Η παράδοση συναντά τον σύγχρονο ήχο και τα Καλογεράκια είναι υπεύθυνα γι’ αυτό. Αυτά τα δύο αδέλφια, τα δίδυμα από την Κρήτη που έχουν ξεχωρίσει για την ανατρεπτική φρέσκια και βαθιά δημιουργική ματιά τους πάνω στην ποίηση, καταπιάστηκαν τώρα και με την Γκόλφω. Ένα έργο που έχει σημαδέψει την ελληνική συλλογική μας μνήμη. Με αφορμή τη μεγάλη βραδιά που ετοιμάζουν στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής, στις 15 του Ιούλη (θ’ αρχίσει η μουσική να παίζει αυστηρά από τις 21:00- να πάτε νωρίς να μην χάσετε νότα), είχα τη χαρά να μιλήσουμε με τον Μιχάλη και τον Παντελή Καλογεράκη, ένα μεσημέρι, ερχόμενοι από τη μια πρόβα τους πριν πάνε στην άλλη. Μου αρέσει η μουσική τους, μου αρέσει η πολιτική τους στάση και θέση, μου αρέσει ο λόγος τους, μου αρέσει που δεν φοβούνται να μιλήσουν φωναχτά για όλα αυτά τα ενοχλητικά που ζούμε, μου αρέσουν τα Καλογεράκια γενικά. Τι να λέω; Ας πέσει η συνέντευξη, κατά πως λέγανε παλιά στην τηλεόραση… ας πέσει το βίντεο:
Κάποιος που δεν ξέρει τίποτα για εσάς τι θα έλεγες ότι είσαστε;
Μιχάλης Καλογεράκης: Εμείς τι θα ήμασταν ή εγώ τι είμαι;
Ξεκίνα με το εσύ τι είσαι;
Μιχάλης Καλογεράκης: Εγώ είμαι ένας μουσικός, γράφω μουσική. Μελοποιώ ποιήματα και κάνω ελληνικά τραγούδια μαζί με τον δίδυμο αδερφό μου που παρουσιάζουμε τη δουλειά μας σε διάφορα μέρη στην Αθήνα. Με κλαρίνο και μπουζούκι, λέω συνήθως για να πιάνω όλο το φάσμα.
Εσύ Παντελή τι είσαι;
Παντελής Καλογεράκης: Εγώ είμαι ένας ηθοποιός που του αρέσει να γράφει και να λέει ποιήματα. Και έχω ένα δίδυμο αδερφό, τον Μιχάλη, ο οποίος μελοποιεί ποιήματα και ταιριάξαμε πάρα πολύ ωραία. Διότι εγώ λέω ποίημα, ο Μιχάλης τα τραγουδάει και έχουμε κάνει μια μπάντα κάνοντας αυτό το πράγμα που αγαπάμε πολύ από παιδιά.
Μαζί είσαστε τα Καλογεράκια, τι είναι τα Καλογεράκια;
Μιχάλης Καλογεράκης: Τα Καλογεράκια είμαστε εμείς. Για πολλά χρόνια ούτως ή άλλως δεν συστηνόμασταν ως Καλογεράκια, αλλά ως Μιχάλης και Παντελής Καλογεράκης. Απλά μετά όλοι λέγανε τα Καλογεράκια, οπότε είμαστε αυτοί που ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, ας τελειώνουμε και ας το κάνουμε Καλογεράκια. Νομίζω πως αυτό που έχουμε με τον Παντελή είναι ότι, ενώ ο καθένας μας κινείται σε διαφορετικούς κόσμους, στην ποίηση συναντιόμαστε. Είναι κάτι που χτίζουμε μαζί και, για μένα, δεν θα μπορούσε να υπάρξει με τον ίδιο τρόπο χωρίς τον Παντελή. Δηλαδή είναι μια διαδικασία, η οποία έχει ξεκινήσει από πάρα πολύ νεαρή ηλικία: από το σχολείο, το Λύκειο που το κάναμε κατά βάση σαν παιχνίδι και σαν μια εξερεύνηση μεταξύ μας για να περνάμε τον χρόνο μας ευχάριστα στην Κρήτη. Το οποίο στην πραγματικότητα μετά από 18 χρόνια, παραμένει ακόμη το ίδιο. Απλά η διαφορά του είναι ότι γίνεται με πιο επαγγελματικούς και πιο σωστά τεχνικούς όρους και έχοντας και μια δισκογραφία από 6 – 7 δίσκους που έχουμε συνυπάρξει και με άλλους συναδέλφους καλλιτέχνες – μουσικούς. Οπότε νομίζω ότι έχει αποκτήσει και μια άλλη τεχνογνωσία. Αυτά είναι τα Καλογεράκια.
Σας γνώρισα μα και σας λάτρεψα ακαριαία με τα Ρεμπώτικα.
Παντελής Καλογεράκης: Πολύς κόσμος, οι περισσότεροι άνθρωποι μας γνώρισαν από τα Ρεμπώτικα είναι η αλήθεια.
Και έλεγα τι «θράσος» είναι αυτό;
Παντελής Καλογεράκης: Θρασύτατοι! Κοίτα, από παιδί διάβαζα τα ποιήματα του Ρεμπώ και με γοήτευε το γεγονός ότι ήταν κι εκείνος ένα παιδί που έγραφε – όπως άρεσε και σε μένα να γράφω. Υπήρχε κάτι σε αυτή την ταύτιση που με ιντρίγκαρε βαθιά. Ήμουν στη φάση θα γίνω και εγώ σαν αυτόν, είχα μεγάλη αγάπη στον Ρεμπώ και σε όλο αυτόν τον κόσμο. Αγαπούσαμε πολύ τα ρεμπέτικα τραγούδια όπως και να τα τραγουδάμε με τις παρέες μας και πολύ οργανικά και «τυχαία» προέκυψε το πρώτο «ρεμπώτικο» ένα καλοκαίρι. Τελικά κάπως άρεσε όλο αυτό, οπότε και συνεχίσαμε. Διάβασα τη βιογραφία του Ρεμπώ έτσι ώστε να δω πως μπορώ να αφηγηθώ όλη την ερωτική σχέση των δύο ποιητών (Ρεμπώ – Βερλαίν). Και ευτυχώς ήταν σύντομη ερωτική σχέση, οπότε χωρούσε σε ένα δίσκο. Και όντως βρήκαμε 9 ρεμπέτικα τραγούδια και φτιάξαμε τον κόσμο των ρεμπώτικων. Όταν το φτιάξαμε υπήρξε πολύς κόσμος που μας γνώρισε έτσι. Και είναι γεγονός ότι, ακόμα και τώρα δηλαδή, αρέσουν πολύ.
Ήταν το σωστό το «θράσος».
Μιχάλης Καλογεράκης: Είναι μια δουλειά που τη χαίρομαι πραγματικά πολύ και συνεχίζω να τη χαίρομαι, είτε όταν την παίζουμε ζωντανά είτε όταν ακούω ανθρώπους να μου λένε, όπως εσύ τώρα, ότι γνώρισαν εμάς μέσα από τα «Ρεμπώτικα». Και μπορώ να το πω χωρίς ιδιαίτερη αυτοαναφορικότητα: θεωρώ πως είναι ένα φοβερό άλμπουμ. Το λέω με άνεση, ακριβώς επειδή δεν περιέχει δικό μου πρωτότυπο υλικό. Δηλαδή δεν είμαι εκεί ως μουσικός συνθέτης, είναι τα ρεμπέτικα και ο Ρεμπώ. Εμείς θεωρώ ότι κάναμε ένα φανταστικό συνοικέσιο και αυτό το συνοικέσιο που κάναμε με τον Ρεμπώ και τα ρεμπέτικα για μένα θέλει εκτός από θράσος, να έχεις διαβάσει Ρεμπώ -και γενικά ποίηση- για να καταλάβεις ότι δεν είναι μουσειακό είδος, είναι λαϊκή τέχνη η ποίηση.
Πριν πάμε στην Γκόλφω, αν κάποιος θέλει πραγματικά να δει εσένα ως συνθέτη, ποιο τραγούδι σου να ψάξει να βρει, που έχεις βάλει την ψυχή σου στη μέχρι τώρα δουλειά.
Μιχάλης Καλογεράκης: Νομίζω ότι ένα από τα τραγούδια που ηχογραφήσαμε πάρα πολύ ωραία στο στούντιο είναι Η Τρελή της πόλης. Ένα ποίημα που είχα μελοποιήσει όταν ήμουν είκοσι χρονών πριν δεκαπέντε χρόνια, αλλά το δισκογραφήσαμε πέρυσι στον προηγούμενο δίσκο που βγάλαμε «Τα Παραμύθια της Μελπομένης», κι εκεί έδεσε πάρα πολύ όμορφα η απαγγελία του Παντελή πάνω σε ένα ποίημα της Κατερίνα Γώγου. Με αυτό το ποίημα του Νίκου Μοσχοβάκου, που είναι ένας ποιητής που αγαπώ πάρα πολύ και έχουμε συνυπάρξει πολύ, ειδικά τη δεκαετία του 2010 – 2015 και για πέντε χρόνια ήμασταν σχεδόν κάθε μέρα μαζί, οπότε έχει μια ιδιαίτερη αξία.
Εσένα για να δούνε την ψυχή σου ποιο τραγούδι θεωρείς από αυτά που έχετε ηχογραφήσει, παραπέμπει σε έναν άνθρωπο και μπορείς να πεις: Κοίτα, αυτός είμαι εγώ ο Παντελής ;
Παντελής Καλογεράκης: Νομίζω ότι είναι το τραγούδι που υπάρχει στα «Παραμύθια της Μελπομένης», στο ποίημα – το τραγούδι «Της αγάπης». Εκεί μέσα έχω βάλει ένα ποίημα δικό μου, που είναι ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα. Νιώθω ότι είναι πολύ προσωπικό, πολύ χαρακτηριστικό της κατάστασής μου.
Οπότε έχουμε Μελπομένη, έχουμε Ρεμπώ και τώρα έχουμε και Γκόλφω. Υπάρχει μια προσκόλληση γενικά στις γυναίκες και στο βουκολικό;
Παντελής Καλογεράκης: Έχουμε θέμα με τις θηλυκότητες γενικώς. Υπάρχει μεγάλη αγάπη σε θηλυκότητες. Δηλαδή ως Παντελής, να μιλήσω, οι άντρες στη ζωή μου είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού κυριολεκτικά.
Μιχάλης Καλογεράκης: Βέβαια στο εξώφυλλο των ρεμπώτικων έχουμε τον μπαμπά μας με τον θείο μας τον Πάρη και έχουμε πάντα μια σχέση με ένα προσωπικό ύφος. Δηλαδή τα ρεμπώτικα ήταν ο μπαμπάς μας με τον θείο μας, η Μελπομένη η μαμά μας, η Γκόλφω τώρα είναι μια θεία μας.
Είναι πραγματική η Γκόλφω;
Μιχάλης Καλογεράκης: Ναι, είναι αυτή που απαγγέλει αυτή τη φωνή που ακούς στην Γκόλφω.
Δέχτηκε ευχάριστα;
Μιχάλης Καλογεράκης: Εκείνη, λόγω και της ηλικίας της, δεν μπορεί να καταλάβει ακριβώς τι είναι αυτό που κάνουμε τώρα. Στα ενενήντα-κάτι της νόμιζε ότι θα ανεβάσουμε ξανά την παράσταση με τη δική της φωνή, και έτσι μας έδινε οδηγίες για το πώς το είχε κάνει τότε.
Σας έδωσα ιδέες όμως και άθελα της.
Μιχάλης Καλογεράκης: Εντελώς άθελα της. Διότι όταν έγινε η καταγραφή αυτή από τον πατέρα μας που τη βιντεοσκόπησε και την ηχογράφησε, αυτό έγινε πολύ πριν εγώ μελοποιήσω την Γκόλφω. Το έκανε ο πατέρας μου, γιατί έχει μια αγάπη στη συγκεκριμένη και γενικώς στις αφηγήσεις, οπότε έκατσε και την ηχογράφησε. Μετά από ένα – δύο χρόνια μου ήρθε η πρόταση να μελοποιήσω αυτά τα ποιήματα για μια παράσταση που θα γινότανε για την Γκόλφω στην Ακράτα. Μια ερασιτεχνική παράσταση. Έγραψα αυτά τα τραγούδια και μου άρεσαν, οπότε σκέφτηκα να τα ηχογραφήσω. Στην πορεία των ηχογραφήσεων θυμήθηκα ότι κάτι αντίστοιχο μου είχε πει και ο πατέρας μου. Οπότε με το που το άκουσα, το φανταστικό είναι ότι απαγγέλει αυτά που έχω μελοποιήσει εγώ. Εντελώς τυχαία δηλαδή, έχει απαγγείλει αποσπάσματα που έχουμε υλοποιήσει.
Ούτε παραγγελία να το ‘χες κάνει.
Μιχάλης Καλογεράκης: Δημιουργήθηκε κάτι σαν ένα «μαγικό» στοιχείο στη «Γκόλφω», όπου συναντήθηκαν κάποιες συγκυρίες που δεν ήταν να συμβούν έτσι.
Ωραία αυτά τα μεταφυσικά.
Μιχάλης Καλογεράκης: Ναι, και έχουμε και έναν δίσκο βγάλει μετά τα ρεμπώτικα αμέσως το 2023 που το αφιερώνουμε στη γάτα μας, στη Βαρβάρα.
Παντελής Καλογεράκης: Κι άλλη θηλυκότητα.
Για πείτε μου για το άλμπουμ Γκόλφω.
Μιχάλης Καλογεράκης: Είναι του Σπυρίδωνα Περεσιάδη αυτό το έργο, το οποίο στην πραγματικότητα σε συνδέει με κάτι το οποίο είναι ένα κοινό αίσθημα, ένας κοινός ελληνικός παρονομαστής. Αυτό που αισθάνομαι περισσότερο είναι ότι αυτός ο δίσκος θέλει να εστιάσει σε όσα μας συνδέουν όλους, γιατί θεωρώ πως έχει χαθεί η μεταξύ μας σύνδεση. Να συνδεθούμε σε κάτι που κάπως όλοι γνωρίζουμε. Δηλαδή κάπως όλοι γνωρίζουμε την Γκόλφω και τον Τάσο και αυτή την εικόνα θέλω λίγο να δημιουργήσω, ας πούμε λίγο την πλαστική καρέκλα, λίγο το σεμεδάκι, τα βίντεο της γιαγιάς, είναι με ένα σταυρό και με κάτι εικόνες από πίσω. Το οποίο εντάξει γκριντζάρεις, δεν το συζητώ, αλλά την ίδια στιγμή έχει αυτό της «γιαγιάς».
Παντελής Καλογεράκης: Αυτή είναι η πραγματικότητα, η μύγα πάνω στο καλαμάκι κοτόπουλο. Μου αρέσει όταν προσεγγίζεις κάτι μέσα από τον έρωτα· αυτό έχει μέσα του και ένα είδος «προνομίου», ότι μπορείς να βιώνεις τόσο έντονα αυτό το συναίσθημα. Αλλά, την ίδια στιγμή, βλέπεις και τον έρωτα της Γκόλφως για τον Τάσο -βλέπεις ένα κορίτσι να συγκλονίζεται πραγματικά. Είναι πολύ όμορφο που αυτό το μοτίβο επανέρχεται ανά τους αιώνες: Ρεμπώ, Βερλαίν, Γκόλφω.
Μιχάλης Καλογεράκης: Υπάρχει και η αδικία. Είναι άδικη η ζωή. Ο έρωτας είναι άδικος. Και υπάρχει και ένα βιβλίο που λέγεται η πρώτη αγάπη, που λέει ότι είναι ένας τύπος ερωτευμένος με μια τύπισσα πάρα πολύ. Αυτός είναι πολύ όμορφος και αυτή είναι πολύ ωραία. Κι αυτός είναι ερωτευμένος μαζί της, αλλά αυτή τα έχει με έναν τύπο, ο οποίος είναι κακοτερένιος, και της την πέφτει αυτός. Αυτή γοητεύεται αλλά του λέει δεν μπορώ να κάνουμε κάτι μαζί διότι είμαι με αυτόν και τον λυπάμαι. Και γράφει από την πλευρά του πρωταγωνιστή: Πρώτη φορά σιχάθηκα τον αδύναμο. Διότι είναι δηλαδή σαν να μου στερεί εμένα το να χαρώ, διότι εσύ είσαι σε μια κατάσταση που απλά δεσμεύεις έναν άνθρωπο από το να αισθανθεί όμορφα. Το οποίο ήταν μια ιδιαίτερη ποιότητα που δεν την είχα φανταστεί ας πούμε. Αυτό μπορούμε να το καθρεφτίσουμε πολύ καλά σε γονείς, οι οποίοι κάνουν κακό στα παιδιά τους δημιουργώντας τις συνθήκες για να νιώθουν θύματα. Να νιώθουν ότι δεν είναι αρκετά καλοί, είναι ακριβώς η ίδια συνθήκη. Ότι εγώ σε αγαπάω και σε τραβάω πίσω ενώ η αγάπη θέλει μπροστά, δεν θέλει πίσω. Αν τον αγαπάς τον άλλο και τον βλέπεις να έχει μια τάση προς το φεύγα, διώξε τον, άστο να φύγει. Τι τον κρατάς;
Άρα, Παντελή, να ερωτευόμαστε ή να αγαπάμε;
Παντελής Καλογεράκης: Both ways.
Και στο Μέγαρο Μουσικής αυτοί που θα έρθουν στη συναυλία σας στον Κήπο, τι θα αντιμετωπίσουν;
Παντελής Καλογεράκης: Αρχικά θα αντιμετωπίσουν εμένα σε απόλυτο γκλαμ. Δεν ξέρω αν είναι έτοιμοι να το καταναλώσουν αυτό που θα δούνε; Οπότε να φροντίσουν να κρατάνε γυαλιά ηλίου, γιατί θα λάμπω. Θα έχουμε τη Μελίνα Κόλλια που θα κάνει το stand up. “Μελίνα Κόλλια… always a good time”. Θα έχουμε τη Νεφέλη Φασούλη να τραγουδήσει με τη φωνάρα της τα τραγούδια που της έχει γράψει ο Μιχάλης.
Μιχάλης Καλογεράκης: Θα παίξουμε ένα μεγάλο μέρος της δισκογραφίας μας, να είναι εκεί όλοι κατά τις 20:30 γιατί 21:00 η ώρα ξεκινάμε νταν.
Εντωμεταξύ εσείς παίζετε και σε μέρη που άμα κάτσει κάθεστε και μέχρι να κλείσει το μέρο, εννοώ δεν είσαστε οι τύποι που πάτε με το ρολόι.
Μιχάλης Καλογεράκης: Όχι δεν πάμε με το ρολόι, αλλά εγώ θέλω να παίζω λίγο. Δεν είμαι ο άνθρωπος που θέλει να παίζει πάνω από δυο ώρες.
Παντελής Καλογεράκης: Εγώ άμα με ανεβάσεις πάνω στο πάλκο, θα πρέπει να με σπρώξεις για να κατέβω.
Μιχάλης Καλογεράκης: Ναι, ναι, συμβαίνει πάρα πολλές φορές στα live, να κόβω κομμάτια και ο Παντελής να μην θέλει να τα κόβουμε αλλά να συμβαίνει την ώρα που παίζουμε. Στον Κήπο του Μεγάρου όμως θέλουμε δεν θέλουμε στις 23:00 τελειώνουμε.
Μιχάλη, είναι πολύ εκνευριστικό να συνεργάζεσαι με τον αδελφό σου;
Μιχάλης Καλογεράκης: Φέρνει πάρα πολλά δώρα το να δουλεύουμε μαζί, διότι συνεννοούμαστε, είναι ένα άτομο που το εμπιστεύομαι πάρα πολύ αλλά είμαστε κι εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι.
Φαίνεται εσύ έχεις μέτρο εκείνος όχι.
Παντελής Καλογεράκης: Και του είπα φέρε μου λίγο μέτρο ρε, φέρε μου λίγο, τόσο θέλω.
Μιχάλης Καλογεράκης: Εμένα με βοηθάει πάρα πολύ το ότι τον εμπιστεύομαι, όταν αυτός είναι να φύγει, εγώ θα τον ακολουθήσω, δεν θα τον μαζέψω στην τέχνη. Όταν ξεφεύγει, όταν του έρχεται μια ιδέα από το πουθενά. Δηλαδή μια νόρμα θα έλεγε: γιατί; Αλλά εγώ το καλωσορίζω αυτό, το οποίο σε καλά μέρη μας έχει οδηγήσει. Σίγουρα όμως, θέλει διαχείριση, επειδή με τον Παντελή αυτό το πράγμα που κάνουμε γίνεται από πάρα πολύ νεαρή ηλικία, όσο μεγαλώνει λοιπόν, θέλει και μια προστασία.
Παντελής Καλογεράκης: Το κάναμε για την πάρτη μας τα πρώτα χρόνια, οπότε δεν υπήρχε λόγος να κάνουμε κάποια διαχείριση.
Μιχάλης Καλογεράκης: Όταν αυτό γίνεται δουλειά, αρχίζει να γίνεται πιο οργανωμένο. Πρέπει να μιλήσεις με ένα γραφείο και όταν αρχίζουν αυτά θέλει μια οργάνωση. Και ειδικά με τον Παντελή δεν το ξεκινήσαμε για να γίνει αυτό που γίνεται, το ξεκινήσαμε γιατί εμάς μας άρεσε. Εμείς περνάγαμε ωραία και ακόμα αυτό ισχύει, αλλά θέλει και μια προστασία.
Ήταν όμως λίγο αυτονόητο από το σπίτι ότι θα κάνετε μαζί πράγματα. Γιατί στα δίδυμα πολλές φορές έτσι συμβαίνει.
Παντελής Καλογεράκης: Σε εμάς δεν ήταν έτσι. Και δεν ήταν ούτε και η επιθυμία μας, δηλαδή εμείς όντως ξεκινήσαμε να κάνουμε τη μουσική παρέα για την πάρτη μας. Δεν περιμέναμε ποτέ ότι θα φτάσουμε σε αυτό το σημείο που είμαστε τώρα. Εγώ ήθελα να κάνω άλλα πράγματα και ο Μιχάλης άλλα. Δεν φανταζόμασταν ότι θα φτάναμε σε αυτό το σημείο τώρα, όπου θα είμαστε συνέχεια μαζί. Κυρίως για να δουλεύουμε για να κάνουμε πρόβες παρέα. Εγώ ήθελα να ασχοληθώ με τον προγραμματισμό, να δουλεύω home office και μετά το οχτάωρο να κάνω τα δικά μου. Αλλά εννοείται ακολούθησα αυτό που προτιμούσα πιο πολύ απ’ όλα. Εννοώ το να περνάω καλά με τον αδερφό μου, γιατί θεωρώ ότι ο οικογενειακός δεσμός για μένα είναι τα πάντα.
Μιχάλης Καλογεράκης: Και μεγαλώσαμε σε ένα πολύ υγιές οικογενειακό περιβάλλον. Έχουμε δύο γονείς που είναι φοβεροί.
Παντελής Καλογεράκης: Φοβερά υπέροχοι άνθρωποι. Έχουμε έναν μικρό αδελφό. Επίσης φοβερό!
Μιχάλης Καλογεράκης: Δώσανε χώρο στο να αναπτυχθούν υγιή συναισθήματα και μεταξύ μας. Δηλαδή δεν έχουμε τριβές.
Ο μικρός αδελφός θα μπει στα Καλογεράκια, θα γίνετε κάποια στιγμή από ντουέτο και boyband;
Παντελής Καλογεράκης: Θα ήταν υπέροχο.
Μιχάλης Καλογεράκης: Θα ήθελα πάρα πολύ σαν τον Ψαραντώνη να ‘χα όλο μου το σόι να παίζει. Του έχω πει τουλάχιστον τουλάχιστον να κάνει λίγο τα γραφιστικά. Έχει τελειώσει χημεία και κάνει μεταπτυχιακό. Ζει στην Κρήτη και είναι υπέροχος τύπος, φανταστικός!
Εν τω μεταξύ τώρα προσπαθούσα να σκεφτώ άλλους αδελφούς που να καταπιάστηκαν με την ποίηση και να κατάφεραν να είναι εμπορικοί και πιο ποπ και πιο ζωντανοί και πολύ πιο αυτοσαρκαστικοί.
Μιχάλης Καλογεράκης: Τι ωραία που τα λες!
Στο μυαλό μου δηλαδή είσαστε σαν τα Καλουτάκια στην αρσενική τους εκδοχή που μπορούνε να παίξουνε, γιατί μπορείτε και να διαδράσετε με το κοινό, να το ξεσηκώσετε. Να ασχολούνται με επίκαιρα θέματα όπως εκείνες στην εποχή τους.
Παντελής Καλογεράκης: Ναι, ισχύει αυτό που λες. Έχουμε πολύ χιούμορ, μας αρέσει να αυτοσαρκαζόμαστε, δεν έχουμε ίχνος σοβαροφάνειας μέσα μας. Μας αρέσει και να τσαλακωνόμαστε και τα σχετικά. Και κυρίως δεν ανεβαίνουμε πάνω σκηνή για να δώσουμε σε κάποιον κάτι. Ανεβαίνουμε πάνω στη σκηνή για να βιώσουμε εμείς κάτι που θέλαμε να βιώσουμε, να περάσουμε ωραία, να γεμίσουμε από χαρά…
Μιχάλης Καλογεράκης:…Να πούμε αυτά που θέλουμε να πούμε. Γιατί υπάρχει και μια κοινωνικοπολιτική διάσταση που μας απασχολεί.
Πάντα την σπάτε σε μερικούς γιατί ανάμεσα στα τραγούδια σας πάντα θα πείτε κάτι κοινωνικοπολιτικό και δεν φοβάστε να το πείτε.
Μιχάλης Καλογεράκης: Ναι, δεν φοβόμαστε διότι για πάρα πολλά χρόνια το κάναμε και ήμασταν μόνοι μας. Για πάρα πολλά χρόνια δεν είχαμε άνθρωπο από κάτω, είχαμε ελάχιστο κόσμο, οπότε αυτό έχουμε μάθει να κάνουμε. Τώρα το ότι έχει μαζευτεί κόσμος, ένας κόσμος ο οποίος έρχεται να ακούσει τη δουλειά μας. Είναι ευτυχές.
Πώς είναι Μιχάλη το συναίσθημα από το λίγο στο πολύ;
Μιχάλης Καλογεράκης: Θα σου πω εγώ έχω πολύ χαμηλές προσδοκίες πάντα, επειδή αυτό που κάνουμε δεν θέλω να το αλλάξω κι επειδή μπήκα στη διαδικασία, όταν άρχισαν κάποια τραγούδια μας να γίνονται πιο γνωστά, μπήκα στη λούπα να πω ας γράψω ένα τραγούδι που να μοιάζει με αυτό, το οποίο είναι τεράστιο λάθος και πάρα πολύ γρήγορα άλλαξα ξανά τον αλγόριθμο και μπήκα στη λογική του να προσπαθήσω να θυμηθώ τι είναι αυτό που από την αρχή μου άρεσε και τι ήθελα να κάνω. Θέλω να μπαίνω σε αυτό το τι θέλω να πω εγώ. Γιατί άμα πας στο πόσο ωραίο είναι που ήρθε ο κόσμος είναι παγίδα τεράστια. Οπότε αισθάνομαι και θέλω να πιστεύω ότι αυτό είναι κύμα, το οποίο θα πάει κάτω, θα ανέβει πάνω κι εγώ είμαι διατεθειμένος και να το κολυμπήσω το κυματάκι και να το περπατήσω γενικά. Και αν θέλεις να είσαι συνεπής θέλει σίγουρα να ενοχλείς και θέλει και σίγουρα κάποιοι να έρχονται και κάποιοι να φεύγουν, αλλά θα υπάρχει πάντα ένας κόσμος, ένας πυρήνας που πάντα θα θέλει να ακούσει και να έρθει να στηρίξει. Σε αυτούς απευθύνεσαι. Το συν πάνω από τη βάση είναι πάντα άνθρωποι που θα μπαινοβγαίνουν ή θα νιώθουν ότι εδώ κάτι γίνεται, θα πάω να ακούσω. Το οποίο χρήσιμο είναι κι αυτό γιατί θα σου φέρει εισιτήρια από τα οποία ζούμε. Αλλά για μένα οι σημαντικότεροι είναι αυτοί οι συγκεκριμένοι τύποι, οι οποίοι ξέρουν τα τραγούδια μας πριν δέκα χρόνια.
Παντελής Καλογεράκης: Και είμαστε πολύ χαρούμενοι που όλα αυτά τα άτομα είναι πολύ συμπαθητικά άτομα. Δηλαδή το ότι έχουν μαζευτεί πάρα πολλά γλυκά κουίρια και στα live μας κι έρχονται ή άτομα τα οποία είναι βαθιά πολιτικοποιημένα και αυτά είναι ο πυρήνας μας. Είμαστε πολύ υπερήφανοι γι’ αυτό.
Τους φασισταίους και τους κομματικοποιημένους δεν θέλουμε στις ζωές μας.
Παντελής Καλογεράκης: Ναι. Ακριβώς.
Όλους τους υπόλοιπους τους θέλουμε. Ακόμα και τον μαλάκα τον θέλουμε γιατί κι ο μαλάκας έχει μια ελπίδα να την δει αλλιώς.
Παντελής Καλογεράκης: Ναι, ναι, ναι και επίσης εγώ ξέρω έναν μαλάκα που ερχόταν στα live μας και πια δεν είναι μαλάκας. Δεν σου λέω ότι εγώ το έκανα να μην είναι μαλάκας, σίγουρα και η ψυχοθεραπεία του. Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι, μόνο οι φασίστες δεν είναι ευπρόσδεκτοι και οι φαλλοκράτες.
Μιχάλης Καλογεράκης: Αλλά ξέρεις και το θέμα με εμάς, νομίζω ότι και ο φασίστας να έρθει θα φύγει. Δηλαδή το ρεπερτόριο που έχουμε δεν κλείνει το μάτι σε κανέναν, είναι πολύ ξεκάθαρο.
Υπήρχε κάποια στιγμή που έγινε κάτι άσχημο σε συναυλία και ένιωσες άβολα;
Παντελής Καλογεράκης: Γενικότερα είμαστε πάρα πολύ ετοιμόλογοι. Δηλαδή άμα κάτι έχει έρθει το αντικρούω και εγώ και ο Μιχάλης. Νομίζω ότι εγώ λίγο περισσότερο, γιατί είμαι και πιο καλά προετοιμασμένος απέναντι σε αυτό, επειδή έχω και πιο πολύ τον λόγο. Να σου πω δεν έχει γίνει κάτι έντονο ή και τίποτα θα σου έλεγα. Διότι όντως αν κάποιος ψάξει να δει ποιοι είμαστε πάρα πολύ γρήγορα, αν δεν κατανοήσει αυτό που είμαστε, δεν θα έρθει να μας δει.
Μιχάλης Καλογεράκης: Και πιστεύω ότι έχει να κάνει και με το ότι δεν έχει γίνει κάποιο απότομο μπαμ στη μουσική μας πορεία για να πεις ότι θα μαζευτεί ξαφνικά μια μάζα κόσμου, οι οποίοι δεν θα ξέρουν και τι κάνουμε. Έχουν μαζευτεί πολύ σιγά σιγά μέσα στα χρόνια ο κόσμος. Οπότε επιλέγουν να έρθουνε.
Προσωπικά νιώθω σαν να μας συλλέγετε τους φαν σας, κάπως σαν εσείς να μας επιλέγετε.
Παντελής Καλογεράκης: Το «Μην μένεις κοντά» είναι ένα κομμάτι που το δημιουργήσαμε με τη σκέψη ότι θέλουμε κάτι αντίστοιχο να εκφράσουμε. Πήγε πάρα πολύ καλά και το αγαπάμε ιδιαίτερα, κυρίως γιατί λειτουργεί σαν ένα είδος «κοσκινίσματος» για το κοινό που θέλεις να έρχεται στα live σου. Μετά από τόσο καιρό, μου φαίνεται δύσκολο να πιστέψω ότι μπορεί να έχουμε στο κοινό μας ανθρώπους με τέτοιες αντιλήψεις, ειδικά όταν το έχουμε τραγουδήσει τόσες φορές και το μήνυμα είναι τόσο ξεκάθαρο. Δηλαδή τώρα, μετά από τόσο καιρό δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχουμε κοινό φαλλοκράτες. Μετά από τόσες φορές που έχουμε τραγουδήσει: μην μένεις κοντά σε φαλλοκράτη άνθρωπο… δηλαδή δεν μπορεί.
Από τις ωραίες αναμνήσεις που έχετε με τον πυρήνα αυτόν του κοινού σας;
Παντελής Καλογεράκης: Σαν αίσθηση, όταν ακούω νέα παιδιά ή όταν ακούω κάποιον, ο οποίος κάνει μουσική και μου αρέσει αυτό το οποίο κάνει και πάω να του κάνω fun girling και μου κάνει πίσω fun girling, μου φαίνεται ακραίο. Μου το κάνανε οι Τσουγκράνες πρόσφατα και ήμουν σε φάση «αγάπες».
Μιχάλης Καλογεράκης: Το πιο ωραίο είναι του ΚΒήτα που σου έκανε.
Παντελής Καλογεράκης: Ναι γνώρισα τον ΚΒήτα και ο ΚΒήτα είχε έρθει στο live μας και ήταν σοκαριστικό.
Πέρα από τις 15 του μήνα που θα γίνει αυτή η συναυλία θα έχετε κι άλλες;
Παντελής Καλογεράκης: Επαρχία θα παίξουν διάφορα.
Μιχάλης Καλογεράκης: Θα έχουμε 18, 20, 22 Άνδρο, Τήνο, Σύρο. Θα κάνουμε με τη Μάρθα Φριντζήλα αρκετά παιξίματα φέτος το καλοκαίρι και το Kubara Project.
Παντελής Καλογεράκης: Αλλά στην ουσία οι άνθρωποι εδώ της πρωτεύουσας που θέλουν να μας δούνε έχουν μία και μοναδική ευκαιρία και αυτή θα είναι στις 15 του Ιούλη. Το ξέρω ότι παίζουνε οι Cure εκείνη την ημέρα, αλλά να σου πω και κάτι; Μεγάλωσες κι εσύ, μεγάλωσαν και οι Cure πάμε παρακάτω.
Άλλη ποίηση αυτοί, άλλοι εσείς.
Παντελής Καλογεράκης: Αν θες να σου τραγουδήσω το Friday Im in love. Να το πω; Θα το πω.
Μιχάλης Καλογεράκης: Μήπως το βάλουμε στην αρχή…
Παντελής Καλογεράκης: Να το απαγγείλω, πλάκα θα ‘χει.
Τιμής ένεκεν αφού όσοι δεν πήγανε στους Cure θα ‘ρθουν σε εσάς. Ας αφήσουμε την πρωτεύουσα, στην επαρχία τι άλλες συναυλίες θα κάνετε;
Μιχάλης Καλογεράκης: Θα μαστε 31 του Ιούλη στο Μουσείο Νίκος Καζαντζάκης, στη Μυρτιά, στην Κρήτη. Έχει ενδιαφέρον αυτό, γιατί θα είναι μια παράσταση που θα έχει ναι μεν το ρεπερτόριό μας, αλλά θα δουλέψουμε κάποιες επιστολές που είχε ανταλλάξει ο Καζαντζάκης με φίλους του κατά περιόδους και με την Ελένη. Υπάρχει μια επιστολή που έχει πολύ ενδιαφέρον διότι λέει στην Ελένη: έλα να πάμε παρέα στο Λέντα να καθίσουμε να φάμε και να πιούμε. Και εμείς είμαστε από το Λέντα στη νότια Κρήτη
Παντελής Καλογεράκης: και υπάρχει φωτογραφία του Καζαντζάκη με την Ελένη και τον προπάππου μας.
Αυτό δεν θα σας δώσουν τα δικαιώματα να το κάνετε ένα δίσκο για να βγει στο εξώφυλλο και αυτή η φωτογραφία;
Μιχάλης Καλογεράκης: Δεν θα έπρεπε; Θα έπρεπε.
Όσο θα κάνετε διακοπές και παράλληλα θα γίνεται πόλεμος στον πλανήτη, πώς θα τα βάζουμε τα αντηλιακά μας, παιδιά;
Μιχάλης Καλογεράκης: Ναι, όπως τα βάζαμε πάντα θα τα βάζουμε.
Παντελής Καλογεράκης: Αντηλιακά θα συνεχίσουμε να βάζουμε.
Μιχάλης Καλογεράκης: Νομίζω ότι μέσα σε όλη αυτή τη χλέπα που ζούμε καταλήγω πλέον να σκέφτομαι στο ότι τουλάχιστον να προσπαθήσω να συμπεριφέρομαι με αγάπη όσο γίνεται στο πιο κοντινό μου περιβάλλον, δηλαδή στους ανθρώπους μου, στην οικογένειά μου.
Και εγώ Μιχάλη, αλλά φοβάμαι πια μην αποκτηνωθώ, πια ο θάνατος γύρω μου και η βία είναι καθεστώς.
Μιχάλης Καλογεράκης: Είναι τεράστια αλλά δεν βλέπω κάποια αλλαγή, είμαι άπειρα απαισιόδοξος. Δεν θεωρώ ότι πρόκειται αυτό το πράγμα να βελτιωθεί. Δεν είναι ότι θεωρώ ότι κάποτε τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα και τώρα δες τι γίνεται. Αλλά δεν πιστεύω ότι αυτό το πράγμα θα αλλάξει.
Παντελής Καλογεράκης: Αυτό που εμένα με τρομάζει είναι όντως το πόσο γρήγορα ξεχνάμε. Γιατί δεν σου λέω ότι ξεχνούσαμε πάντα ρε παιδί μου σαν άνθρωποι, αλλά κάπως ξεχνάμε πάρα πολύ γρήγορα τώρα και σκέφτομαι τις εκλογές που έρχονται και σκέφτομαι την αποχή που θα έχουμε. Ελπίζω δηλαδή να μην έχουμε τόση αποχή φέτος.
Εσείς όλοι οι καλλιτέχνες, αφού το κατάφερε η Taylor Swift στην Αμερική να τους κάνει να πάνε να ψηφίσουν.
Μιχάλης Καλογεράκης: Εμείς ξέρεις πόσο μιλάμε γι’ αυτό;
Δεν φτάνει μόνο μία φωνή. Πρέπει όλοι σας να ενωθείτε ειδικά η νέα γενιά καλλιτεχνών και να μας ζαλίσετε με το ότι όλοι πρέπει να πηγαίνουμε να ψηφίζουμε. Ψηφίστε ό,τι θέλετε αλλά πάτε ψηφίστε.
Μιχάλης Καλογεράκης: Ναι ναι, τράβα ψήφισε.
Παντελής Καλογεράκης: Ακόμα και η RuPaul, όταν έχουν εκλογές σε κάθε επεισόδιο κάνει αναφορά ότι πρέπει να ψηφίζεις. Δεν γίνεται να μην ψηφίζουμε.
Μιχάλης Καλογεράκης: Άσε που θεωρείται και υποχρεωτικό.
Ανεξαρτήτου κόμματος, επειδή μιλήσαμε και για τις θηλυκότητες. Σχετικά με τον όρο γυναικοκτονία, ανεξαιρέτως της νομιμοποίησης του όρου, πρέπει να σοβαρέψουν οι ποινές.
Μιχάλης Καλογεράκης: Δεν υπάρχει καμία δικαιοσύνη, αυτό είναι το πρόβλημά μου. Δηλαδή, βλέπω τη μάνα μου στην Κρήτη, η οποία κάθε τρεις και λίγο μου λέει κοίταξε να δεις ήντα έγινε πάλι την εσκοτωσε ο άνθρωπος. Γίνεται μια τεράστια κατανάλωση πληροφορίας και δεν υπάρχει δικαιοσύνη.
Μιχάλης Καλογεράκης: Δεν υπάρχει δικαιοσύνη, υπάρχει τεράστια διαφθορά. Είμαστε ένα τεράστια διεφθαρμένο κράτος.
Και δυστυχώς η πατρίδα σας η Κρήτη, μας δίνει πολύ ψωμάκι.
Παντελής Καλογεράκης: Φουλ. Κοίταξε να δεις εγώ την Κρήτη την αγαπώ πάρα πολύ. Δηλαδή έχω έρωτα με την Κρήτη, με το Νότο της Κρήτης, είμαι ερωτευμένος. Αλλά ένα πράγμα που μου έχει μάθει η Κρήτη είναι να μπορώ ανθρώπους να τους κάνω blur. Δηλαδή έχω μάθει από το αεροδρόμιο του Ηρακλείου μέχρι το Λέντα να είναι ένα 95% των αντρών που συναντώ μπροστά μου να μην τους βλέπω καθαρά. Να τους βλέπω θολά με blur.
Το λέμε με την ευκολία μας, το προνόμιο του να διαφοροποιούμαστε και να μην τους λέμε ούτε καλημέρα σε μερικούς αλλά υπάρχουν και άνθρωποι σαν τις γυναίκες που λέγαμε που τον τρως στη μούρη.
Μιχάλης Καλογεράκης: Είναι πολύ μπερδεμένο πάντως, γιατί είναι αυτή η διαφθορά που κανείς δεν πιστεύει στους θεσμούς πλέον, δεν μπορείς να νομοθετήσεις και να οργανώσεις τίποτα. Υπάρχει τόση μαφία στην Κρήτη με όπλα, με ναρκωτικά που δεν πρόκειται να μαζευτεί με τίποτα. Και μετά βλέπεις σ’ ένα χωριό ανθρώπους, οι οποίοι έχουν πάρει εύκολα λεφτά, όπλα, ναρκωτικά και δεν ξέρεις ποιος φταίει. Τώρα αυτά που γίνονται στην Κρήτη, που πάνε και πυροβολούνται μεταξύ τους. Δεν ξέρεις ποιος φταίει γιατί στην πραγματικότητα μπορεί και να φταίνε και όλοι.
Φταίμε όλοι. Και οι σιωπές μας.
Παντελής Καλογεράκης: Οι σιωπές μας κυρίως.
Και για να κλείσουμε τη συνέντευξη αυτή χωρίς σιωπή, θα ήθελα από το καινούργιο σας άλμπουμ έναν δύο στίχους που κρίνετε ότι είναι μάθημα.
Μιχάλης Καλογεράκης: Εμένα η αγαπημένη μου ατάκα είναι από το κομμάτι που λέγεται εξομολόγηση, που απαγγέλει η Στεφανούλα που λέει: Πες μου, δεν με πεθύμησες, δεν πόνεσες για μένα; Κι απαντάει: Και πότε σε στερήθηκα για να σε πεθυμήσω;
Παντελής Καλογεράκης: Εμένα από τις Βέργες αυτό που λέει σε κάποια φάση η Ζηρώ προς το τέλος: «Κι αν δε μπορείς, δεν δύνασαι, δεν βάζει η καρδιά σου, σκίσε τα στήθη μου αυτά, πάρε τηνε δική μου».
