμε τότε. Πάμε να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας. Γαβ γαβ, γαβ! Γαβ όμως! Άλματα πάνω σου όμως. Έλα να σου γλείψω την μούρη όμως. Ζεις μονάχα μια φορά, άντε δύο αν είσαι ο Τζέιμς Μποντ, αν ζούσες επτά σαν εκείνες, όντως θα έβλεπες τα πράγματα πολύ πιο «Έλα χαλάρωσε, δεν τρέχει κάτι». Τρέχει. Τρέχουν. Οι σκύλοι θέλουν να δίνουν σε κάθε παιχνίδι το 101%. Κοιτούν κάθε παιχνίδι ξεχωριστά, κάθε βόλτα ξεχωριστά. Οι σκύλοι ακούν το τραγούδι για την «Φωτεινή πλευρά της ζωής» και το παίρνουν κυριολεκτικά. Το βλέπουν στο πρωτότυπο στην τηλεόραση ή στο λάπτοπ και χοροπηδούν χορεύοντας μαζί με τους Μόντι Πάιθον στους σταυρούς. Μετά κατηφορίζουν χαρωπά τον Γολγοθά. Οι γάτες δεν ασχολούνται ούτε με τις θρησκείες, ούτε με θεανθρώπους, ούτε με ανθρώπινα έργα που τα διακωμωδούν όλα αυτά. Αν μπορούσαν να διαβάσουν θα είχαν εγκαταλείψει αυτό το κείμενο προ πολλού και θα συνέχιζαν να ασχολούνται με τα δικά τους. Οι σκύλοι πάλι θα το διάβαζαν μέχρι το τέλος για να σου δείξουν την αφοσίωσή τους, υπολογίζοντας μετά, μες στην τρελή προσμονή, στην ανταπόδοση της αγάπης που μόλις σου έδειξαν.
