Ομολογώ ότι δεν έχω ιδιαίτερη προτίμηση στον ισπανικό κινηματογράφο και ακόμη λιγότερη προτίμηση στην ισπανική τηλεόραση, αλλά αυτό έκανε ακόμα πιο απρόσμενη την έκπληξή μου και ακόμη μεγαλύτερη την απόλαυσή μου όταν συνειδητοποίησα ότι μια ισπανική τηλεοπτική σειρά κατορθώνει να σημειώσει κατακτήσεις που σπάνια βλέπεις στην οπτική αφηγηματική τέχνη σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η σειρά αυτή λοιπόν ονομάζεται «Πρωτοχρονιές» (Los años nuevos) και είναι δημιούργημα του Ροντρίγκο Σορογκόγιεν. Αποτελείται από δέκα επεισόδια που καταγράφουν την πορεία ενός ζευγαριού σε βάθος μιας δεκαετίας, εστιάζοντας είτε στην 31η Δεκεμβρίου είτε στην 1η Ιανουαρίου κάθε χρόνο (εξού και οι «πρωτοχρονιές» του τίτλου). Το αφηγηματικό εύρημα εδώ είναι ότι ο Όσκαρ έχει γενέθλια στις 31 του Δεκέμβρη, όντας ένα από τα τελευταία μωρά που γεννήθηκαν το έτος εκείνο στην Ισπανία, ενώ η Άννα έχει γενέθλια την 1η του μηνός, όντας ένα από τα πρώτα μωρά που γεννήθηκαν το επόμενο έτος. Εν ολίγοις, οι δυο τους έχουν γεννηθεί με μόλις μερικά λεπτά διαφορά, μία σύμπτωση που είναι λογικό να τους έχει φέρει πιο κοντά. Η ιστορία τους ξετυλίγεται και περνάει από διάφορα στάδια, από τη φιλία στη σχέση, στον χωρισμό, ενώ οι ίδιοι μεγαλώνουν και ωριμάζουν.
Καλά όλα αυτά, αλλά τι είναι αυτό που σου προκάλεσε τόση εντύπωση, θα αναρωτηθείτε, ώστε να ισχυριστείς βαρύγδουπα ότι τα επιτεύγματά της συναντάει κάποιος σπάνια; Το βασικότερο όλων είναι ότι βρισκόμαστε ως θεατές ενώπιον ενός άψογου νατουραλισμού, μαεστρικά ενορχηστρωμένου από όλους τους συντελεστές, σε βαθμό που ξεχνάς ότι βλέπεις μυθοπλασία. Να ξεκαθαρίσω εδώ το εξής: νατουραλιστικές ερμηνείες φυσικά και έχουμε αναρίθμητες εδώ και πολλές δεκαετίες. Αλλά επειδή το σενάριο της σειράς βασίζεται στη γνώριμη και συνηθισμένη καθημερινότητα της ζωής δύο τριαντάρηδων σε μια μεσογειακή μητρόπολη (Μαδρίτη), ο θεατής (ο κάθε θεατής αλλά ιδιαίτερα ο Έλληνας θεατής), νιώθει ιδιαίτερη σύνδεση με την πλοκή και τους χαρακτήρες, νιώθει ότι όλα αυτά τα έχει ζήσει ως ένα βαθμό ή γνωρίζει ανθρώπους που τα έχουν ζήσει. Έτσι, η αβίαστη φυσικότητα του σεναρίου δίνει ένα τέλειο βήμα στο καστ για να αναβαθμίσει το συνολικό αποτέλεσμα.
Και πόσο το αναβαθμίζει, Θεέ μου! Τόσο οι δύο πρωταγωνιστές Ίρια ντελ Ρίο και Φρανσέσκο Καρίλ, αλλά και το συνολικό καστ που τους περιβάλλει εκφράζουν μία φυσικότητα που σπάνια συναντάει κάποιος. Η τελειότητα του συγχρονισμού, η απουσία υπερβολών, η χημεία μεταξύ των ηθοποιών, ο ρυθμός και η αβίαστη ροή των διαλόγων, είναι όλα τόσο εντυπωσιακά όσο και εξαιρετικά δύσκολα στο να επιτευχθούν χωρίς μια πολύ προσεγμένη διαχείριση από όλους τους συντελεστές, σενάριο, σκηνοθεσία, μοντάζ, υποκριτική. Η αίσθηση αυθεντικότητας σε αφήνει με ανοιχτό το στόμα.
Να ξεκαθαρίσω ότι δεν ισχυρίζομαι πως η σειρά θέτει διλήμματα ή προβληματισμούς που δεν έχουμε ξαναδεί, ούτε ότι καινοτομεί ριζικά. Δεν βρίσκεται εκεί ο λόγος που ξεχωρίζει. Αυτό που την ανάγει σε κάτι περισσότερο από τα συστατικά της στοιχεία είναι το ότι καταφέρνει να αποτελέσει έναν απίστευτα ευκρινή καθρέφτη της δικής μας ζωής και καθημερινότητας, αλλά ιδιαίτερα της εξέλιξης δύο ανθρώπων που βρίσκονται σε σχέση στην πάροδο των ετών, όσο οι ίδιοι μετασχηματίζονται και ωριμάζουν. Αυτός ο καθρέφτης καθίσταται δυνατός λόγω της συνολικής ενορχήστρωσης αλλά και της ακρίβειας στην εκτέλεση των επί μέρους στοιχείων.
Όποτε βλέπω κάτι τέτοιο, με πιάνει μια μελαγχολία. Σκέφτομαι την ελληνική τηλεόραση και πόσο άπιαστο όνειρο είναι ένα τέτοιο τηλεοπτικό προϊόν για εμάς. Είναι δυνατόν να δούμε ποτέ εδώ τέτοιου είδους φυσικότητα, όταν κάθε σειρά στη χώρα μας είναι βουτηγμένη στα κλισέ και τις στημένες ερμηνείες; Εντάξει για τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά όποτε τυχαίνει να πετύχω μια σειρά από τη Δανία, την Ισπανία, τη Νορβηγία ή το Βέλγιο κάθομαι και συλλογίζομαι, τι τόσο παραπάνω έχουν εκείνοι από εμάς; Γιατί η ελληνική τηλεόραση – και αντίστοιχα το ελληνικό κοινό – είναι συμβιβασμένοι με ένα τόσο χαμηλό επίπεδο;
Τη σειρά Los años nuevos μπορείτε να παρακολουθήσετε στο Cinobo.
