Την πρωτοείδα σε μια παράσταση θεατρική δεν της μίλησα κι ας με ανατρίχιασε. Την ξανάδα πρόσφατα σε ένα βιντεοκλίπ και ένιωσα πως θέλω να συνομιλήσω μαζί της. Με ενέπνευσε τόσο που σκεφτόμουν ακόμα και τη φωτογράφιση. Λέω στην Ελεάννα Κοκκίνη «Yπάρχει μια τύπισσα που πιστεύω θα γουστάρει να την βγάλουμε φωτογραφίες βαστώντας ηλεκτρική σκούπα να καθαρίζει τα χάλια μας. Να βρούμε μια ηλεκτρική σκούπα και να την φωτογραφίσουμε σε καμία λεωφόρο νύχτα να φοράει και το παλτό της το μαύρο»;. «Σκούπα έχω» μου είπε «αλλά όχι νύχτα και όχι σε λεωφόρο. Θα την πάμε μέρα όταν τελειώνει το παζάρι τoυ Ελαιώνα». Τελικά γνωρίσαμε έναν υπέροχο άνθρωπο, ανυπομονώ να τη δω στο Rudu Fest στο Gazarte στις 10 Απριλίου, αλλά για την ώρα η κουβέντα ξεκινά…
[Έχω να ομολογήσω γελάσαμε σοβαρά καθ’ όλη τη διάρκεια της κουβέντας μας.]
Σεμέλη πήρα την πρωτοβουλία να σε φέρω από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα με μια ηλεκτρική σκούπα. Πώς τα βλέπεις; Μπορούμε να την καθαρίσουμε πιστεύεις αυτή την πόλη;
Θέλει πολλή δουλίτσα, αλλά μπορούμε να καθαρίσουμε λίγο να αναπνεύσει και λίγο να χαμηλώσει σε κάποια υπεροπτικά επίπεδα.
Τώρα που έχεις και μετρό στη Θεσσαλονίκη νιώθεις πρωτευουσιάνα;
Δεν το συζητώ. Έχω αλλάξει. Καταρχάς περπατάω διαφορετικά αισθάνομαι, ξυπνάω διαφορετικά. Έχω μια ευγνωμοσύνη για τα πάντα. Μου έχει δώσει ένα μπουστάρισμα, μια άλλη δυναμική. Όχι, δεν είναι τίποτα ίδιο πια, μπορώ καταρχάς να λέω μπράβο, έχουμε κι εμείς μετρό και όχι μόνο η Αθήνα. Ε, αυτό δεν είναι και λίγο τώρα.
Μεγάλωσες με αυτό το μότο φαντάζομαι, το «Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα».
Ναι. Έτσι κι αλλιώς Αθηναίος δεν υπάρχει.
Εσύ εν τω μεταξύ ήσουν και παιδί θαύμα, η μουσική σε εσένα ήρθε πολύ νωρίς, έξι χρόνων συνέθεσες.
Στα 6 μου είχα γράψει το πρώτο μου κομμάτι «Καμπάνες». Μόλις είχα δει την ταινία Amadeus για τον Μότσαρτ και είχα ενθουσιαστεί. Τον έβλεπα πιτσιρικά και μου άρεσε τόσο πολύ ο ενθουσιασμός του. Ήμουν και σε σπίτι που αγαπούσαν τη μουσική πάρα πολύ. Έπαιζε και ο θείος μου από πάνω πιάνο. Η μαμά μου μπαλαρίνα, οπότε η κλασική μουσική ήταν συνεχώς στο αυτί μου και το «τσίμπησα» όλο αυτό το εργάκι. Το ρούφηξα και πήγα στο πιάνο και λέω θα γράψω και εγώ μουσική. Δεν ήθελα να αναπαράγω αυτά που κάνουν οι άλλοι. Όχι υπεροπτικά, εννοώ ότι ήθελα να δημιουργήσω και το θυμάμαι λεγόταν «Καμπάνες». Δεν ξέρω γιατί.
Ξέρεις γιατί πήγες στο πιάνο;
Πήγαινα από «μυρμηγκάκι», πατούσα τα πλήκτρα και ήταν ένας θαυμαστός κόσμος.
Άρα υπάρχουν παιδιά θαύματα που λένε ή απλά αν παρέχεις του παιδιού τα όργανα και πειραματιστεί από μικρό θα προκύψει κάτι;
Θα σε στείλω τώρα. Άλφα ναι, γιατί έχει να κάνει με το λογισμικό του καθενός. Δηλαδή ερχόμαστε με ανάλογο λογισμικό, έχω το τάδε app που κάποιος δεν το ‘χει. Δηλαδή εγώ ας πούμε δεν μπορώ να ζωγραφίσω μια ευθεία γραμμή. Δεν μπορώ, δεν το ‘χω το app. Ενώ βλέπεις ένα παιδάκι και κάνει έτσι ένα σκίτσο εύκολα. Οπότε είναι λίγο το app και υπάρχει και πιθανότητα να είναι από προηγούμενες ζωές. Αυτό στο άφησα ως βήτα για το τέλος.
‘Ετσι για να με βάλεις τώρα στον πειρασμό να σε ρωτήσω αν γνώριζες τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.
Προσωπικά δεν νομίζω. Δεν ξέρω, δεν μπορώ να γνωρίζω, αλλά υπάρχει περίπτωση η μνήμη μας να έχει συλλέξει θύμησες, να έχει καταγράψει και να τις επανασυναντούμε στο τώρα μας. Σε αυτή μας την ενσάρκωση.
Aλγοριθμικά όπως το έθεσες αν το DNA μας έχει μνήμη…
Έχει.
Άρα κάτι θα έχει καταγράψει λογικά.
Το θέμα είναι να το θυμηθούμε, γιατί ερχόμαστε εδώ και πλακωνόμαστε. Το σβήνουμε, γεμίζουμε με 800 apps αχρείαστα, δημιουργούμε ένα traffic jam στον εγκέφαλό μας τελείως αχρείαστο. Θολώνει το μάτι, η διαύγεια, ενώ και ο Σωκράτης το γνώθι σεαυτόν, αυτό εννοούσε. Θυμήσου ποιος είσαι, αν μπορείς αυτές τις βασικές σου καταγραφές.
Ένα δυνατό reboot format στον αλγόριθμο συμβαίνει στην εφηβεία μας. Εκεί χάλασες εσύ ή συνέχισες με τη μουσική.
Όχι, εκεί τα έδωσα όλα. Δεν έβρισκα κανένα ενδιαφέρον στο σχολείο. Εννοείται. Δηλαδή τι ψυχαναγκαστικό; Και γιατί όλο αυτό; Ευτυχώς με συμπαθούσαν πολύ οι καθηγητές μου, γιατί έλεγα αστεία και έκανα μιμήσεις πολλές. Είχα φάει και μια εμμονή με το μπάσκετ, εντελώς άσχετο. Ανυπομονούσα να γυρίσω σπίτι. Άφηνα τη σάκα μου και βουρ στο αρμόνιο, στην κιθάρα. Δεν με ενδιέφερε τίποτα άλλο. Αυτά και ο Ουρανός.
Έγραφες και ερωτικά τραγουδάκια; Έγραφες για τους φίλους σου, για τις φίλες σου, για την οικογένειά σου;
Όχι υπαρξιακά πάντα.
Πάντα; Μες στον προβληματισμό;
Ναι, δεν ξέρω γιατί. Γεννήθηκα με ερωτηματικά.
Κοίτα και οι καλλιτέχνες γενικά είσαστε ερωτηματικά.
Πού να ησυχάσει το πνεύμα δηλαδή; Λες από πού ήρθα; Πού πάω; Γιατί; Τι μπορώ να κάνω σε αυτή μου την πορεία; Τι μπορώ να αφήσω; Όχι από άποψη υστεροφημίας. αλλά επειδή όλοι συνδεόμαστε, αν είμαι εγώ σωστός κρίκος; Για να υπάρχει αυτή η αλληλουχία μεταξύ μας, το θεωρώ ευθύνη να είσαι άνθρωπος και να είσαι ωραίος άνθρωπος.
Όλοι θέλουμε να ανήκουμε κάπου, εσύ ανήκεις στη μουσική.
Ήταν πάντα σαν μια πύλη που με εφησυχάζει και με ενθουσίαζε και με ξυπνούσε. Δηλαδή είναι ένα σπίτι δεύτερο, πολύ περίεργο τελείως.
Πειραματίστηκες με άλλα επαγγέλματα. Έφτασες εκεί στα δεκαοχτώ. Τη θυμάσαι τη φράση «Μετά το Λύκειο, τι;»
Μετά το Λύκειο δεν θυμάμαι. Δεν θυμάμαι τίποτα.
Κι εγώ έλειπα απ’ το Λύκειο και πριν και μετά, μην νιώθεις άσχημα.
Εγώ και τώρα λείπω. Δεν είναι θέμα.
Κι όταν λείπεις, πού πας εσύ;
Δεν ξέρω σε διάφορα. Μπορεί και να μην υπάρχω ας πούμε. Δηλαδή τόσο να λείπω… κάπου ησυχάζω.
Την νιώθεις αυτή την ανάγκη; Γενικά με τον κόσμο γουστάρεις;
Κοίταξε, τι παθαίνω. Εγώ είμαι φύση κοινωνική, θέση αντικοινωνική.
Όταν σου λένε τι ωραίο είναι αυτό που έκανες, τι ωραίο είναι αυτό που είδα. Πώς αντιδράς όταν έρχεται το κοινό και θέλει να εκφράσει την αγάπη του;
Με χαρά, αυτό είναι άλλο. Μου αρέσουν οι άνθρωποι, δεν είμαι μισάνθρωπος. Απλώς μ’ αρέσει να απομονώνομαι. Μου είναι βασικό, δηλαδή είναι ουσιώδες. Με χαρά δέχομαι όσους μου μιλάνε και έχω ακούσει υπέροχα πράγματα έχοντας συνδεθεί. Μου έχει πει μια γυναίκα όταν κάναμε την παράσταση στο Skrow με τον Ντέιβιντ Λιντς και τη Μαγγίνα για τον Λέοναρντ Κοέν μου λέει: Κορίτσι μου, είχα να κοιμηθώ ενάμιση μήνα. Σήμερα θα κοιμηθώ. Αυτό είναι τεράστιο.
Επειδή σε άκουσε να τραγουδάς α καπέλα, το Αλληλούια; Αλήθεια το θέατρο πώς προέκυψε στη ζωή σου;
Το ήξερες αυτό…; Θέλαμε κάπως να το οπτικοποιήσουμε, γιατί έχει τόσες πολλές εικόνες και είναι τόσο πολυπαραγοντικός ο στίχος του Κοέν, ο οποίος δηλαδή δεν σηκώνει μόνο ένα μικρόφωνο και μόνο φωνή. Ταράζονται μέσα σου πάρα πολλά πράγματα. Εγώ ας πούμε, σε φάσεις δεν μπορούσα να κοιμηθώ μετά την παράσταση, γιατί έτρεμα.
Έπαθες το ανάποδο από εκείνη που σου μίλησε.
Εκείνη κοιμήθηκε, εγώ όχι.
Κοιμάσαι εύκολα τα βράδια;
Όχι, από μικρό παιδί.
Σε συναυλίες πηγαίνεις από μικρό παιδί;
Ναι, θυμάμαι μικρή να θαυμάζω, να βλέπω κιθάρες, να βλέπω όλο αυτό το magic wow happening. Αυτό ήταν το νόημα της ζωής,
Σε φανταζόσουν στη σκηνή;
Δεν με φανταζόμουν ακριβώς ποτέ στη σκηνή πάνω. Αλλά άκου τώρα το περίεργο. Με φανταζόμουν να νιώθω αυτό που αισθάνεσαι για να μπορείς να κάνεις αυτό το πράγμα. Εγώ έχω αυτό το περίεργο. Δεν είμαι φιλόδοξη, είναι πολύ σουρεάλ. Και είμαι πολύ ντροπαλή. Μη με βλέπεις τώρα. Δεν ξέρω πώς ανεβαίνω στη σκηνή και όταν ανεβαίνω και μετά δεν θυμάμαι. Κατάλαβες τι λέω;
Κατάλαβα ακριβώς.
Μου αρέσει πάρα πολύ η επικοινωνία. Εννοείται μου αρέσει όλη αυτή η σύμπραξη με τον κόσμο. Μου αρέσει και το πατάρι. Εμένα πάντα με γοήτευε πώς αυτός ο άνθρωπος με τα δάχτυλα του παίζει στο πιάνο και ακούγεται και δημιουργεί. Ζωγραφίζει ήχους στο κενό.
Οπότε την πρώτη φορά που ανέβηκες στη σκηνή σε κάποια συναυλία σου ας πούμε, δεν ήσουν εκεί;
Όχι. Κάποιοι με θυμούνται. Έτσι το είχε πει μια φίλη μου. Κάποια στιγμή ήμασταν για καφέ και της λέω «Ρε συ, νομίζω ότι δεν υπάρχω». Και μου λέει «και ’γώ ρε ’σύ Σεμέλη. Και απορώ πώς ήρθαμε εδώ αφού δεν οδηγώ».
Βγαίνεις έξω. Διασκεδάζεις;
Μου αρέσει. Ενώ δεν με λέω urban περσόνα αλλά έχω τα σημεία μου. Μου αρέσει το εσάνς της πόλης τις νύχτες. Το παράπονό μου είναι ότι δεν μου αρέσει πια όχι η νύχτα, τα μαγαζιά. Δεν μου αρέσουν τα μαγαζιά, όλο αυτό το ντεμέκ μίνιμαλ αποστειρωμένο. Εγώ θέλω την ξύλινη μου την μπάρα. Θέλω να ξέρω τον μπάρμαν που λέει και ο Τομ Γουέτς They all know my name. Μεγάλωσα έτσι, τέτοια με φτιάχνουν και δεν το βρίσκω πια. Δυστυχώς.
Και η σειρά Cheers στο τραγούδι τίτλων το έλεγε “where everybody knows your name, and they ‘re always glad you came”.
Αυτό! Και το cheers και ο Tom Waits το έχουν πει. Ξύλινη μπάρα μπαίνω, Norman, hey! και αυτό.
Πάντως παλιά Τρίτη, Πέμπτη ήταν τα ωραία.
Ήταν βραδιές για εμάς που θέλαμε ήσυχα, χωρίς στριμωξίδι να ακουμπάμε ο ένας τον άλλον. Άλλο και αυτό πια το σημερινό …Και λέμε μετά το μετρό θα ανοίξει κάνα ωραίο μπαρ, αλλά πάντα το ίδιο και το ίδιο. Είναι τόσο θρίλερ. Πώς είναι οι άνθρωποι που μοιάζουν όλοι μεταξύ τους πια; Δηλαδή είναι λίγο black mirror η κατάσταση και λες εγώ δεν ήθελα αυτό, εγώ ήθελα κάτι ζωντανό. Θέλω να το νιώθω.
Μήπως είμαστε και λίγο κακομαθημένη γενιά; Γιατί πχ. εμείς ήμασταν και τα παιδιά που βγαίναμε και με ένα πεντοχίλιαρο, κερνάγαμε και τους φίλους μας, παίρναμε και ταξί άμα λάχει. Είχαμε την οικονομική πολυτέλεια της εποχής του «μαζί τα φάγαμε».
Ναι, αλλά μας έφταναν και περίσσευαν κιόλας. Μάθαμε να ζούμε με τα λίγα. Και μας έφταναν αυτά που λες. Δηλαδή έπαιρνα και τσιγάρα και ποτά και μ’ αυτό το πεντοχίλιαρο κερνούσα κιόλας και λέγαμε τι ωραία. Μας κερνούσε και το μπαρ, γιατί πάντα μας ήξερε, εννοείται. Και έφευγες ωραίος μια χαρά. Κοίταξε ότι πιστεύω ότι είμαστε λίγο η τελευταία ρομαντική γενιά, το πιστεύω, αλλά απ’ την άλλη η δυσκολία μας είναι στο τώρα μας. Πώς το αποκωδικοποιούμε τώρα αυτό; Δεν ξέρω, δεν νιώθεις κι εσύ χαμένος;
Νιώθω ότι δεν ξέρω και πού είμαι και πώς μπορώ να βοηθήσω τους νεότερους.
Και εκεί θα ερχόμουν. Σ’ αυτό νομίζω ότι έχουμε λίγο μια ευθύνη να τους δείξουμε τι σημαίνει να περνάς καλά. Τι εννοώ; Εννοώ να μην παραιτούμαστε. Δεν είμαι πια στο θα αλλάξουμε τον κόσμο. Μπορεί όμως ο καθένας μόνος του να κάνει τον δικό του κήπο, ό,τι καλύτερο μπορεί και να εμπνεύσει τον διπλανό, αντί να το ‘χει χαλίκι παρατημένο, χορταριασμένο. Νομίζω ότι είναι υποχρέωσή μας, αν μπορούμε, δηλαδή αν μπορώ εγώ μέσα από τη μουσική μου, να τη φέρω στο τώρα, να έχει feeling… θα ήθελα πάρα πολύ. Δηλαδή να το νιώθεις ρε παιδάκι μου, τι είναι αυτό το «ντουπ ντουπ ντουπ μπαπ μπαπ σε ήθελα κάποτε, τώρα όχι»; Κι όλα κυνικά κι όλοι μόνοι τους τις νύχτες σε οθόνες κινητών;
Στο δικό σου περιβόλι, αυτό το ωραίο που εσύ κάνεις ό,τι θες, η μουσική σου έχω καταλάβει ότι είναι πιο πολύ προς το αβανγκάρντ και είσαι περσόνα κιόλας. Έχεις έναν τρόπο να μεταμορφώνεσαι άρα στο περιβόλι σου πολύ ωραία τα πας.
Στο περιβόλι μου είχα μικρά μικρά λουλουδάκια, τα οποία είναι πολλές Σεμέλες. Τις γνωρίζω κι εγώ, όσο πηγαίνω τις γνωρίζω. Ξέρεις τι; Αλλάζουν και θέσεις και τις μπερδεύω. Δεν ξέρουν κι αυτές πού είναι.
Στην παρούσα φάση ποια Σεμέλη κοιτάς πιο πολύ που έχει να προσφέρει κάτι;
Τη Σεμέλη δημιουργό και μια τύπισσα που μεταμορφώνεται. Μ’ αρέσει αυτό. Δηλαδή είμαι πράγματα που κι εγώ δεν τα περιμένω πολλές φορές. Δεν ξέρω τι θα προκύψει. Εννοώ αυθορμητισμός, αλλά με επίγνωση… δεν είμαστε χειμαδιό. Είμαι μόνο στο να κάνω πολλή μαγική μουσική.
Το μαγική πώς το ορίζουμε; Με ξόρκια ή με νότες;
Ναι, να μπαίνω στον κόσμο αυτόν και αν μπορώ να μαγεύομαι, γιατί άμα μαγεύεσαι μαγεύεις. Την αγαπώ τη μαγεία. Δεν μπορώ χωρίς μαγεία. Θέλω μαγεία. Από το παραμικρό μπορεί να πάρω μπαλόνια στο άσχετο και να γεμίσει το σπίτι μου έτσι για το τσικ.
Άρα εσύ στην καραντίνα πέρασες πολύ ωραία.
Δόξα τω Θεώ είχα και τα μπαλόνια μου όντως. Εννοείται τα οργανάκια μου. Το περισσότερο άλμπουμ το έγραψα εκεί, αλλά μην τα λέμε αυτά γιατί όλοι στην καραντίνα το κάνανε. Τη βάση τουλάχιστον, τις ιδέες κατέγραψα. Όχι ότι ήταν εύκολο γιατί ήμουν πολύ θυμωμένη στην καραντίνα. Γιατί δεν χρειάζομαι να με περιορίσεις για να δημιουργήσω. Εμένα έτυχε να μου βγει. Έτυχε να είμαι και σε ένα μέρος που ήταν ωραία. Ήμουν από τους τυχερούς.
Θυμώνεις και με τα πολιτικά;
Θυμώνω, αλλά δεν είναι ότι δεν έχω ελπίδα, γιατί δεν θα με κάνει κανένας να παραιτηθώ από το να θέλω ένα καλύτερο αύριο. Αυτό δεν θα τους το χαρίσω. Είμαστε και γενιά που αφού έχουμε δει ότι υπάρχει το ωραίο, θέλουμε ξανά το ωραίο πίσω. Εγώ αρνούμαι να δεχτώ ότι ο κόσμος θα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Ότι έτσι είναι παγκοσμίως. Γιατί στα αντίστοιχα παγκόσμια βλέπω και ένα μεγάλο κύμα αφύπνισης και από νέους που πολύ το γουστάρω αυτό. Το ότι ΟΧΙ, δεν θέλω να ζω έτσι.
Εσύ έχεις δουλέψει πολύ στη ζωή σου, έχεις κοπιάσει μουσικά στη ζωή σου. Άσε το μεροκάματο.
Μεγάλωσα καλά, αλλά είδα και το έργο από την ανάποδη. Δηλαδή είδα όλο το έργο και είδα και την ανθρώπινη φύση γύρω από όλα τα έργα. Έφυγαν πολλά πέπλα, με την αλήθεια έχω ένα θέμα, δεν μπορώ χωρίς αλήθεια. Βαριέμαι να υποκρίνομαι.
Όταν γράφεις στίχο, εκεί τώρα δεν υπάρχει μια ωραιοποίηση; Δεν πέφτουν κάποια μικρά ψεματάκια;
Κοίταξε να δεις τι γίνεται δεν μπορώ να το κάνω. Εγώ ας πούμε, δεν έχω γράψει, ένα αμιγώς ερωτικό κομμάτι. Υπάρχει ερωτισμός, αλλά δεν σου λέω τι και πού. Ίσα ίσα σου λέω “Did I imagined you?” δηλαδή όλο αυτό το κοιτάω εκεί; Οπότε δεν τίθεται θέμα να ωραιοποιήσω. Σου το λέω με το “Brave” εννοείται κάθομαι και έρχονται δαιμόνια και με οδηγούν σε φρίκες. Αλλά μετά ξυπνάω και λέω εγώ, όχι μπορούμε, οπότε δεν ξέρω αν ωραιοποιώ. Θα ήθελα να μπορώ. Μπορεί και να μπορέσω.
Μπορεί και να μπορείς.
Μπορεί και να μπορώ ήδη. Τώρα εμείς καθόμαστε και η άλλη η Σεμέλη κάθεται γράφει τώρα μουσική.
Εσένα στο μυαλό σου έρχεται ταυτόχρονα ο στίχος και η μελωδία; Πώς λειτουργεί λίγο ο αλγόριθμός σου;
Υπήρξαν φορές που ήρθε όλο μαζί ως δια μαγείας και δεν ξέρω πώς. Και υπήρχαν φορές που είχα ένα θεματάκι, με τσίγκλιζε η μια μουσική και προσπαθούσα να καταλάβω τι μου λέει αυτή η μουσική, τι να γράψω. Οπότε δεν έχω νόρμα, νομίζω είναι όπου θα με βρει. Μπορεί να το γράψω στο σαξόφωνο, μπορεί να ‘χω ένα πιάνο, μπορεί να το κάνω στην κιθάρα και μετά το συνθέτω, αναλόγως.
Δεν υπάρχει συνταγή για αυτά. Αφήνεις τον εαυτό σου απλά ελεύθερο αυτό καταλαβαίνω.
Η συνταγή, η μόνη σε αυτό είναι να είσαι παρών. Γιατί έτσι έρχεται η έμπνευση. Δηλαδή το έχεις ανοιχτό το κανάλι και το δουλεύεις ενεργά. Δεν θα σου έρθει επειδή είσαι γαμάτος. Θα σου έρθει γιατί το αγαπάς αυτό το κανάλι και θέλεις την επικοινωνία. Παίρνεις κανένα τηλεφωνάκι που και που όποτε σε επισκέπτεται. Πρέπει να είσαι παρών. Εκεί καταλήγω.
Εμένα με κέρδισε το βίντεοκλίπ σου The One με το παλτό σου το μαύρο μου έδωσες νότες ηλεκτρονικής που μου άρεσαν μα ένιωσα και κάτι οικείο.
Καταρχάς μου αρέσει που λες ότι σου βγάζει κάτι οικείο και δεν μιμείται κάτι.
Και σε δεύτερη ανάγνωση που έκανα σε σένα, είδα και το smash patriarchy μέσα.
Φτάνει. Φτάνει. Φτάνει. Τι δεν καταλαβαίνετε; Δεν είναι ο κόσμος που πρέπει για τ’ αγόρια να περνάνε καλά. Δηλαδή φτάνει, είμαστε 2025.
Kι είσαστε και αριθμητικά περισσότερες.
Είναι τόσο βαθιά εντυπωμένο, τόσα πολλά χρόνια. Και είναι κρίμα δηλαδή από κει που μικρά παίζαμε και ήμασταν ίδια, μετά ξαφνικά για κάποιο λόγο, όπως είπε ένας φίλος μου που τον εκτιμώ κιόλας μου είπε: ρε Σεμέλη παίζεις κιθάρα σαν άντρας; Μέσα μου το αποκωδικοποίησα για να μην εκνευριστώ. Αλλά θέλω να σου πω ότι φαντάσου τι θα πει αυτό; Υπάρχουν γαμάτοι ανθρώποι και όχι γαμάτοι άνθρωποι. Τελεία. Με την πατριαρχία κουράστηκα. Και εννοείται ότι το έχω αντιμετωπίσει. Μέχρι και ηχολήπτης έχει πει να έρθει λίγο η τραγουδιάρα να τελειώνουμε. Λέω σε εμένα μιλάτε; Θέλω όλοι να είναι καλά, απλά και ωραία και ό,τι θέλει ο καθένας να είναι, ό,τι θέλει με το σώμα του να κάνει ο καθένας ειρηνικά και ωραία. Γιατί όσο δεν το κάνει έχουμε πολέμους. Είναι τόσο απλό. Άμα ήμασταν αυτό που θέλουμε να είμαστε, θα είχαμε ειρήνη. Τα νεύρα και τα τσατάλια είναι από αυτή την καταπίεση και δεν μιλάω μόνο ερωτικά, γενικά στο πώς πρέπει να είμαστε, το success story μας, η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, το τι δείχνουμε …το είμαστε γαμάτοι. Είμαι και γαμάτη και δεν είμαι και γαμάτη όταν φοβάμαι, θέλω να λέω αλήθεια.
Πίστευα ότι το 2000 που ερχόταν θα βλέπαμε διαστημόπλοια ήλπιζα ότι θα είχαμε φτιάξει την κοινωνία μας έστω.
Ακόμα μαθαίνουμε την αλφαβήτα. Αυτό είναι αποπροσανατολισμός τώρα από ό,τι πραγματικά συμβαίνει. Δεν το δέχομαι ούτε εγώ. Ο καθένας πρέπει να είναι ωραία με αυτό που είναι και έτσι θα υπάρχει ειρήνη. Τελεία. Είναι τόσο απλό. Δεν καταλαβαίνω ποιο είναι το πρόβλημα. Φιλαράκι να είσαι ό,τι θες, κανένα πρόβλημα και πάμε να ρίξουμε κι έναν χορό. Κανένα πρόβλημα. Με θυμώνει αυτή η δυναμική του «Ναι, αλλά δεν είμαστε όλοι το ίδιο». Εμένα μου αρέσει πάντα είχα ένα παράδειγμα όταν κάπνιζα πακέτο ήταν το τσιγάρο και αναπτήρας, και λέω και τα δύο, το ένα χωρίς το άλλο, δεν. Τόσο απλά.
Με τον ακτιβισμό ποια η σχέση σου;
Είμαι βίγκαν 21 χρόνια τώρα, αλλά δεν είμαι φανατική, δεν έχω κανένα φίλο βίγκαν. Εγώ θέτω τη δική μου άποψη. Είδα κατά λάθος, ένα ντοκιμαντέρ στην ΕΡΤ3 το 2004 και είπα εγώ ξανά όχι. Δεν μου αρέσει ο φανατισμός, όλοι οι φίλοι μου κανονικά έχουν τα φιλέτα μπροστά τους, τα ψάρια και δεν έχω θέμα. Αλλά έχω μεγάλη αδυναμία στα ζωντανά.
Υπάρχει κάποιο κομμάτι σου εμπνευσμένο από ζωντανό;
Όχι, αλλά το Brave εμπεριέχει κάπως και το σκυλάκι μου που έφυγε. Επιβιώσαμε κι από αυτά στην καρδιά μας είναι.
Όταν φεύγουμε πού πάμε;
Αναλόγως τις πράξεις μας. Κοίταξε, για μένα δύο τινά είναι ή τι έμαθες για να πας στο επόμενο level ή δεν έμαθες Back to δώθε.
Στους πόσους δίσκους πιστεύεις γίνεται μια κάθαρση;
Η εκθέωση; Γιατί τότε πάμε και φιλοσοφικά. Δεν είναι θέμα δίσκου, είναι θέμα κομματιού, θέμα έμπνευσης. Αν φτάσεις να συνομιλείς, δηλαδή αν καθαρίσεις τόσο πολύ το υλικό σου, όλο σου το είναι. Ερχόμαστε ατελείς εδώ τι να κάνουμε; Έχουμε δουλίτσα. Να αγαπήσουμε εμάς. Αγαπώ τον άλλον ως εαυτόν σου λέει, ώπα. Πώς αγαπάω τον εαυτό μου. Έτσι θα αγαπήσω.
Τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Ο ένας έλκει τον άλλον. Εννοώ κάθε στιγμή κάπως την έχουμε σκηνοθετήσει, έτσι και γι’ αυτό και εγώ απορώ με τον εαυτό μου. Λέω αλήθεια, αυτό επέλεξες;
Έχεις χιούμορ πάντως.
Αγαπώ το χιούμορ, πιστεύω ότι είναι ό,τι πιο σοβαρό και αυτοσαρκάζομαι. Τιμώ την ουσία μου, αλλά και για αυτό τον λόγο μπορώ και να αντιλαμβάνομαι και το εφήμερό μου. Και η σάτιρα γιατί σου φέρνει το τώρα και σου κάνει μια υπερδιαστολή του παρόντος. Αυτό είναι το χιούμορ. Να το δεις και από άλλες πλευρές και να δεις και άλλο πράγμα. Θυμάμαι μια στιγμή, ήμουν στο δωμάτιό μου. Έχει χρόνια αυτό, πολύ κλάμα, ανθρώπινα πράγματα που μπορεί να κάνουμε στα ξεσπάσματά μας… εν πάση περιπτώσει. Τελειώνω, εκτονώνομαι και παίρνω ένα βιβλίο του Ρίτσου με ποιήματα και διαλέγω στην τύχη μια σελίδα. Και μου λέει «Δεν ήταν χαστούκια, χειροκροτήματα ήταν. Απλά σου άφησαν σημάδια.» Έχω πέσει κάτω και έχω ξεκαρδιστεί. Και λέω σοβαρά τώρα;
Μας γλεντάει το σύμπαν.
Εννοείται. Εκεί λίγο σε ταρακουνάει. Χαλάρωσε. Σεβάσου την ύπαρξή σου, αλλά χαλάρωσε λίγο.
Ναι, έχουμε κι αυτή την εντύπωση ότι είμαστε εμείς και κανείς άλλος.
Ναι, δεν υπάρχει άλλος μετά από μένα.
Κι εσύ τώρα που είσαι και διάσημη, οφείλεις να έχεις μια ξιπασιά.
Γενικά το οφείλει όποιος έχει μετρό και διασημότητα να έχει μια ξιπασιά. Και η λέξη ξιπασιά. Ξι σίγμα ψι τελείως πιατίνια. Ακούω ξααα ψαα Μπουμ! Τι ξύλο ήταν αυτό; Την ακούς τη λέξη από μόνη της; Ξύλο.
Πολύ ωραίο παιχνίδι. Να παίρνουμε τις λέξεις και να τις ακούμε ηχητικά και να τις μεταφράζουμε.
Ανθρωπότητα. Άνθρωπος. Ο άνθρωπος. Πνεύμα, ψυχή. Τι ωραία! Πνεύμα, ψυχή, άνθρωπος, οντότητα.
Παίζεις με ξένο στίχο.
Γενικά παίζω για να ψυχαγωγώ τον εαυτό μου, αλλά γενικά είμαι πειραχτήρι μωρέ, είμαι τρολάκι αλλά με την καλή έννοια. Έχει τύχει και να προσβληθεί άνθρωπος απ’ το χιούμορ μου.
Τι μαγειρεύεις λοιπόν αυτή την περίοδο;
Κοίταξε έτσι κι αλλιώς ως βίγκαν έχω αρκετά όσπρια, πρωτεΐνη στη ζωή μου. Νομίζω ότι το καλύτερο που κάνω είναι φακές. Αγαπώ, Τρελαίνομαι για φακές. Τις κάνω πολύ μερακλίδικα όμως. Καυτερές με καπνιστή πάπρικα, σουμάκ, βάζω κουρκουμά και πελτέ. Έχω μια αγάπη στα καυτερά και πολύ ωραία μακαρόνια με κιμά σόγιας βίγκαν μπολονέζ.
Κι όταν μαγειρεύεις τι σκέφτεσαι ή δεν σκέφτεσαι;
Συνήθως ακούω μουσική ή podcast γιατί μ’ αρέσει είναι πολύ meditational η μαγειρική. Αγαπώ να ψιλοκόβω και να ακούω μουσική. Κουνάω ποδαράκια κι ακούω το μιξ. Κι εκείνο το πιατίνι είναι λίγο πιο κάτω. Έχει λίγο δώσει τα μπάσα. Πάντα κάτι συμβαίνει στα αφτιά μου όταν μαγειρεύω. Είναι μαγική στιγμή. Επίσης.
Και για πες μου λίγο για τον δίσκο που μου έχεις μαγειρέψει.
Τώρα αφήνουμε τη φακή. Θέλει 40λεπτο και πάμε να μιλήσουμε για δουλειά.
Για πες μου για αυτόν τον δίσκο είσαι περήφανη αρχικά; Τον πέτυχες;
Αρχικά ήθελα να κάνω ένα δίσκο. Είχα και καιρό δισκογραφικά γιατί πάντα έκανα συνεργασίες και βασικός μου στόχος ήταν να είμαι περήφανη γι’ αυτό, αλλά είναι σημαντική και η ομάδα. Εγώ έκανα όλο το πρωτόλειο. Ενορχήστρωση, στιχουργική και πολλά άλλα είναι η ομάδα. Είναι σημαντικός ο συμπαραγωγός μου και σημαντική και η Fine! Records που έδωσε την ευκαιρία να χτιστεί αυτό το οικοδόμημα.
Εντάξει, είσαι και εσύ λίγο asset.
Αασεεε τ..ώρα. Θα σου πω ένα κάπου το έχω διαβάσει και μου είχε αρέσει πάρα πολύ: Να είσαι σοβαρός. Και λέει κάποιος. Έχεις δει ποτέ ένα σοβαρό ηλιοβασίλεμα; Έχεις δει ένα σοβαρό δέντρο;
Γιατί πρέπει ο άνθρωπος να ‘ναι μόνο σοβαρός για να τον παίρνουν στα σοβαρά;
Δηλαδή να είναι σώφρων το καταλαβαίνω αυτό. Να είμαι σοβαρός. Τι εννοείς; κι όπως έλεγε και ο Λεντς. «Μόνο οι νεκροί δικαιούνται να έχουν χιούμορ. Αυτοί ξέρουν γιατί».
Πάντως είσαι παιδί της ομάδας, μίλησες πριν για την ομάδα.
Είναι σημαντικό τώρα αυτό το στήριγμα που έχεις πάρει από τον άνθρωπό σου, που σε στήριξε όταν δεν πίστευες σε σένα, επειδή δεν τα κάνουμε όλα μόνοι μας. ΟΚ δημιουργώ ένα σύμπαν στο οποίο ευελπιστώ να εμπνέω, γιατί επίσης είχα διαβάσει πριν πάρα πολλά χρόνια και μου είχε αρέσει. Πολύ απλό, λέει, ο Ποιητής δεν είναι ο εμπνευσμένος είναι αυτός που εμπνέει.
Έχεις διαβάσει πολύ, βλέπω.
Ε, καλά τώρα επειδή σου πετάω τσιτάτα. Αλλά ναι, διαβάζω.
Θέλω να σε δω σε συναυλία. Να δω πως λειτουργεί το σώμα σου. Να δω αν παίζεις όντως κιθάρα σαν άντρας.
Οδηγάω σαν άντρας, μαγειρεύω σαν γυναίκα κι αυτό το έχω ακούσει. Α, και πλυντήριο βάζω σαν γυναίκα. Αλλά κλαίω σαν μικρό κορίτσι που είχε πει και ο Ντίλαν.
Πάλι τσιτάτο μου πέταξες.
Ήθελα να σε εντυπωσιάσω, αλλά έλα 10 Απριλίου στο Gazarte. Είναι δυο βραδιές μέσα στο πλαίσιο του Rudu Fest. Εγώ παίζω μαζί με M.A.T.E και XAXAKES, ο αγαπημένος μου.
Αααααχ Πονάνε τα χείλια απ’ τα φιλιά;
Χωρίς έρωτα τι θα απογίνουμε; Χωρίς βαρβάρους; Τι θα απογίνουμε; Πού πας χωρίς έρωτα; Πού θα βρει η ψυχή να ακουμπήσει, καλέ;
Να σου πω στη ζούλα δεν κάνεις και κάνα ντουέτο με τον XAXAKES αφού θα είσαστε στην ίδια σκηνή;
Θα το δούμε. Γενικά είμαστε πολύ φίλοι.
Τα καλά τα μυαλά γενικά συναντιούνται ε;
Your vide attracts a tribe, λενε.
Aνυπομονώ να σας δω στο Gazarte. Κι όταν μεγαλώσω και γίνω τρανός θέλω να σου κάνω ταινία μιούζικαλ.
Κι εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω ηθοποιός. Κι όταν μεγαλώσεις δεν θα μεγαλώσω. Το έχω αποφασίσει.
Θέλω να με πάρεις εκεί που θα πας γιατί δεν θέλω κι εγώ να μεγαλώσω. Μου έχουν πέσει τα μαλλιά μέχρι εκεί. Φτάνει. Δεν θέλω άλλο.
Εντάξει, εγώ να μην πω τι μου έχει πέσει.
Τελικά είναι μερικές συνεντεύξεις που καταλήγουν σε δρώμενα καλή ώρα.
Αφού σε φάση έχουμε κουβέντες και με ένα άλλο φίλο του λέω να κάνουμε μια ταινία κάτι. Και μου λέει ότι «την ταινία τη ζούμε ήδη. Δεν βλέπεις τι γίνεται»;
Εγώ σ’ ένα ριάλιτι νιώθω ότι παίζω.
Όχι άλλου;
Το δικό μου ριάλιτι εννοείται κι έτυχε και κάναμε ένα cross connection με το δικό σου ριάλιτι. Κλείνοντας αυτή τη συνέντευξη μίλα στον μεγάλο αδερφό πώς πέρασες;
Τρομάζω και μόνο που το είπες. Τόσο spooky να σε παρακολουθούν.
Να σου λένε η παίκτρια Σεμέλη να περάσει στο δωμάτιο επικοινωνίας.
Άκου τώρα, γιατί στα υπόλοιπα δεν επικοινωνούν. Όχι, Μόνο εκεί επικοινωνούν. Απ ό,τι έχω καταλάβει, μόνο μια κάμερα που επικοινωνείς; Αυτή είναι η επικοινωνία; με μια κάμερα και υπάρχει από πίσω η φωνή ΑΙ. Πώς είσαι αυτή την εβδομάδα; υπέρspooky.
Πώς τα κατάφερες τώρα! Μια χαρά γελάγαμε το ρίξαμε.
Εσύ άρχισες πεσίματα! Τι να κάνεις. Βαρύτητα. Βαρύτητα. Σοβαρύτητα.
Είσαι πολύ μεγάλο νούμερο με την καλή έννοια.
Δεν είμαι αριθμός, αλλά είμαι νούμερο.
Κι άλλη ατάκα πέταξες. Είσαι σοβαρή περίπτωση.
Δεν μπορώ, με το πολύ σοβαρό. Ξαναλέω, όχι το ουσιώδες. Είμαι τόσο σοβαρή που είναι γελοίο αυτό. Αλλά ακριβώς επειδή είναι πολύ σοβαρό το έργο γύρω, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι κάπως για ν’ ανακάμψω να δράσω. Θα σου πω ένα από τα αγαπημένα μου: Είμαι σε ένα μπαρ εδώ στη Θεσσαλονίκη και πάω τουαλέτα. Και είναι αυτό που είναι το κλασσικό: μεγάλος καθρέφτης, τέσσερις τύπισσες κι απλά κοιτάζονται. τις ρωτάω περιμένετε τη σειρά; Όχι μου λένε και απλά κοιτάζουν τον καθρέφτη. Τίποτα. Στήνονται λίγο κάνουν duckface πως το λένε. Αλλά δεν είναι τόσο awkward εκείνο το δίλεπτο-τρίλεπτο που κοιτάω μπροστά, κοιτάω τις κοπέλες μπροστά μου και τις λέω: «Περιμένουμε να μας αναγνωρίσει το θύμα»; Εννοείται απλά με κοίταξαν ως μια περίεργη τύπισσα. Δηλαδή τι κάνεις δεν βλέπεις; Εγώ σου φάνηκα περίεργη, ε; Ανάμεσα απ’ τις δύο ποιος είναι σοβαρός;
Υποφέρω από σοβαρύτητα, γι αυτό θέλω να γίνω μπαλόνι.
Πες κάτι καλό για κλείσιμο τότε να τους τρελάνουμε
Όταν γεννήθηκα είμαι σίγουρη ότι βγαίνοντας από τη μήτρα της μητέρας μου είχα στο μέτωπο -προφανώς ήταν μάνιουαλ από πριν, για εκεί που ερχόμουν – όλα πολύ, όλα πολύ. Υποφέρω απ’ αυτό, αλλά το διαχειρίζομαι. Τώρα που έχουμε και μετρό άλλος αέρας αποπνέει στην πόλη. Αγάπη ρε παιδιά και ουσία, όχι σοβαρότητα.
Info
Rudu Fest | Gazarte Ground Stag
