Νιώθω μισή Μariah Carrey και μισός Andy Williams στην τοποθεσία γραφείο με το χαρακτηριστικό “It’s tiiiiiiiiime” να παίζει εναλλάξ στο μυαλό μου με το “It’s The Most Wonderfull Time Of The Year” κάθε φορά που μια παράγραφος για κάθε άλμπουμ ολοκληρώνεται. Δεν θα σας κουράσω με ελιτιστικούς προλόγους αυθεντίας, απλά θα σας πω πως αυτά είναι τα 17 δικά μου άλμπουμ της χρονιάς και τα 79 κομμάτια που με πήραν από το χέρι φέτος. Στο τέλος του κειμένου θα βρείτε μια λίστα, αποκλειστικά αυτά που έμειναν στο repeat! Μην ξεχάσετε να ενεργοποιήσετε το shuffle!
Gizmo Varillas – The World In Colour
Το νέο άλμπουμ του Gizmo Varillas ήρθε να με μαλακώσει, με το ζεστό φως που αναπαράγεται και διαχέεται από τον ήχο του. Πες μου τι μουσική φτιάχνεις να σου πω τι άνθρωπος είσαι….! Τον λατρεύω τον Gizmo και για την μουσική που φτιάχνει αλλά και για τον άνθρωπο που είναι και εξελίσσεται με τα χρόνια. Λοιπόν, το “Into The Night” το άκουσα στη διαδρομή από Περισσό-Αττική και μετά στο μετρό, στην κόκκινη γραμμή για Ελληνικό. Πέτυχα και εκείνη την μαγική πορτοκαλί χειμωνιάτικη ώρα όσο τα βαγόνια του τρένου με άφηναν να δω έξω από το παράθυρο τις συνοικίες με soundtrack το “Crossroads”. Είναι ένα πολύ ωραίο pop άλμπουμ. Ευχάριστο, ζεστό, ανθρώπινο. Μελωδίες ανακουφιστικές και φωνητικά που μπορεί να τα παραλληλίσεις με τις ενδότερες σκέψεις σου. Πρώτο στη λίστα «Καλύτερα άλμπουμ στα ακουστικά μου για το 2025» και τι όμορφη αρχή! Ακούστε το ολόκληρο μέσα στον αστικό ιστό.
Jacob Banks – Yonder: Book I & II
Λοιπόν εδώ μιλάμε για νέο το “crush alert” της συντάκτριας! Άκουσα πρώτη φορά τον Jakob Banks τον Νοέμβρη που μας πέρασε, με το άλμπουμ “Yonder : Book 1”. Tο “Silver Tongue” με έκανε να κολλήσω άμεσα με τον ήχο του, αλλά η προετοιμασία για τις λίστες της χρονιάς με έκανε να ξεχαστώ. Η ειδοποίηση για την κυκλοφορία του “Yonder: Book II” με πήγε πρώτα στο “Book I” για να θυμηθώ αφενός το συναίσθημα του ήχου του και αφετέρου την ξεχωριστή φωνή, τις ωραίες jazz μελωδίες, οι οποίες είναι αναμεμειγμένες περίφημα με τη νοσταλγική RnB. Τι ωραίο storytelling, τι ωραία feelgood αίσθηση! Aναρωτιέμαι γιατί ξεχάστηκα και δεν το έβαλα στα καλύτερα της χρονιάς, το “Blind” από το “Book II” με κάνει να σταματήσω αιφνίδια την γκρίνια μου. «ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ» αναφωνώ στα κλιμακωτά synth jazz ξεσπάσματα του κομματιού. Η συνέχεια του ep….;; Εξαιρετική! Αυτό το υπέροχο το νοσταλγικό RnB για το οποίο σας μίλησα και πριν, περίφημα αναμεμειγμένο και στο “Book II” με τον ήχο του σήμερα. Κομμάτι-κόλλημα “You Like It I love It”! Ξεκάθαρα στα καλύτερα του 2025.
Maribou State – Hallucination Love
Τολμώ να πω από τώρα πως θα είναι ένας από τους δίσκους της χρονιάς για εμένα. Κυκλοφόρησε την τελευταία ημέρα του Ιανουαρίου και για τις επόμενες τρεις ημέρες ήταν στο repeat, χωρίς να το αντιληφθώ. Αυτό που με κέρδισε ήταν πως ήταν ένας ήχος απαλός. Οι Maribou State, electro duo από την Αγγλία, απαρτίζονται από τον Chris Davids και τον Liam Ivory και έχουν δισκογραφική παρουσία εδώ και μια δεκαετία. Αφορμή για να πατήσω play ήταν το πολύ πρόσφατο single προπομπός του νέου άλμπουμ τους, με την συμμετοχή της αγαπημένης μου Andreya Triana “All I Need”. Έπειτα πάτησα το play στα πιο δημοφιλή κομμάτια τους. Οικειότητα στο συναίσθημα του ήχου; Τσεκ. Εξαιρετικά ταιριαστά φωνητικά; Τσεκ. (στο «τσεκ» να βάλετε και τον ανάλογο ήχο) Αυτό όμως που με κράτησε χωρίς ένα «χμμμμ ναι μεν αλλά…» είναι η ουσία του ήχου τους, δηλαδή η απαρχή του, την οποία ο ακροατής συναντά σε όλη αυτή την δεκαετία. Στο “Hallucination Love” έρχεται η ουσία και κολλάει με το συναίσθημα του ήχου τους και τα εξαιρετικά ταιριαστά φωνητικά όπως προείπα της φανταστικής Holly Walker. Electro pop με μια εσανς down-tempo, όσο χρειάζεται για να σε κάνει με έναν τρόπο να νιώσεις νοσταλγικά, χωρίς να σε βαραίνει. Προσωπικά μου δημιούργησε το συναίσθημα αυτής της ηρεμίας που έχεις μέσα σου μετά από μια ήττα, από την οποία πήρες τα μαθήματά σου και ξαναβγήκες στο φως. Ακούστε το άλμπουμ, θα σας αφήσει με μια περίεργη αίσθηση ήρεμης αισιοδοξίας. Αγαπημένα κομμάτια: “Blackoak”, “All I Need”, “Otherside”, “Bloom”,”2Peace Talk”.
Yukimi – “For You”
Πόσο χαίρομαι όταν οι προσδοκίες μου για ένα άλμπουμ βγαίνουν αληθινές. Αυτό συνέβη με το ντεμπούτο σόλο δίσκο της Yukimi “For You” και σας το γράφω στις πρώτες κιόλας γραμμές, πως τοποθετείται περήφανα στους δίσκους της χρονιάς μου. Είχαμε μιλήσει και τον Φεβρουάριο για το maxi single, το οποίο λειτούργησε ως προπομπός της πρώτης ολοκληρωμένης της δουλειάς χωρίς τους Little Drgons. Το “For You” λοιπόν είναι ένας πολύ γλυκός, καταπραϋντικός δίσκος. Κινείται σε electro pop, art pop μονοπάτια με κάποιες εξαιρετικές στιγμές από soul, nu-jazz και hip-hop. Έχει έναν φανταστικό “Björk-ικό” ψυχεδελικό αέρα, ο οποίος σου δημιουργεί μια αέρινη αίσθηση σύνδεσης με τον εαυτό σου. Το storytelling του άλμπουμ μιλάει για την αγπάη, την απώλεια, την γυναικεία ενέργεια και την ικανότητα του ανθρώπου να αναρρώνει γρήγορα από δύσκολες καταστάσεις δείχνοντας ελαστικότητα και προσαρμογή. Το εναρκτήριο κομμάτι “Prelude For you” είναι ένας φόρος τιμής στον ακροατή της. Ωστόσο, είναι ένα άλμπουμ το οποίο, το αφιερώνει ταυτόχρονα και στον εαυτό της. Πάρα πολύ ωραία η ροή του σίγουρα όμως θα ξεχωρίσεις τα… ΟΛΟ!
Saya Gray – “Saya”
Άλλος ένας δίσκος της χρονιάς και δεν ξέρετε πόσο η συντάκτρια φουντώνει σαν παγώνι. Η Saya Gray είναι μια από τις τελευταίες ανακαλύψεις μου. Καναδή μουσικός, με τέσσερα ολοκληρωμένα άλμπουμ στο ενεργητικό της. Αυτό που με έκανε να πατήσω το play στο τελευταίο της ολοκληρωμένο άλμπουμ, το οποίο έχει ως τίτλο το όνομά της, ήταν το φανταστικό artwork του εξωφύλλου και πιο πριν από αυτό, τo ακόμα πιο εξαιρετικά artwork για τα single της “SHELL (OF A MAN)”, “H.B.W”, “LIE DOWN”. Το παραδέχομαι, εντάξει, η εικόνα με κέρδισε! Ωστόσο σε μια εποχή που πρέπει να δεις πίσω από τα καλογυαλισμένα εξώφυλλα πατώντας το play ανακάλυψα μια “one of a kind” νέα μουσικό. Πολύ ωραίος alternative pop ήχος! Το pop εδώ το γράφω οριακά. Η μουσική της έχει πολλές επιρροές από κλασσικές rock κιθάρες και ψυχεδελικά riff σε πιο hip-hop και downtempo ρυθμούς και κάθε κομμάτι της είναι τόσο ξεχωριστό λόγω ενός folk χαρακτήρα που υποβόσκει σε κάθε κομμάτι. Εν κατακλείδι δεν μπορώ να πω πως ακούω έναν pop δίσκο. Pop μπορούν να θεωρηθούν τα φωνητικά της, αλλά σε καμιά περίπτωση το “SAYA” δεν είναι ένα εύκολο και ελαφρύ άλμπουμ.
Ben L’ Oncle Soul – “Sad Generation”
Ben …. O φανταστικός Ben L’ Oncle Soul, ο Γάλλος soul man επέστρεψε με νέα δισκογραφική δουλειά και τίτλο “Sad Generation”. To σημαντικό βέβαια εδώ, μπορεί και με εντελώς υποκειμενικό κριτήριο, είναι ότι επέστρεψε ο μουσικός εαυτός του, ο οποίος είχε χαθεί αισθητά στο προηγούμενο άλμπουμ του. Ωστόσο η προηγούμενη πρόταση θα μπορούσε να είναι μια παγίδα, μια λούπα μέσα στην οποία o ακροατής θα αντιμετώπιζε 10 ίδια τραγούδια. Ήμουν ενθουσιασμένη με τα singles του τους προηγούμενους μήνες και αυτός είναι άλλος ένας δίσκος που τοποθετείται περήφανα και στις προηγούμενες δύο κατηγορίες. Αυτής του δίσκου της χρονιάς αλλά και αυτής των προσδοκιών που επαληθεύτηκαν. Αυθεντική soul, σε κάποια κομμάτια της με ένα ρετρό νοσταλγικό ύφος, συνδυάζεται με την R&B. Σε αυτόν τον δίσκο με κέρδισαν αφενός ο σύγχρονος ήχος, ο οποίος είναι πάντα παρών μέσα στα κομμάτια και αφετέρου το level up των βελούδινων, γλυκών και γκρουβάτων φωνητικών του. Η πιο διαφορετική στιγμή του “Sad Generation” είναι το “I GOT GOME”, το οποίο θα σε κάνει να χορέψεις. Τα δικά μου αγαπημένα: “HARD TO DO”, “BY YOUR SIDE”, “DEVIL ON MY SHOULDER”.
Coco Jones – Why Not More
ΝΤΙΝ ΝΤΙΝ ΝΤΙΝ! Ο ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ {pt.1}Ένας δίσκος που δεν έχει βγει από τα ακουστικά μου τις τελευταίες 25 μέρες και κάθε μέρα ανακαλύπτω κάποιο ακόμη κομμάτι που μου αρέσει. Ωραίο, γεμάτο, χορταστικό RnB άλμπουμ. Καθόλου κουραστικό, καθόλου επαναλαμβανόμενο με αρκετά σύγχρονο αέρα και καθόλα σίγουρο! Ένα ντεμπούτο το οποίο δεν ακούς συχνά και ειδικά τα τελευταία χρόνια που το RnB προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατήσει τον χαρακτήρα του και στο τέλος της ημέρας δεν ξέρω αν τα καταφέρνει. Έχει έναν αέρα 90’s η Coco. Λίγο Toni Braxton, λίγο Aaliyah… Με έκανε να νιώσω ξανά όμορφα που άκουσα έναν ολόκληρο RnB δίσκο. Eξαιρετικά έξυπνη η διασκευή του “Toxic” για το κομμάτι “Taste”. Στο “Here We Go (Uh Oh), δείχνει το εύρος της φωνής της και πως θα ήταν εξίσου καλή σε πιο soul παραγωγές όπως και στο “Other Side Of Love”. Δικά μου πολύ αγαπημένα: “Taste”, “On Sight”, “You”, “Is it Mine”, “Control Freak.
Kali Uchis – Sincerely
Κουμπώνει τόσο πολύ με την ηχητική μου ιδιοσυγκρασία η Kali Uchis! RnB, neo-soul, συναισθηματισμός, αυθεντικά θηλυκή ενέργεια και μια ατόφια συναισθηματική δυναμική. Χαρακτηριστικός ήχος, αιθέριος, υπαινικτικά σέξι, αποπλανητικός. Φωνητικά τα οποία είναι λίγο πιο λυρικά από τις λούπες και τα γήινα downtempo ατμοσφαιρικά beats αλλά κάνουν το αποτέλεσμα εντελώς μοναδικό. Η Uchis χτίζει σταθερά μια ηχητική οικειότητα για τον ακροατή της, κατά την οποία για να είμαι ειλικρινής επαναλαμβάνεται, αλλά ταυτόχρονα έχει έναν ανεξήγητα αλάνθαστο τρόπο αφήγησης πρωτίστως στη μουσική της. Άλλο ένα άλμπουμ που πρέπει να ακουστεί με τη δική του φυσική ροή. Στο σύνολό του το “Sincerely” είναι ένα slow-listening άλμπουμ, το οποίο σε παίρνει από το χέρι μετά από μια δύσκολη μέρα και σε βάζει σε μια νιρβάνα. Θα πρότεινα να ανέβετε στην ταράτσα, ξέρετε εκεί την πιο όμορφη ώρα, να πατήσετε το play και να στείλετε εκείνο το μήνυμα που σκέφτεστε τόσο καιρό. Λίγο αλκοόλ σε τέτοιες περιστάσεις είναι αναπόφευκτα καλοδεχούμενο.
Rosalia – Lux
Πριν την ακρόαση του “LUX” για να μπω στο πνεύμα της και στο συναίσθημα του ήχου της, πάτησα play στα πιο δημοφιλή της κομμάτια μήπως, οι συνθήκες κατά τις οποίες είχα έρθει σε πρώτη επαφή, δεν ήταν οι κατάλληλες για να εκτιμήσω την καλλιτεχνική της ολότητα. Αλλά κατέληξα να κάνω πάλι skip και άρχισα να διαβάζω κριτικές για το “LUX”. Τα διθυραμβικά λόγια του παγκόσμιου τύπου, με έκαναν να πατήσω play, έχοντας λίγα λεπτά για να διαγράψω κάθε ηχητική αντανάκλαση που έχω μέσα μου και να ακούσω τον δίσκο ως ένας λευκός άγραφος πίνακας. Αυτό επιτεύχθηκε στο μέγιστο βαθμό και χωρίς να το έχω σχεδιάσει, ξεκινώντας για ακόμη μια φορά ανορθόδοξα την ακρόασή μου από το “Berghain” το single προπομπό, το οποίο ακούσαμε λίγες μέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία. Έγραψα γι’ αυτό το αριστούργημα, έχετε διαβάσει και εσείς πάααραα πολλά αλλά… το ακούσατε. Ό,τι έχει κάνει, είναι μέσα σας και θα είναι όταν το ρεφρέν του “La Perla” παίζει στη διαπασών.
Florence + The Machine – “Everybody Scream”
Το νέο άλμπουμ “Everybody Scream” είναι ΜΑΓΙΚΟ! Ωστόσο … μου έλειψε πολύ η μελωδία και ο ρυθμός από μέσα του και νομίζω πως η ροή του με κούρασε… όσο βέβαια μπορεί να σε κουράσει μια νεράιδα. Προσπαθώ να είμαι αντικειμενική, αλλά δυστυχώς δεν γίνεται. Σβήνω και γράφω και όσο ακούω τη φωνή της η καρδιά μου φτερουγίζει. Ο στίχος “Am I so different? Have I changed?// I do not recognise my face// The scar fades, it pulls inside// Tugging at me all the time// Chewing on a feeling and spitting it out” και το ίδιο το “Sympathy Magic” μπήκαν στα top κομμάτια της καλλιτέχνιδος. Η “Clamber Version” του δίσκου όμως, μου έδωσε αυτή την ένταση που έψαχνα και στις επόμενες ακροάσεις βρέθηκα στο ενδιάμεσο τους μα σίγουρα στην πιο δυναμική και εμψυχωτική φάση της Flo προς τις ακροάτριες της.
Olivia Dean – The Art Of Loving
ΝΤΙΝ ΝΤΙΝ ΝΤΙΝ! Ο ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ!! {pt.2}Eξαιρετική all time classic pop! Ανάλαφρη, «πουδρένια» φωνή σε συνοδεύει στο σουπερμάρκετ, στο μετρό, στο σιδέρωμα του Σαββάτου. Όλος ο δίσκος είναι υπέροχος. Η Οlivia είναι υπέροχη! Είναι το κορίτσι της διπλανής πόρτας που μπορεί και τραγουδάει ουσιαστικά για την αποξένωση και την μοναξιά του σύγχρονου κόσμου. Είναι pop η μοναξιά δυστυχώς και πουλάει (χωρίς καμιά αρνητική χροιά) γιατί όλοι προτιμάμε να ακούμε αυτά που νιώθουμε από το να πάρουμε μια ανάσα και να πούμε όσα νιώθουμε!
Τhe Last Dinner Party – “From The Pyre”
Μονοπώλησε τα ακουστικά μου τον Οκτώβριο αλλά έδωσα βάση στα λόγια της μητέρας μου όταν ο δίσκος τέλειωσε και ο αλγόριθμος αποφάσισε να περάσει στο επόμενο κομμάτι αυτόματης αναπαραγωγής. «Βάλε το προηγούμενο ξανά ήταν πολύ ωραίο», μου είπε! Γίνεται να μην κάνεις το χατίρι της μανούλας που έχει εκλεπτυσμένη art rock αισθητική ήχου και έκανε πολύ κέφι με το δεύτερο άλμπουμ του girl band, που δεν απογοήτευσε καθόλου μετά το φανταστικό ντεμπούτο “Prelude To Ecstasy” με πιο καθαρό storytelling, λίγο πιο σέξι και πιο έντονο ροκ ήχο;
Daniel Caesar – Son of Spergy
Λοιπόν το πρώτο single που άκουσα από τον αυτόν τον δίσκο ήταν το “Have a Baby With Me”, η μελωδία του εισχώρησε ύπουλα μέσα στο μυαλό μου και βρέθηκα να πατάω το replay ασυνείδητα πολλές φορές όσο περπατούσα. Το ίδιο συνέβη και όταν άκουσα όλο το αποτέλεσμα. Δεν ενθουσιάστηκα αλλά κάτι με οδηγούσε ξανά και ξανά στις μελωδίες του. RnB, gospel, neo-soul αέρας φανταστικά φωνητικά. Storytelling βαθύ και σε κάποιες στιγμές άβολο καθώς μέσα από την σχέση με τον πατέρα του ο Daniel Caesar θέλει να εξερευνήσει το τι άνθρωπος έχει γίνει. Εν τέλει χωρίς να καταλαβαίνω ακριβώς το γιατί τον αγάπησα αυτόν τον δίσκο.
Jonathan Jeremiah – We Come Alive
Ατόφιο συναίσθημα ήχου του καλλιτέχνη στον τελευταίο του δίσκο με τίτλο “Come Alive”. O Jonathan Jeremiah είναι από τους πολύ αγαπημένους μου καλλιτέχνες την τελευταία δεκαετία. Με αυτόν τον δίσκο κρατάει τον πυρηνικό του κορμό της folk pop αναζωογονημένο με έναν αέρα 70’s και hippie κουλτούρας.
Joy Crookes – Juniper
Πρώτο single από τον δίσκο της Joy Crookes ήταν το “Pass The Salt”, το οποίο δεν άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης, έπειτα και από το εξαιρετικό “Skin”. Με την ολοκλήρωση του “Juniper” η Joy μπήκε επίσημα στις πολύ αγαπημένες μου φωνές. Ο δίσκος διέπεται από σιγουριά, είναι βαθύς συναισθηματικά, μιλάει με ένα πολύ ποιητικό τρόπο για τον χωρισμό, την αγχώδη διαταραχή και γενικά την ψυχική υγεία, όπως και τα προκαθορισμένα στάνταρ ομορφιάς. Ο ήχος της έχει μπλεντάρει υπέροχα RnB, soul, trip-hop και jazz.
Durand Jones & The Indications – Flowers
Η απίστευτη μπάντα των Durand Jones & The Indications (Aaron Frazer σε αγαπώ για πάντα) μετά το φοβερό δίσκο “Private Space” το 2021, επιστρέφει με νέο μοναδικό soul δίσκο με τίτλο“Flowers”. ΟΙ Durand Jones & The Indications ανήκουν σε μια ακόμη αλλόκοτη κατηγορία του μυαλού μου, «τους ακούω και ανοίγει η καρδούλα μου». Το “Flowers” είναι ένα σύγχρονο διαμάντι μαύρης μουσικής. Με soul πυρήνα, περνάει από slow-burning disco στιγμές σε καθαρόαιμο RnB. Τα φωνητικά του Durand Jones αλλά και του Aaron Frazer είναι στο spotlight για ακόμη μια φορά και ειλικρινά αγαπώ το πως καταφέρνουν να αναδεικνύουν ο ένας τον άλλον και στη συνέχεια τις συνθέσεις.
Say She She – Cut & Rewind
Ή αλλιώς οι «ΦΕΡΤΕ ΤΕΣ» κυκλοφόρησαν τον τρίτο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους, με τίτλο “Cut & Rewind”. To μαγικό αυτό disco-trio το οποίο απαρτίζετε από τις Piya Malik, Sabrina Cunningham και Nya Gazelle Brown με κέρδισε εξίσου και με αυτή τη κυκλοφορία παρά το γεγονός ότι έχει απομακρυνθεί από το αμιγώς retro psychedelic disco ύφος του και έχει μετακινηθεί σε πιο pop electro dance μονοπάτια, αφενός γιατί δεν έχασε αυτή την μαγική disco dance floor αίσθηση και την κλασσική τοποθέτηση των φωνητικών τους, η οποία παραπέμπει σε girl bands των 60-70’s και αφετέρου γιατί σε ένα τόσο smooth ρυθμό υπάρχουν τόσο δυνατοί στίχοι για τον ρατσισμό, την γυναικεία ενδυνάμωση και την ομοφοβία.
