Θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα την Ledisi να ερμηνεύει το “Pieces Of Me”. Μια φωνή γλυκιά, ζεστή, με εκείνη τη βαθιά, αυθεντική soul–R&B χροιά που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Από εκείνο το πρώτο άκουσμα άρχισα να ανακαλύπτω μια καλλιτέχνιδα με σπουδαία πορεία, πολυάριθμες υποψηφιότητες για Grammy και, τελικά, την πρώτη της βράβευση για το “Anything For You”, μέσα από το ανεξάρτητα κυκλοφορημένο άλμπουμ The Wild Card.
Συνεργασίες με ονόματα όπως ο Herbie Hancock, ο Robert Glasper, ο Maxwell, ο John Legend και ο José James αποτυπώνουν το εύρος της μουσικής της. Παράλληλα, η ερμηνευτική της δύναμη την οδήγησε και στον χώρο του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, όπου ενσάρκωσε μεταξύ άλλων τις Mahalia Jackson, Nina Simone (ακούστε το “Ledisi Sings Nina”) και Gladys Knight. Κι όμως, η φωνή της έχει μια ιδιότητα που δύσκολα εξηγείται: ό,τι κι αν ακούσω, με κρατάει εκεί. Έτσι λοιπόν όταν είδα το όνομά της να αναγράφεται στα upcoming shows του Gazarte δεν καθυστέρησα και έκλεισα αμέσως θέση για να ακούσω αυτή τη σπάνια καλλιτέχνιδα.
Κατά τη διαδικασία της κράτησης θέσης για το σόου της στις 8 Ιουλίου, κατάλαβα ότι έρχεται στην Ελλάδα έχοντας στις αποσκευές της έναν υπέροχο tribute δίσκο στην Dinah Washington και κάπου εκεί ο ενθουσιασμός μου έγινε διπλάσιος γιατί η Dinah Washington είναι μέσα στις πρώτες τρεις γυναικείες φωνές που με έχουν επηρεάσει όσο λίγες γνωρίζοντας την αρκετά μεγάλη για να καταλάβω κάθε λυγμό και κάθε συλλαβή της “Queen of the Blues” των 40’s-50’s.
Τι υπέροχη γυναίκα! Πόσο με πάθος ζούσε τη ζωή της σε μια κοινωνία που οριακά ανεχόταν το να είσαι γυναίκα με θέλω, καριέρα και χρήματα και πόσο μάλλον μαύρη. Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες για την Dinah Washington, θα κρατήσω τον αυθορμητισμό μου και θα σας πω πως ακούγοντας την Ledisi να ερμηνεύει Dinah, άκουσα μια άλλη ανάγνωση αυτών των αξεπέραστων τραγουδιών. Υπάρχουν φωνές που δεν σβήνουν ποτέ. Δεν ανήκουν μόνο στην εποχή τους, αλλά συνεχίζουν να ζουν μέσα από τους καλλιτέχνες που τις αγάπησαν, τις μελέτησαν και τις τίμησαν. Η Dinah Washington υπήρξε μία από αυτές τις φωνές. Και ανάμεσα στις σύγχρονες ερμηνεύτριες (πώς να ξεχάσει κανείς τις διασκευές τις Amy Winehouse) που δεν έκρυψαν ποτέ τον θαυμασμό τους γι’ αυτήν, ξεχωρίζει η Ledisi.
Στο “For Dinah” είναι εκπληκτικές και οι ενορχηστρώσεις του Christian McBride, οι οποίες απέσπασαν ιδιαίτερα θετικά σχόλια. Λιτές, εκλεπτυσμένες, αφήνουν χώρο στη φωνή της Ledisi να αναπνεύσει, αντί να επιχειρούν μια πιστή αναπαραγωγή των μεγάλων ορχηστρικών ηχογραφήσεων της δεκαετίας του ’50. Η μεγαλύτερη επιτυχία του δίσκου θεωρώ πως είναι ακριβώς αυτή η ισορροπία ανάμεσα στην παράδοση και τη σύγχρονη αισθητική. Το άλμπουμ χαρακτηρίστηκε ως μια δημιουργική συνέχεια της κληρονομιάς της Dinah Washington και όχι ως μια νοσταλγική αναπαράσταση του παρελθόντος. Απόδειξη αποτελεί το ντουέτο με τον Gregory Porter στο “You’ve Got What It Takes”. Αν έχετε ακούσει το μοναδικό “Baby (You’ve Got What It Takes)” της Dinah Washington με τον Brook Benton, μέσα από τον δίσκο “A Rockin’ Good Way (To Mess Around And Fall In Love)”, τότε καταλαβαίνετε ακριβώς τι εννοώ.
Έγραψα πριν πως «συνάντησα» την Dinah μεγάλη και κατάλαβα το βάθος της καλλιτεχνικής και της ανθρώπινης υπόστασής της. Aγάπησα αυτόν τον tribute δίσκο, γιατί η Ledisi δεν χρειάζεται να δανειστεί το μεγαλείο κανενός. Το έχει ήδη κατακτήσει με τη δική της πορεία. Το “For Dinah” είναι απλώς μια υπενθύμιση ότι οι μεγάλοι καλλιτέχνες ξέρουν πρώτα να τιμούν εκείνους που τους άνοιξαν τον δρόμο. Έτσι έχει δημιουργήσει μια μουσική συνομιλία ανάμεσα τους και αφήνει με μεγάλη ευγένεια να φανούν το βάθος, τα χρώματα και οι ανάγκες και των δύο ερμηνευτριών που ενώ χωρίζονται από δεκαετίες, ενώνονται από την ίδια ανάγκη για ελευθερία έκφρασης.
